ӯ шунида буд аз даври ин хабар

او شنیده بود از دور این خبر

Ки асири перзани гашти он писар

که اسیر پیرزن گشت آن پسر

Кони ъаҷуза буд андари ҷодӯӣ

کان عجوزه بود اندر جادوی

Беназиру омн аз мисли ва дуӣ

بی‌نظیر و آمن از مثل و دوی

Даст бар болой дастаст эй Фтӣ

دست بر بالای دست است ای فتی

Дар фан ва дар зӯр то зоти худо

در فن و در زور تا ذات خدا

Миннатҳои дастҳо даст худост

منتهای دستها دست خداست

Баҳр бе шаки миннатҳои сайл ҳост

بحر بی‌شک منتهای سیل‌هاست

Ҳам азу гиранд мояи абрҳо

هم ازو گیرند مایه ابرها

Ҳам бадв бошад ниҳояти сайл ро

هم بدو باشد نهایت سیل را

Гуфт шоҳаш кин писар аз даст рафт

گفت شاهش کاین پسر از دست رفت

Гуфт инак омадами дармони зафт

گفت اینک آمدم درمان زفت

Нест ҳамтои золро зини соҳирон

نیست همتا زال را زین ساحران

Ҷузи ман доҳии расида зон карон

جز من داهی رسیده زان کران

Чун кафи Мӯсо ба амри кирдигор

چون کف موسی به امر کردگار

Нак барорам ман зи саҳар ӯ дамор

نک برآرم من ز سحر او دمار

Ки марои ин илм омад зон тараф

که مرا این علم آمد زان طرف

На зи шогирдии саҳари мстхФ

نه ز شاگردی سحر مستخف

Омадам то бар гушойами саҳар ӯ

آمدم تا بر گشایم سحر او

То намонад шоҳи зодаи зрдрў

تا نماند شاه‌زاده زردرو

Сӯй гӯристон бирав вақти сҳўр

سوی گورستان برو وقت سحور

Паҳлавӣ девор ҳаст аспед гӯр

پهلوی دیوار هست اسپید گور

Сӯии қиблаи бози кови онҷоӣ ро

سوی قبله باز کاو آنجای را

То бибинӣ қудрату сунъи худо

تا ببینی قدرت و صنع خدا

Бас дарозаст ин ҳикояти ту малул

بس درازست این حکایت تو ملول

Зубдаро гӯям раҳо кардам фузул

زبده را گویم رها کردم فضول

Он гиреҳҳои гаронро баргушод

آن گره‌های گران را برگشاد

Пас зи меҳнати пӯри шаҳро роҳ дод

پس ز محنت پور شه را راه داد

Он писар бо хеш омад шуд давон

آن پسر با خویش آمد شد دوان

Сӯии тахти шоҳ бо сад имтиҳон

سوی تخت شاه با صد امتحان

Саҷда кард ва бар замин мезад зқн

سجده کرد و بر زمین می‌زد ذقن

Дар бағал карда писари теғу кафан

در بغل کرده پسر تیغ و کفن

Шоҳи ойини басту аҳли шаҳри шод

شاه آیین بست و اهل شهر شاد

Вони арӯси ноумед бе мурод

وآن عروس ناامید بی‌مراد

Олам аз сари зиндаи гашт ва пар фурӯз

عالم از سر زنده گشت و پُر فروز

эй аҷаби он рӯзи рӯзи имрӯзи рӯз

ای عجب آن روز روز امروز روز

Як арӯсӣ кард шоҳ ӯро чунон

یک عروسی کرد شاه او را چنان

Ки ҷлоби қанди бади пеши сегон

که جلاب قند بُد پیش سگان

Ҷодӯии кмпир аз ғусса бамурд

جادوی کمپیر از غصه بمرد

Рӯйу хуии зишти Фои молики супурд

روی و خوی زشت فا مالک سپرد

Шоҳи зода дар таъаҷҷуби монда буд

شاه‌زاده در تعجب مانده بود

Каз ман ӯ ақлу назар чун дар рабӯд

کز من او عقل و نظر چون در ربود

Нав арӯсӣ дид ҳам чун моҳи ҳасан

نو عروسی دید هم‌چون ماه حسن

Ки ҳаме зад бар малеҳони роҳи ҳасан

که همی‌زد بر ملیحان راه حسن

Гашти биҳуш ва бирав андар фитод

گشت بیهوش و برو اندر فتاد

То се рӯз аз ҷисми вай гум шуд фуод

تا سه روز از جسم وی گم شد فؤاد

Се шубони рӯз ӯ зи худ биҳуши гашт

سه شبان‌روز او ز خود بیهوش گشت

То ки халқ аз ғашӣ ӯ пари ҷӯши гашт

تا که خلق از غشی او پر جوش گشت

Аз гулоб ва аз алоҷ омад ба худ

از گلاب و از علاج آمد به خود

Андаки андаки фаҳми гашташи неку бад

اندک اندک فهم گشتش نیک و بد

Баъд солӣ гуфт шоҳаш дар сухан

بعد سالی گفت شاهش در سخن

К-эии писари ёди ор аз он ёри куҳан

کای پسر یاد آر از آن یار کهن

Ёдовар зон зҷиъ ва зон фаррош

یاد آور زان ضجیع و زان فراش

То бад-ӣни ҳад бевафо ва мар мабош

تا بدین حد بی‌وفا و مر مباش

Гуфт рӯ ман ёфтам доруссурур

گفت رو من یافتم دارالسرور

Вои рҳидм аз чаҳ доролғрўр

وا رهیدم از چَهِ دارالغرور

Ҳам чунон бошад чу муъмин роҳ ёфт

هم‌چنان باشد چو مؤمن راه یافت

Сӯии нури ҳақи зи зулмат рӯй тофт

سوی نور حق ز ظلمت روی تافت