Комдши пайғом аз ваҳии муҳим

کآمدش پیغامْ از وحی مهم

Ки кажӣ бигзор акнӯн Фостқм

که کژی بگذار اکنون فَاْسْتَقِم

Ин дарахти тани Асоӣ Мӯсо аст

این درخت تنْ عصای موسیٖ است

Ки амраш омад ки биндозаш зи даст

که امرش آمد که بیندازش ز دست

То бибинӣ хайр ӯу шар ӯ

تا ببینی خیر او و شرّ او

Баъд аз он бар гир ӯро зи амри ҳў

بعد از آن بر گیر او را ز امر هُو

Пеш аз афкандан набӯд ӯ ғайри чӯб

پیش از افکندن نبود او غیرِ چوب

Чун ба амраш бар гирифтӣ гашти хуб

چون به امرش بر گرفتی گشت خوب

Аввал ӯ бади барги афшони барра ро

اول او بُد برگ‌افشان بَرّه را

Гашти мӯъҷизи он гуруҳи ғарра ро

گشت مُعْجِزْ آن گروه غَرّه را

Гашти ҳоким бар сари фиръавнён

گشت حاکم بر سَر فرعونیان

Обашон хӯн карду каф бар сари занон

آبشان خون کرد و کف بر سر زنان

Аз мазореъашони баромади қаҳту марг

از مزارعْشان برآمد قحط و مرگ

Аз малахҳое ки мехӯрданд барг

از ملخهایی که می‌خوردند برگ

То бар омад бе худ аз Мӯсои дуо

تا بر آمد بی‌خود از موسی دعا

Чун назар афтодаш андари мунтаҳо

چون نظر افتادش اندر منتها

Кин ҳамаи эъҷоз ва кўшидн чарост

کاین همه اعجاز و کوشیدن چراست

Чун нахоҳанд ин ҷамоати гашти рост

چون نخواهند این جماعت گشتْ راست

Амр омад ки атбоъ Нӯҳ кун

امر آمد که اتّباع نوح کن

Тарки поёни бинӣ машрӯҳ кун

تَرک پایان‌بینیِ مشروح کن

Зон тағофул кун чу доъии раҳе

زان تغافل کن چو داعیِّ رهی

Амр блғ ҳаст набӯд он тиҳӣ

امر بَلِّغْ هست نَبْوَد آن تُهی

Камтарини ҳикмати казин алҳоҳи ту

کمترین حِکمت کزین الحاح تو

Ҷилва гардад он лҷоҷ ва он ътў

جلوه گردد آن لجاج و آن عُتُوّْ

То ки раҳи бнмўдну азлоли ҳақ

تا که ره بنمودن و اِضلالِ حق

Фош гардад бар ҳамаи аҳлу фарқ

فاش گردد بر همه اهل و فِرَق

Чунки мақсӯд аз вуҷӯди изҳор буд

چونکه مقصود از وجودْ اظهار بود

Боядаш аз панд ва иғво озмуд

بایدش از پند و اغوا آزمود

Деви алҳоҳ ғўоит ме кунад

دیوْ اِلحاحِ غِوایت می‌کند

Шайхи алҳоҳ ҳидоят ме кунад

شیخ‌ْ اِلحاح هدایت می‌کند

Чун паёпаии гашти он амри шҷўн

چون پیاپی گشت آن امرِ شَجون

Нил меомад саросари ҷумлаи хӯн

نیل می‌آمد سراسرْ جُمله خون

То ба нафаси хеш фиръавн омадаш

تا به نَفْسِ خویشْ فرعون آمدش

Лоба мекардаш ду то гашта қадаш

لابه می‌کردش دو تا گشته قَدَش

Кон чаҳ мо кардем эй султон макун

کآن چه ما کردیم ای سلطانْ مکن

Нест моро рӯй эроди сухан

نیست ما را روی ایراد سخن

Пораи пораи грдмти фармон пазир

پاره پاره گردمت فرمان‌پذیر

Ман ба иззати хўгрми сахтами мгир

من به عزّت خوگَرَم سختم مگیر

Ҳин биҷунбон лаб ба раҳмат эй амин

هین بجنبان لب به رحمت ای امین

То бибандади ин даҳона ӣ оташин

تا ببندد این دهانه‌ی آتشین

Гуфт ё раб май фиребад ӯ маро

گفت یا رب می‌فریبد او مرا

Май фиребад ӯ фарибанда ӣ туро

می‌فریبد او فریبنده‌ی ترا

Бишинавам ё ман даҳуми ҳам худъа аш

بشنوم یا من دَهَم هم خُدعه‌اش

То бидонади аслро он фаръи каш

تا بداند اصل را آن فرع‌کُش

Ки асл ҳар макрӣу ҳиялати пеши мост

که اصل هر مَکری و حیلت پیش ماست

Ҳар чаҳ бар хокаст аслаш аз самост

هر چه بر خاکستْ اصلش از سَماست

Гуфт ҳақи он саг наярзад ҳам ба он

گفت حق آن سگ نیرزد هم به آن

Пеш саг андоз аз даври устихон

پیش سگ انداز از دور استخوان

Ҳин биҷунбон он Асо то хокҳо

هین بجنبان آن عصا تا خاکها

Во диҳад ҳарчӣ малах кардаш фано

وا دهد هرچه ملخ کردش فنا

Ваон малахҳо дар замон гардад сиёҳ

وان ملخها در زمانْ گردد سیاه

То бибинад халқи табдили алٰаҳ

تا ببیند خلقْ تبدیل اِلٰه

Ки сабабҳо нест ҳоҷати мари маро

که سببها نیست حاجت مَر مرا

Он сабаб баҳр ҳиҷобасту ғто

آن سبب بهر حجابست و غِطا

То табибии хеш бар дору занад

تا طبیبی خویش بر دارو زَنَد

То мунаҷҷими рӯ ба астораҳ кунад

تا مُنَجِّم رو به اِستاره کُنَد

То мунофиқ аз ҳарисии бомдод

تا منافق از حریصی بامداد

Сӯй бозор ояд аз бими касод

سوی بازار آید از بیم کساد

Бандагии нокардау ношстаҳ рӯй

بندگی ناکرده و ناشُسته روی

Луқма ӣ дӯзахи бгштаҳи луқмаи ҷӯй

لقمه‌ی دوزخ بگشته لقمه‌جوی

Окл ва мأкўл омад ҷони ом

آکِل و مَأکول آمد جانِ عام

Ҳам чу он барра ӣ чаранда аз ҳтом

هم‌چو آن برّه‌ی چَرَّنده از حُطام

намечарад он баррау қассоби шод

می‌چرد آن بَرّه و قَصّابْ شاد

Кӯ барои мо чарад барги мурод

کو برای ما چَرَد برگ مراد

Кор дӯзах мекунӣ дар хӯрданӣ

کار دوزخ می‌کنی در خوردنی

Баҳр ӯ худро ту фарбеҳ ме кунӣ

بهر او خود را تو فَربه می‌کنی

Кор худ кун рӯзӣ ҳикмат бачар

کار خود کن روزی حکمت بِچَر

То шавад фарбеҳи дил бо кару фар

تا شود فَربه دلِ با کَرّ و فَرّ

Хӯрдани тани монеъ ин хӯрданаст

خوردن تن مانع این خوردنست

Ҷон чу бозаргону тан чун раҳ занаст

جان چو بازرگان و تن چون ره‌زنست

Шамъ тоҷир онгаҳаст афрӯхта

شمع تاجر آنگهست افروخته

Ки буд раҳи зан чу ҳизуми сӯхта

که بود ره‌زن چو هیزم سوخته

Ки ту он ҳушӣу боқии ҳуши пӯш

که تو آن هوشی و باقی هوش‌پوش

Хештанро гум макун ёва макуш

خویشتن را گم مکن یاوه مکوش

Дон ки ҳар шаҳват чу хамраст ва чу банг

دان که هر شهوت چو خَمرست و چو بنگ

Парда ҳушаст въоқл зуаст днг

پردهٔ هوشست وعاقل زوست دنگ

Хамр танҳо нест сармастии ҳуш

خَمْرْ تنها نیست سرمستیِّ هوش

Ҳар чаҳ шаҳвонӣаст бандади чашму гӯш

هر چه شهوانیست بندد چشم و گوش

Он блис аз хамр хӯрдани давр буд

آن بلیس از خمر خوردن دور بود

Маст буд ӯ аз такаббури вази ҷҳўд

مست بود او از تکبر وز جحود

Маст он бошад ки он бинад ки нест

مست آن باشد که آن بیند که نیست

Зари намояди ончии мис ва оҳанӣаст

زر نماید آنچه مس و آهنیست

Ин сухан поён надорад мўсё

این سخن پایان ندارد موسیا

Лаб биҷунбон то буруни рӯжади гё

لب بجنبان تا برون روژد گیا

Ҳам чунон кард ва ҳам андари дами замин

هم‌چنان کرد و هم اندر دم زمین

Сабзи гашт аз сунбулу ҳуби смин

سبز گشت از سنبل و حب ثمین

Андари афтоданд дар лӯти он нафар

اندر افتادند در لوت آن نفر

Қаҳти дидаи мурда аз ҷўъи албқр

قحط دیده مرده از جوع البقر

Чанд рӯзӣ сайр хӯрданд аз ато

چند روزی سیر خوردند از عطا

Он дамӣу одамӣу чорпо

آن دمی و آدمی و چارپا

Чун шиками пари гашт ва бар неъмат заданд

چون شکم پر گشت و بر نعمت زدند

Вон зарурат рафт пас тоғӣ шуданд

وآن ضرورت رفت پس طاغی شدند

Нафаси Фръўнисти ҳон сайраш макун

نفس فرعونیست هان سیرش مکن

То наёрад ёд аз он куфри куҳан

تا نیارد یاد از آن کفر کهن

Бетуф оташ нагардад нафаси хуб

بی تَف آتش نگردد نفس خوب

То нашуд оҳан чу ахгари ҳин мкўб

تا نشد آهن چو اخگر هین مکوب

Бемҷоът нест тани ҷунбиши кунон

بی‌مجاعت نیست تن جنبش‌کنان

Оҳан сардӣаст мекӯбӣ бидон

آهن سردیست می‌کوبی بدان

Гар бгрид вар бинолад зори зор

گر بگرید ور بنالد زار زار

ӯ нахоҳад шуд мусулмони ҳуши дор

او نخواهد شد مسلمان هوش دار

ӯ чу фиръавнаст дар қаҳти ончунон

او چو فرعونست در قحط آنچنان

Пеши Мӯсои сар наад лобаи кунон

پیش موسی سر نهد لابه‌کنان

Чунк мустағнӣ шуд ӯ тоғӣ шавад

چونک مستغنی شد او طاغی شود

Хар чу бори андохт аскизаҳ занад

خر چو بار انداخت اسکیزه زند

Пас фаромӯшаш шавад чун рафт пеш

پس فراموشش شود چون رفت پیش

Кор ӯ зон оҳу зориҳои хеш

کار او زان آه و زاریهای خویش

Солҳо мардӣ ки дар шаҳрӣ буд

سالها مردی که در شهری بود

Як замон ки чашм дар хобӣ равад

یک زمان که چشم در خوابی رود

Шаҳр дигар бинад ӯ пари неку бад

شهر دیگر بیند او پر نیک و بد

Ҳеҷ дар ёдаш наёяд шаҳри худ

هیچ در یادش نیاید شهر خود

Ки ман онҷо бӯдаам ин шаҳри нав

که من آنجا بوده‌ام این شهر نو

Нест он ман дринҷооми гарав

نیست آن من درینجاام گرو

Бал чунон донад ки худ пайваста ӯ

بل چنان داند که خود پیوسته او

Ҳам дарин шаҳраши бадасти ибдоъу ху

هم درین شهرش بُدست ابداع و خو

Чаҳ аҷабгар рӯҳи мӯтинҳои хеш

چه عجب گر روح موطنهای خویش

Ки бадасташи маскану мелоди пеш

که بُدستش مسکن و میلاد پیش

наменаёрад ёди кини дунё чу хоб

می‌نیارد یاد کین دنیا چو خواب

Май фурӯи пӯшад чу ахтарро саҳоб

می‌فرو پوشد چو اختر را سحاب

Хоссаи чандини шаҳрҳоро кӯфта

خاصه چندین شهرها را کوفته

Гирдҳо аз дарак ӯ норўФтаҳ

گردها از درک او ناروفته

Иҷтиҳоди гарми нокарда ки то

اجتهاد گرم ناکرده که تا

Дил шавад соф ва бибинад моҷаро

دل شود صاف و ببیند ماجرا

Сари буруни оради дилаш аз бахши роз

سر برون آرد دلش از بخش راز

Аввал ва охир бибинад чашми боз

اول و آخر ببیند چشم باز