Мўркӣ бар коғазӣ дид ӯ қалам
مورکی بر کاغذی دید او قلم
Гуфт бо мӯр дигар ин рози ҳам
گفت با مور دگر این راز هم
Ки аҷоиби нақшҳо он калак кард
که عجایب نقشها آن کلک کرد
Ҳам чу райҳон ва чу сӯсани зору вирд
همچو ریحان و چو سوسنزار و ورد
Гуфт он мӯри асбъсти он пешаи вар
گفت آن مور اصبعست آن پیشهور
Венаи қалам дар феъл фаръасту асар
وین قلم در فعل فرعست و اثر
Гуфт он мӯри сеюм каз бозуаст
گفت آن مور سوم کز بازوست
Ки асбъи лоғари зи зӯраши нақши баст
که اصبع لاغر ز زورش نقش بست
Ҳам чунин мерафт боло то яке
همچنین میرفت بالا تا یکی
Меҳтари мӯрони Фтн буд андакӣ
مهتر موران فطن بود اندکی
Гуфт каз сӯрат мубинед ин ҳунар
گفت کز صورت مبینید این هنر
Ки ба хоб ва марг гардад бе хабар
که به خواب و مرگ گردد بیخبر
Сӯрат омад чун либос ва чун Асо
صورت آمد چون لباس و چون عصا
Ҷуз ба ақл ва ҷон наҷунбад нақшҳо
جز به عقل و جان نجنبد نقشها
Бехабар буд ӯ ки он ақли вафоад
بیخبر بود او که آن عقل وفاد
Бе зи тқлиб худо бошад ҷамод
بی ز تقلیب خدا باشد جماد
Як замон аз ваии аноят бар кунад
یک زمان از وی عنایت بر کند
Ақли зирак аблҳиҳо ме кунад
عقل زیرک ابلهیها میکند
Чунаш гуё ёфт зулқарнайн гуфт :
چونش گویا یافت ذوالقرنین گفت:
Чунк кӯҳи қоф дар нутқи сифт
چونک کوهِ قاف دُرّ ِ نطق سُفت
К-эии сухани гӯии хабири роздон
کای سخنگوی خبیر رازدان
Аз сифот ҳақ бикун бо ман баён
از صفات حق بکن با من بیان
Гуфт рӯи кони васф аз он ҳоил тараст
گفت رو کان وصف از آن هایلترست
Ки баён бар вай тавонад баради даст
که بیان بر وی تواند برد دست
ё қаламро Зуҳра бошад ки ба сар
یا قلم را زهره باشد که به سر
Бар нависад бар сҳоиФ зон хабар
بر نویسد بر صحایف زان خبر
Гуфт камтари достонии бози гӯ
گفت کمتر داستانی باز گو
Аз аҷабҳои ҳақ эй ҳбри накӯ
از عجبهای حق ای حبر نکو
Гуфт инак дашти сисдсолаҳи роҳ
گفت اینک دشت سیصدساله راه
Кӯҳҳои барф пар кардаст шоҳ
کوههای برف پر کردست شاه
Кӯҳ бар ки бешумор ва бе адад
کوه بر که بیشمار و بیعدد
намерасад дар ҳар замони барфаши мадад
میرسد در هر زمان برفش مدد
Кӯҳ барфӣ мезанад бар дайгарӣ
کوه برفی میزند بر دیگری
Май расонади барфи сардӣ то срӣ
میرساند برف سردی تا ثری
Кӯҳ барфӣ мезанад бар кӯҳи барф
کوه برفی میزند بر کوه برف
Дам ба дами зи анбор беҳаду шигарф
دم به دم ز انبار بیحد و شگرف
Гар набӯдӣ ин чунин водии шҳо
گر نبودی این چنین وادی شها
Туфи дӯзах маҳв кардӣ мари маро
تف دوزخ محو کردی مر مرا
Ғофилонро кӯҳҳои барфи дон
غافلان را کوههای برف دان
То насузад пардаҳои оқилон
تا نسوزد پردههای عاقلان
Гар набӯдӣ акси ҷаҳли барфи боф
گر نبودی عکس جهل برفباف
Сӯхтӣ аз нори шавқи он кӯҳи қоф
سوختی از نار شوق آن کوه قاف
Оташ аз қаҳри худои худ зарраи ист
آتش از قهر خدا خود ذرهایست
Баҳри таҳдиди лӣимони дарраи ист
بهر تهدید لئیمان درهایست
Бо чунин қаҳрӣ ки зафт ва Фоиқ аст
با چنین قهری که زفت و فایق است
Баради лутфаши байн ки бар вай собиқ аст
برد لطفش بین که بر وی سابق است
Сабақ бе чун ва чигуна маънавӣ
سبق بیچون و چگونهٔ معنوی
Собиқ ва масбуқ дидӣ бе дуӣ
سابق و مسبوق دیدی بیدوی
Гар надидӣ он буд аз фаҳми паст
گر ندیدی آن بود از فهم پست
Ки уқули халқ зон кон як ҷӯаст
که عقول خلق زان کان یک جوست
Айб бар худ на на бар оёти дайн
عیب بر خود نه نه بر آیات دین
Кӣ расад бар чархи дайни мурғи гулин
کی رسد بر چرخ دین مرغ گلین
Мурғро ҷўлонгаҳ олӣ ҳавост
مرغ را جولانگه عالی هواست
Зонк нашав ӯ зи шаҳват ваз ҳавост
زانک نشو او ز شهوت وز هواست
Пас ту ҳайрон бош белоу балӣ
پس تو حیران باش بیلا و بلی
То зи раҳмат пешат ояд маҳмилӣ
تا ز رحمت پیشت آید محملی
Чун зи фаҳми ин аҷоиби кавданӣ
چون ز فهم این عجایب کودنی
Гар балии гӯйӣ такаллуф ме кунӣ
گر بلی گویی تکلف میکنی
Вар бигӯе не занад неи гарданат
ور بگویی نی زند نی گردنت
Қаҳр бар бандад бидон неи равзанат
قهر بر بندد بدان نی روزنت
Пас ҳамин ҳайрон ва вола бошу бас
پس همین حیران و واله باش و بس
То даройади насри ҳақ аз пеш ва пас
تا درآید نصر حق از پیش و پس
Чунк ҳайрони гаштӣу гӣҷу фано
چونک حیران گشتی و گیج و فنا
Бо забон ҳол гуфтӣ аҳдно
با زبان حال گفتی اهدنا
Зафт зафтаст ва чу ларзон май шӯй
زفت زفتست و چو لرزان میشوی
намешавад он зафти нарму мстўӣ
میشود آن زفت نرم و مستوی
Зонк шакли зафт баҳр мункираст
زانک شکل زفت بهر منکرست
Чунк оҷиз омадӣ лутф ва бараст
چونک عاجز آمدی لطف و برست