Қиссаи Усмон ки бар минбар бирафт

قصهٔ عثمان که بر منبر برفت

Чун хилофат ёфт башитобед тафт

چون خلافت یافت بشتابید تفت

Минбари меҳтар ки се пояи бадаст

منبر مهتر که سه‌پایه بدست

Рафт бўбкру дувум поя нишаст

رفت بوبکر و دوم پایه نشست

Бар сеюм пояи умр дар даври хеш

بر سوم پایه عمر در دور خویش

Аз барои ҳурмати ислому кеш

از برای حرمت اسلام و کیش

Давр Усмон омад ӯ болои тахт

دور عثمان آمد او بالای تخت

Бар шуд ва бинишаст он мҳмўдбхт

بر شد و بنشست آن محمودبخت

Пас саволаш кард шахсеи бўолФзўл

پس سؤالش کرد شخصی بوالفضول

Ки он ду нанишастанд бар ҷои расӯл

که آن دو ننشستند بر جای رسول

Пас ту чун ҷустӣ азишон бартарӣ

پس تو چون جستی ازیشان برتری

Чун бртбти ту азишон камтарӣ

چون برتبت تو ازیشان کمتری

Гуфт агар пояи сеюмро биспурам

گفت اگر پایهٔ سوم را بسپرم

Ваҳм ояд ки мисоли умрам

وهم آید که مثال عمرم

Бар дувум поя шавам ман ҷои ҷӯ

بر دوم پایه شوم من جای‌جو

Гӯйии бўбкрст ва ин ҳам мисли ӯ

گویی بوبکرست و این هم مثل او

Ҳаст ин болои мақоми Мустафо

هست این بالا مقام مصطفی

Ваҳм мислӣ нест бо он шаҳи маро

وهم مثلی نیست با آن شه مرا

Баъд аз он бар ҷои хутбаи он вдўд

بعد از آن بر جای خطبه آن ودود

То ба қурби асри лаби хомӯш буд

تا به قرب عصر لب‌خاموش بود

Зуҳра на касро ки гуяд ҳин бихон

زهره نه کس را که گوید هین بخوان

ё бурун ояд зи масҷиди он замон

یا برون آید ز مسجد آن زمان

Ҳайбатӣ бинишаста бад бар хосу ом

هیبتی بنشسته بد بر خاص و عام

Пар шудаи нури худои он саҳну бом

پر شده نور خدا آن صحن و بام

Ҳар ки бинои нозири нураши бадӣ

هر که بینا ناظر نورش بدی

Кӯр зон хуршеди ҳам гарм омадӣ

کور زان خورشید هم گرم آمدی

Пас зи гармӣ фаҳм кардӣ чашми кӯр

پس ز گرمی فهم کردی چشم کور

Ки бар омад офтобӣ бе Фтўр

که بر آمد آفتابی بی‌فتور

Лек ин гармии кушояди дида ро

لیک این گرمی گشاید دیده را

То бибинад айн ҳар бишнида ро

تا ببیند عین هر بشنیده را

Гармяшро зҷртӣу ҳолатӣ

گرمیش را ضجرتی و حالتی

Зон табаши дилро кушодии Фсҳтӣ

زان تبش دل را گشادی فسحتی

Кӯр чун шуд гарм аз нури қадам

کور چون شد گرم از نور قدم

Аз фараҳ гуяд ки ман бино шудам

از فرح گوید که من بینا شدم

Сахти хуши мастӣ вале эй бўолҳсн

سخت خوش مستی ولی ای بوالحسن

Пора Эй роҳаст то бино шудан

پاره‌ای راهست تا بینا شدن

Ин насиб кӯр бошад зи офтоб

این نصیب کور باشد ز آفتاب

Сад чунин валлоҳи аълами болсўоб

صد چنین والله اعلم بالصواب

Вонк ӯ он нурро бино буд

وآنک او آن نور را بینا بود

Шарҳ ӯ кӣ кори бўсино буд

شرح او کی کار بوسینا بود

Вар шавад сад ту ки бошад ин забон

ور شود صد تو که باشد این زبان

Ки биҷунбанд ба кафи пардаи аён

که بجنباند به کف پردهٔ عیان

Вой бар вай гар басоед парда ро

وای بر وی گر بساید پرده را

Теғ аллоҳӣ кунад дасташи ҷудо

تیغ اللهی کند دستش جدا

Даст чаҳ буд худ сарашро бар кунад

دست چه بود خود سرش را بر کند

Он сиррӣ каз ҷаҳл сарҳо ме кунад

آن سری کز جهل سرها می‌کند

Ин ба тақдир сухан гуфтам туро

این به تقدیر سخن گفتم ترا

Варна худ дасташи куҷо ва он куҷо

ورنه خود دستش کجا و آن کجا

Холаро хояи бадӣ холў шудӣ

خاله را خایه بدی خالو شدی

Ин ба тақдир омадаст ар ӯ бадӣ

این به تقدیر آمدست ار او بدی

Аз забон то чашми кӯи пок аз шикаст

از زبان تا چشم کو پاک از شک ست

Сад ҳазорон сола гӯям андакаст

صد هزاران ساله گویم اندکست

Ҳин машав навмеди нур аз осмон

هین مشو نومید نور از آسمان

Ҳақ чу хоҳад мерасад дар як замон

حق چو خواهد می‌رسد در یک زمان

Сад асар дар конҳо аз ахтарон

صد اثر در کانها از اختران

Май расонади қудраташ дар ҳар замон

می‌رساند قدرتش در هر زمان

Ахтари гардуни зулмро носихаст

اختر گردون ظلم را ناسخست

Ахтари ҳақ дар сафоташ росихаст

اختر حق در صفاتش راسخست

Чархи панҷсад солаи роҳ эй мстъин

چرخ پانصد ساله راه ای مستعین

Дар асар наздик омад бо замин

در اثر نزدیک آمد با زمین

Се ҳазорон сол ва панҷсад то Зуҳал

سه هزاران سال و پانصد تا زحل

Дам бидам хосияташи оради амал

دم بدم خاصیتش آرد عمل

Дар ҳамаш орад чу соя дар аёб

در همش آرد چو سایه در ایاب

Тӯл соя чист пеши офтоб

طول سایه چیست پیش آفتاب

Вази нуфуси поки ахтрўши мадад

وز نفوس پاک اختروش مدد

Сӯии ахтарҳои гардун ме расад

سوی اخترهای گردون می‌رسد

Зоҳири он ахтарони қавоми мо

ظاهر آن اختران قوام ما

Ботин мо гашта қавоми само

باطن ما گشته قوام سما