Ҳадяи билқиси чли астари бадаст
هدیهٔ بلقیس چل استر بدست
Бори онҳо ҷумлаи хишти зари бадаст
بار آنها جمله خشت زر بدست
Чун ба саҳроӣ сулаймонӣ расед
چون به صحرای سلیمانی رسید
Фарши онро ҷумлаи зар пухта дид
فرش آن را جمله زر پخته دید
Бар сари зар то чиҳил манзил баранд
بر سر زر تا چهل منزل براند
То ки зарро дар назар обӣ намонад
تا که زر را در نظر آبی نماند
Борҳо гуфтанд зарро во барем
بارها گفتند زر را وا بریم
Сӯии махзани мо чаҳ бигор андарем
سوی مخزن ما چه بیگار اندریم
Арсае каши хоки зар даҳ диҳӣаст
عرصهای کش خاک زر ده دهیست
Зар ба ҳадяи бурдани онҷои аблҳист
زر به هدیه بردن آنجا ابلهیست
эй ббрдаҳи ақли ҳадя то илоҳ
ای ببرده عقل هدیه تا اله
Ақл онҷо камтараст аз хоки роҳ
عقل آنجا کمترست از خاک راه
Чун касоди ҳадя онҷо шуд падед
چون کساد هدیه آنجا شد پدید
Шармсоришони ҳаме вопас кашид
شرمساریشان همی واپس کشید
Боз гуфтанд ар касод ва ар раво
باز گفتند ار کساد و ار روا
Чист бар мо банда фармонем мо
چیست بر ما بنده فرمانیم ما
Гар зар вагар хоки моро брднист
گر زر و گر خاک ما را بردنیست
Амри фармони даҳ ба ҷои оўрднист
امر فرمانده به جا آوردنیست
Гар бифармоянд ки вопас бурид
گر بفرمایند که واپس برید
Ҳам ба фармони тӯҳфаро боз оваред
هم به فرمان تحفه را باز آورید
Ханда ш омад чун сулаймон он бидид
خندهش آمد چون سلیمان آن بدید
Каз шумо ман кӣ талаб кардам срид
کز شما من کی طلب کردم ثرید
Ман намегӯям маро ҳадя диҳед
من نمیگویم مرا هدیه دهید
Блак гуфтам лоиқ ҳадя шавед
بلک گفتم لایق هدیه شوید
Ки маро аз ғайби нодири ҳадя ҳост
که مرا از غیب نادر هدیههاست
Ки башари онро наёрад низ хост
که بشر آن را نیارد نیز خواست
намепарастед ахтарии кӯ зар кунад
میپرستید اختری کو زر کند
Рӯ бова оред кӯ ахтар кунад
رو باو آرید کو اختر کند
намепарастед офтоби чарх ро
میپرستید آفتاب چرخ را
Хор карда ҷони олии нарх ро
خوار کرده جان عالینرخ را
Офтоб аз амри ҳақи таббохи мост
آفتاب از امر حق طباخ ماست
Аблаҳӣ бошад ки гӯйем ӯ худост
ابلهی باشد که گوییم او خداست
Офтобат гар бигирад чун кунӣ
آفتابت گر بگیرد چون کنی
Он сиёҳӣ зу ту чун берун кунӣ
آن سیاهی زو تو چون بیرون کنی
На ба даргоҳи худои ореи сдоъ
نه به درگاه خدا آری صداع
Ки сиёҳиро бабри вои даҳ шуъоъ
که سیاهی را ببر وا ده شعاع
Гар кашандати ним шаби хуршеди кӯ
گر کشندت نیمشب خورشید کو
То бинолӣ ё амони хоҳии азу
تا بنالی یا امان خواهی ازو
Ҳодисоти ағлаб ба шаб воқеъ шавад
حادثات اغلب به شب واقع شود
Ваон замони маъбуди ту ғоиб буд
وان زمان معبود تو غایب بود
Сӯии ҳақгар ростонаи хами шӯй
سوی حق گر راستانه خم شوی
Вои раҳе аз ахтарони муҳаррами шӯй
وا رهی از اختران محرم شوی
Чун шӯии муҳаррами гушойам бо ту лаб
چون شوی محرم گشایم با تو لب
То бибинӣ офтобии ним шаб
تا ببینی آفتابی نیمشب
Ҷузи равони пок ӯро шарқ на
جز روان پاک او را شرق نه
Дар тулӯъаши рӯзу шабро фарқ на
در طلوعش روز و شب را فرق نه
Рӯз он бошад ки ӯ шорқ шавад
روز آن باشد که او شارق شود
Шаб намонад шаб чу ӯ борқ шавад
شب نماند شب چو او بارق شود
Чун намояди зарраи пеши офтоб
چون نماید ذره پیش آفتاب
Ҳам чунонаст офтоби андари лбоб
همچنانست آفتاب اندر لباب
Офтобиро ки рахшон ме шавад
آفتابی را که رخشان میشود
Дида пешаш кунад ва ҳайрон ме шавад
دیده پیشش کند و حیران میشود
Ҳам чу зарраи байняш дар нури арш
همچو ذره بینیش در نور عرش
Пеши нур бе ҳади мўФўри арш
پیش نور بی حد موفور عرش
Хору мискини бинӣ ӯро бе қарор
خوار و مسکین بینی او را بیقرار
Дидаро қӯт шуда аз кирдигор
دیده را قوت شده از کردگار
Кӣмёӣ ки азуи як мосрӣ
کیمیایی که ازو یک ماثری
Бар духон афтод гашти он ахтарӣ
بر دخان افتاد گشت آن اختری
Нодири эксирӣ ки аз ваии ним тоб
نادر اکسیری که از وی نیم تاب
Бар зломӣ зад ба гардиши офтоб
بر ظلامی زد به گردش آفتاب
Булъаҷаби миногарӣ каз як амал
بوالعجب میناگری کز یک عمل
Басти чандини хосиятро бар Зуҳал
بست چندین خاصیت را بر زحل
Боқии ахтарҳо ва гавҳарҳои ҷон
باقی اخترها و گوهرهای جان
Ҳам барин миқёс эй толиб бидон
هم برین مقیاس ای طالب بدان
Дидаи ҳиссии забуни офтоб
دیدهٔ حسی زبون آفتاب
Дидаи раббонӣии ҷӯ ва биёб
دیدهٔ ربانیی جو و بیاب
То забун гардад ба пеши он назар
تا زبون گردد به پیش آن نظر
Шъшъоти офтоб бо шарар
شعشعات آفتاب با شرر
Ки он назари нурӣ ва ин норай буд
که آن نظر نوری و این ناری بود
Нори пеши нури баси торӣ буд
نار پیش نور بس تاری بود