Он яке дарвеш гуфт андари смр

آن یکی درویش گفت اندر سمر

Хизрёнро ман бидидам хоб дар

خضریان را من بدیدم خواب در

Гуфтам эшонро ки рӯзии ҳалол

گفتم ایشان را که روزی حلال

Аз куҷои нӯшам ки набӯд он вабол

از کجا نوشم که نبود آن وبال

Мари марои сӯии кҳстони ронданд

مر مرا سوی کهستان راندند

Миваҳо зон беша май афшоданад

میوه‌ها زان بیشه می‌افشاندند

Ки худои ширини бикради он мива ро

که خدا شیرین بکرد آن میوه را

Дар даҳони ту ба ҳимматҳои мо

در دهان تو به همتهای ما

Ҳин бихӯр поку ҳалол ва бе ҳисоб

هین بخور پاک و حلال و بی‌حساب

Бесдоъу нақлу болоу нишеб

بی صداع و نقل و بالا و نشیب

Пас маро зон ризқи нутқӣ рӯ намӯд

پس مرا زان رزق نطقی رو نمود

Завқ гуфт ман хирадҳо май рабӯд

ذوق گفت من خردها می‌ربود

Гуфтам ин фитнаи сет эй раби ҷаҳон

گفتم این فتنه‌ست ای رب جهان

Бахшишии даҳ аз ҳамаи халқони ниҳон

بخششی ده از همه خلقان نهان

Шуд сухан аз ман дил хуш ёфтам

شد سخن از من دل خوش یافتم

Чун анор аз завқ ме бшикофтам

چون انار از ذوق می‌بشکافتم

Гуфтам ар чизе набошад дар биҳишт

گفتم ار چیزی نباشد در بهشت

Ғайри ин шодӣ ки дорам дар сиришт

غیر این شادی که دارم در سرشت

Ҳеҷ неъмат орзӯ ноед дигар

هیچ نعمت آرزو ناید دگر

Зини напардозам ба ҳуру нешикар

زین نپردازم به حور و نیشکر

Монда буд аз касби як ду ҳуба ам

مانده بود از کسب یک دو حبه‌ام

Дӯхта дар остин ҷбаҳ ам

دوخته در آستین جبه‌ام