Бар сар Тахтӣ шунид он неки ном
بر سر تختی شنید آن نیکنام
Тқтқӣ ваҳоиу ҳўиии шаби зи бом
طقطقی و های و هویی شب ز بام
Гомҳои тунд бар боми саро
گامهای تند بر بام سرا
Гуфт бо худ ин чунин Зуҳраи кро
گفت با خود این چنین زهره کرا
Бонг зад бар равзани қаср ӯ ки кист
بانگ زد بر روزن قصر او که کیست
Ин набошад одамӣ моно парӣаст
این نباشد آدمی مانا پریست
Сар фурӯ карданд қавмии булъаҷаб
سر فرو کردند قومی بوالعجب
Мо ҳаме гирдем шаби баҳри талаб
ما همی گردیم شب بهر طلب
Ҳин чаҳ меҷӯйед гуфтанд уштурон
هین چه میجویید گفتند اشتران
Гуфт уштури бом бар кӣ ҷусти ҳон
گفت اشتر بام بر کی جست هان
Пас бгФтндш ки ту бар тахти ҷоҳ
پس بگفتندش که تو بر تخت جاه
Чун ҳамеи ҷӯии мулоқоти илоҳ
چون همی جویی ملاقات اله
Худ ҳамон бади дигар ӯро кас надид
خود همان بد دیگر او را کس ندید
Чун парӣ аз одамӣ шуд нопадид
چون پری از آدمی شد ناپدید
Маъниаш пинҳон ва ӯ дар пеши халқ
معنیاش پنهان و او در پیش خلق
Халқ кӣ бенанди ғайри ришу далқ
خلق کی بینند غیر ریش و دلق
Чун зи чашми хешу халқон давр шуд
چون ز چشم خویش و خلقان دور شد
Ҳам чу анқо дар ҷаҳон машҳур шуд
همچو عنقا در جهان مشهور شد
Ҷон ҳар мурғӣ ки омад сӯии қоф
جان هر مرغی که آمد سوی قاف
Ҷумлаи олам азу лофанд лоф
جملهٔ عالم ازو لافند لاف
Чун расед андари сабои ин нури шарқ
چون رسید اندر سبا این نور شرق
Ғулғулӣ афтод дар билқису халқ
غلغلی افتاد در بلقیس و خلق
Рӯҳҳои мурдаи ҷумла пар заданд
روحهای مرده جمله پر زدند
Мурдагон аз гӯри тани сар бар заданд
مردگان از گور تن سر بر زدند
Як дигарро мужда медоданд ҳон
یک دگر را مژده میدادند هان
Нак наДоӣ мерасад аз осмон
نک ندایی میرسد از آسمان
Зон Нидои дайнҳо ҳаме гирданд гбз
زان ندا دینها همیگردند گبز
Шоху барги дил ҳаме гирданд сабз
شاخ و برگ دل همی گردند سبز
Аз сулаймони он нафас чун нафхи сувар
از سلیمان آن نفس چون نفخ صور
Мурдагонро во Раҳонед аз қубӯр
مردگان را وا رهانید از قبور
Мари турои бодои саодати баъди азин
مر ترا بادا سعادت بعد ازین
Ин гузашти аллоҳи аълами болиқин
این گذشت الله اعلم بالیقین