Пермардӣ пешаш омад бо Асо

پیرمردی پیشش آمد با عصا

К-эии ҳалима чаҳ фитод охири туро

کای حلیمه چه فتاد آخر ترا

Ки чунин оташи з дил афрӯхтӣ

که چنین آتش ز دل افروختی

Ин ҷигарҳоро зи мотами сӯхтӣ

این جگرها را ز ماتم سوختی

Гуфт Аҳмадро рзиъми муътамад

گفت احمد را رضیعم معتمد

Пас биоварадам ки бисипорам ба ҷад

پس بیاوردم که بسپارم به جد

Чун расидам дар ҳтими овозҳо

چون رسیدم در حطیم آوازها

намерасед ва мешунидам аз ҳаво

می‌رسید و می‌شنیدم از هوا

Ман чу он алҳон шунидам аз ҳаво

من چو آن الحان شنیدم از هوا

Тифлро биниҳодам онҷо зон садо

طفل را بنهادم آنجا زان صدا

То бубинами ин Нидо овоз кист

تا ببینم این ندا آواز کیست

Ки наДоӣ баси латифу баси шҳист

که ندایی بس لطیف و بس شهیست

На аз касе дидам бигард худ нишон

نه از کسی دیدم بگرد خود نشان

На Нидо мемунқатиъ шуд як замон

نه ندا می منقطع شد یک زمان

Чунк вогштми зи ҳайратҳои дил

چونک واگشتم ز حیرتهای دل

Тифлро онҷо надидам вои дил

طفل را آنجا ندیدم وای دل

Гуфташ эй фарзанд туанда мадор

گفتش ای فرزند تو انده مدار

Ки намоями мари турои як шаҳриёр

که نمایم مر ترا یک شهریار

Ки бигӯед гар бихоҳад ҳоли Тифл

که بگوید گر بخواهد حال طفل

ӯ бидонади манзилу трҳоли Тифл

او بداند منزل و ترحال طفل

Пас ҳалима гуфт эй ҷонами фидо

پس حلیمه گفت ای جانم فدا

Мари туро эй шайхи хуби хуши Нидо

مر ترا ای شیخ خوب خوش‌ندا

Ҳин маро бинмоӣ он шоҳи назар

هین مرا بنمای آن شاه نظر

Каш буд аз ҳоли Тифли ман хабар

کش بود از حال طفل من خبر

Барад ӯро пеши ъзии кини санам

برد او را پیش عزی کین صنم

Ҳаст дар ахбори ғайбии муғтанам

هست در اخبار غیبی مغتنم

Мо ҳазорон гум шуда зу ёфтем

ما هزاران گم شده زو یافتیم

Чун ба хизмати сӯй ӯ бишитофтем

چون به خدمت سوی او بشتافتیم

Пер кард ӯро суҷуд ва гуфт зуд

پیر کرد او را سجود و گفت زود

эй худованди араб эй баҳри ҷӯад

ای خداوند عرب ای بحر جود

Гуфт эй ъзии ту баси икромҳо

گفت ای عزی تو بس اکرامها

Кардае то рустаем аз домҳо

کرده‌ای تا رسته‌ایم از دامها

Бар араб ҳақаст аз икроми ту

بر عرب حقست از اکرام تو

Фарз гашта то араб шуд роми ту

فرض گشته تا عرب شد رام تو

Ин ҳалимаи саъдӣ аз аўмиди ту

این حلیمهٔ سعدی از اومید تو

Омад андари зилли шохи беди ту

آمد اندر ظل شاخ بید تو

Ки азуи фарзанди тифлӣ гум шудаст

که ازو فرزند طفلی گم شدست

Номи он кӯдак Муҳамад омадаст

نام آن کودک محمد آمدست

Чун Муҳамад гуфт он ҷумла батон

چون محمد گفت آن جمله بتان

Сарнигӯни гаштанду соҷди он замон

سرنگون گشتند و ساجد آن زمان

Ки бирав эй пери ин чаҳ ҷуст ва ҷӯаст

که برو ای پیر این چه جست و جوست

Он Муҳамадро ки азл мо азуаст

آن محمد را که عزل ما ازوست

Мо нигун ва сангсор ойем азу

ما نگون و سنگسار آییم ازو

Мо касод ва беайёр ойем азу

ما کساد و بی‌عیار آییم ازو

Он хёлотӣ ки дидандии зи мо

آن خیالاتی که دیدندی ز ما

Вақти фатрати гоҳи гоҳи аҳли ҳаво

وقت فترت گاه گاه اهل هوا

Гум шавад чун боргоҳ ӯ расед

گم شود چون بارگاه او رسید

Об омад мари таяммумро дарид

آب آمد مر تیمم را درید

Даври шӯ эй пери фитна кам фурӯз

دور شو ای پیر فتنه کم فروز

Ҳин зи рашки Аҳмадии моро мсўз

هین ز رشک احمدی ما را مسوز

Даври шӯи баҳри худо эй пери ту

دور شو بهر خدا ای پیر تو

То насӯзӣ зи оташи тақдири ту

تا نسوزی ز آتش تقدیر تو

Ин чаҳ дам аждаҳо афшурданаст

این چه دم اژدها افشردنست

Ҳеҷ доне чаҳ хабар оварданаст

هیچ دانی چه خبر آوردنست

Зин хабар ҷӯшад дили дарёу кон

زین خبر جوشد دل دریا و کان

Зини хабар ларзон шавад ҳафт осмон

زین خبر لرزان شود هفت آسمان

Чун шунид аз сангҳо пери ин сухан

چون شنید از سنگها پیر این سخن

Пас Асои андохти он пери куҳан

پس عصا انداخت آن پیر کهن

Пас зи ларзау хавфу бими он Нидо

پس ز لرزه و خوف و بیم آن ندا

Пери дандонҳо ба ҳам бар ме задӣ

پیر دندانها به هم بر می‌زدی

Ончунон ки андари зимистони марди ъўр

آنچنان که اندر زمستان مرد عور

ӯ ҳаме ларзид ва мегуфт эй сбўр

او همی لرزید و می‌گفت ای ثبور

Чун дар он ҳолат бидид ӯ пер ро

چون در آن حالت بدید او پیر را

Зон аҷаб гум кард зани тадбир ро

زان عجب گم کرد زن تدبیر را

Гуфт пирогар чаҳ ман дар меҳнатам

گفت پیرا گر چه من در محنتم

Ҳайрати андари ҳайрати андари ҳайратам

حیرت اندر حیرت اندر حیرتم

Соъатии бодам хатибӣ ме кунад

ساعتی بادم خطیبی می‌کند

Соъатии сангам адибӣ ме кунад

ساعتی سنگم ادیبی می‌کند

Бод бо ҳарфам суханҳо ме диҳад

باد با حرفم سخنها می‌دهد

Сангу кӯҳами фаҳм ашё ме диҳад

سنگ و کوهم فهم اشیا می‌دهد

Гоҳи Тифламро рабӯдаи ғайбён

گاه طفلم را ربوده غیبیان

Ғайбёни сабзи пари осмон

غیبیان سبز پر آسمان

Аз ки нолам бо ки гӯям ин гила

از که نالم با که گویم این گله

Ман шудам савдое акнӯн сад дила

من شدم سودایی اکنون صد دله

Ғайраташ аз шарҳи ғайбам лаб бибаст

غیرتش از شرح غیبم لب ببست

Ин қадар гӯям ки Тифлам гум шудаст

این قدر گویم که طفلم گم شدست

Гар бигӯям чизи дигари ман кунун

گر بگویم چیز دیگر من کنون

Халқ бандандам ба занҷири ҷунун

خلق بندندم به زنجیر جنون

Гуфт пераши к-эии ҳалима шод бош

گفت پیرش کای حلیمه شاد باش

Саҷдаи шукри ору рӯро кам харош

سجدهٔ شکر آر و رو را کم خراش

Ғам махӯр ёва нагардад ӯ зи ту

غم مخور یاوه نگردد او ز تو

Блаки олам ёва гардад андрў

بلک عالم یاوه گردد اندرو

Ҳар замон аз рашки ғайрати пеш ва пас

هر زمان از رشک غیرت پیش و پس

Сад ҳазорон посбонасту ҳрс

صد هزاران پاسبانست و حرس

Он надидӣ кон батон зўи фунун

آن ندیدی کان بتان ذو فنون

Чун шуданд аз номи Тифлати сарнигӯн

چون شدند از نام طفلت سرنگون

Ин аҷаби қрнист бар рӯй замин

این عجب قرنیست بر روی زمین

Пери гаштам ман надидам ҷинси ин

پیر گشتم من ندیدم جنس این

Зини рисолати сангҳо чун нола дошт

زین رسالت سنگها چون ناله داشت

То чаҳ хоҳад бар гунаҳ корон гумошт

تا چه خواهد بر گنه کاران گماشت

Санг бе ҷурмаст дар маъбудяш

سنگ بی‌جرمست در معبودیش

Ту нае музтар ки банда будяш

تو نه‌ای مضطر که بنده بودیش

ӯ ки музтари ин чунин тарсон шудаст

او که مضطر این چنین ترسان شدست

То ки бар муҷрим чаҳ ҳо хоҳанд баст

تا که بر مجرم چه‌ها خواهند بست