Шоирӣ оварад шеърии пеши шоҳ

شاعری آورد شعری پیش شاه

Бар умеди халъату икрому ҷоҳ

بر امید خلعت و اکرام و جاه

Шоҳи макрам буд фармудаш ҳазор

شاه مکرم بود فرمودش هزار

Аз зари сурху каромоту нисор

از زر سرخ و کرامات و نثار

Пас вазираш гуфт кини андак буд

پس وزیرش گفت کین اندک بود

Даҳ ҳазораш ҳадяи вои даҳ то равад

ده هزارش هدیه وا ده تا رود

Аз чуну шоир нас аз ту бҳрдст

از چنو شاعر نس از تو بحردست

Даҳ ҳазорӣ ки бигуфтам андакаст

ده هزاری که بگفتم اندکست

Фиқҳ гуфт он шоҳроу фалсафа

فقه گفت آن شاه را و فلسفه

То баромади ъушри хирман аз каффа

تا برآمد عشر خرمن از کفه

Даҳ ҳазораш доду халъати дархураш

ده هزارش داد و خلعت درخورش

Хонаи шукру санои гашти он сараш

خانهٔ شکر و ثنا گشت آن سرش

Пас тафаҳҳус кард кини саъй кӣ буд

پس تفحص کرد کین سعی کی بود

Шоҳро аҳляти ман кӣ намӯд

شاه را اهلیت من کی نمود

Пас бгФтндши фалони аддӣни вазир

پس بگفتندش فلان‌الدین وزیر

Он ҳасани ному ҳасани халқу замир

آن حسن نام و حسن خلق و ضمیر

Дар саноӣ ӯ яке шеърии дароз

در ثنای او یکی شعری دراز

Бар набшату сӯй хона рафт боз

بر نبشت و سوی خانه رفت باز

Безабону лаби ҳамон нъмои шоҳ

بی‌زبان و لب همان نعمای شاه

Мадҳ шаҳ мекарду хлътҳои шоҳ

مدح شه می‌کرد و خلعتهای شاه