Ҳам чу маҷнӯнанд ва чун ноқаи ши яқин
همچو مجنوناند و چون ناقهش یقین
намекашад он пеш ва ин вопас ба кин
میکشد آن پیش و این واپس به کین
Майли маҷнӯни пеши он Лайлии равон
میل مجنون پیش آن لیلی روان
Майли ноқаи пас паии караи давон
میل ناقه پس پی کره دوان
Як дам ар маҷнӯни зи худ ғофили бадӣ
یک دم ار مجنون ز خود غافل بدی
Ноқа гардидӣ ва вопас омадӣ
ناقه گردیدی و واپس آمدی
Ишқу савдо чунк пар будаш бадан
عشق و سودا چونک پر بودش بُدَن
наменабӯдаш чора аз бе худ шудан
مینبودش چاره از بیخَود شدن
Онк ӯ бошад муроқиби ақл буд
آنک او باشد مراقب، عقل بود
Ақлро савдои Лайлӣ дар рабӯд
عقل را، سودای لیلی در ربود
Лек ноқаи баси муроқиб буду чуст
لیک ناقه بس مراقب بود و چست
Чун бидидӣ ӯ маҳори хеши суст
چون بدیدی او مهار خویش سست
Фаҳм кардӣ зу ки ғофили гашту днг
فهم کردی زو که غافل گشت و دنگ
Рӯ сипас кардӣ ба кара бе диранг
رو سپس کردی به کره بیدرنگ
Чун ба худ боз омадӣ дидӣ зи ҷо
چون به خود باز آمدی دیدی ز جا
Кӯ сипас рафтаст баси фарсангҳо
کو سپس رفتست بس فرسنگها
Дар се рӯзаи раҳи бад-ӣни аҳволҳо
در سه روزه ره بدین احوالها
Монад маҷнӯн дар тараддуди солҳо
ماند مجنون در تردد سالها
Гуфт эй ноқа чу ҳар ду ошиқем
گفت ای ناقه چو هر دو عاشقیم
Мо ду зиди пас ҳамраҳ нолоиқем
ما دو ضد پس همره نالایقیم
Нестат бар вифқи ман меҳру маҳор
نیستت بر وفق من مهر و مهار
Кард бояд аз ту суҳбати ихтиёр
کرد باید از تو صحبت اختیار
Ин ду ҳамраҳи икдгрро роҳи зан
این دو همره یکدگر را راهزن
Гмраҳи он ҷони кӯ фурӯ ноед зи тан
گمره آن جان کو فرو ناید ز تن
Ҷони зи ҳиҷри арши андари фоқа Эй
جان ز هجر عرش اندر فاقهای
Тани зи ишқи хорбн чун ноқа Эй
تن ز عشق خاربن چون ناقهای
Ҷони кушояди сӯии болои болҳо
جان گشاید سوی بالا بالها
Дар зада тан дар замини чанголҳо
در زده تن در زمین چنگالها
То ту бо ман бошӣ эй мурдаи ватан
تا تو با من باشی ای مردهٔ وطن
Пас зи Лайлӣ давр монад ҷони ман
پس ز لیلی دور ماند جان من
Рӯзгорам рафт зини гавани ҳолҳо
روزگارم رفت زین گون حالها
Ҳам чу тӣау қавми Мӯсои солҳо
همچو تیه و قوم موسی سالها
Хтўтинӣ буд ин раҳ то висол
خطوتینی بود این ره تا وصال
Мондаам дар раҳи зи шастати шаст сол
ماندهام در ره ز شستت شصت سال
Роҳи наздик ва бимонадам сахти дайр
راه نزدیک و بماندم سخت دیر
Сайри гаштами зини савории сирсир
سیر گشتم زین سواری سیرسیر
Сарнигӯни худро аз уштур дар фиканд
سرنگون خود را از اشتر در فکند
Гуфт сўзидми зи ғам то чндчнд
گفت سوزیدم ز غم تا چندچند
Танг шуд бар ваии биёбони фарох
تنگ شد بر وی بیابان فراخ
Хештани афканди андари санглох
خویشتن افکند اندر سنگلاخ
Ончунон афканди худро сахти зер
آنچنان افکند خود را سخت زیر
Ки мхлхли гашти ҷисми он далер
که مخلخل گشت جسم آن دلیر
Чун чунон афканди худро сӯии паст
چون چنان افکند خود را سوی پست
Аз қазои он лаҳзаи поиши ҳам шикаст
از قضا آن لحظه پایش هم شکست
Пойро бар басту гуфто гӯ шавам
پای را بر بست و گفتا گو شوم
Дар хами чавгонаши ғалатон май рӯм
در خم چوگانش غلطان میروم
Зин кунад нафрини ҳакими хуши даҳан
زین کند نفرین حکیم خوشدهن
Бар савории кӯ фурӯ ноед зи тан
بر سواری کو فرو ناید ز تن
Ишқи мавло кӣ кам аз Лайлӣ буд
عشق مولی کی کم از لیلی بود
Гӯии гаштани баҳр ӯ аввалӣ буд
گوی گشتن بهر او اولی بود
Гӯии шӯ май гирд бар паҳлавии сидқ
گوی شو میگرد بر پهلوی صدق
Ғалати ғалатон дар хами чавгони ишқ
غلط غلطان در خم چوگان عشق
Кини сафари зини пас буд ҷазби худо
کین سفر زین پس بود جذب خدا
Ваон сафар бар ноқа бошад сайри мо
وان سفر بر ناقه باشد سیر ما
Ин чунин сирӣаст мустаснои зи ҷинс
این چنین سیریست مستثنی ز جنس
Кон фузуд аз иҷтиҳоди ҷину инс
کان فزود از اجتهاد جن و انس
Ин чунин ҷзбисти не ҳар ҷазби ом
این چنین جذبیست نی هر جذب عام
Ки ниҳодаши фазли Аҳмади вассалом
که نهادش فضل احمد والسلام