Он яке бо далқ омад аз Ироқ

آن یکی با دلق آمد از عراق

Боз пурседанд ёрон аз фироқ

باز پرسیدند یاران از فراق

Гуфт ореи бади фироқи алои сафар

گفت آری بد فراق الا سفر

Буд бар ман баси мубораки муждаи вар

بود بر من بس مبارک مژده‌ور

Ки Халифа дод даҳ халъати маро

که خلیفه داد ده خلعت مرا

Ки қаринаши боди сад мадҳу сано

که قرینش باد صد مدح و ثنا

Шукрҳо ва ҳамдҳо бар май шимурд

شکرها و حمدها بر می‌شمرد

То ки шукр аз ҳаду андозаи бабрад

تا که شکر از حد و اندازه ببرد

Пас бгФтндш ки аҳволи нижанд

پس بگفتندش که احوال نژند

Бар дурӯғи ту гувоҳӣ ме диҳанд

بر دروغ تو گواهی می‌دهند

Тани бараҳнаи сари бараҳнаи сӯхта

تن برهنه سر برهنه سوخته

Шукрро дуздида ё омӯхта

شکر را دزدیده یا آموخته

Кӯи нишони шукру ҳамди мейри ту

کو نشان شکر و حمد میر تو

Бар сар ва бар пой бе тавфири ту

بر سر و بر پای بی توفیر تو

Гар забонати мадҳи он шаҳ май тунд

گر زبانت مدح آن شه می‌تند

Ҳафт андомат шикоят ме кунад

هفت اندامت شکایت می‌کند

Дар сахои он шаҳу султони ҷӯад

در سخای آن شه و سلطان جود

Мари турои кафшӣ ва шалворӣ набӯд

مر ترا کفشی و شلواری نبود

Гуфт ман эсор кардам онч дод

گفت من ایثار کردم آنچ داد

Мейр тақсирӣ накард аз аФтқод

میر تقصیری نکرد از افتقاد

Бстдми ҷумлаи атоҳо аз амир

بستدم جمله عطاها از امیر

Бахш кардам бар ятем ва бар фақир

بخش کردم بر یتیم و بر فقیر

Мол додам бстдми умри дароз

مال دادم بستدم عمر دراز

Дар ҷазо зеро ки будам поки боз

در جزا زیرا که بودم پاک‌باز

Пас бгФтндши муборак мол рафт

پس بگفتندش مبارک مال رفت

Чист андари ботинати ин дӯди нафт

چیست اندر باطنت این دود نفت

Сад кароҳат дар даруни ту чу хор

صد کراهت در درون تو چو خار

Кӣ буданда нишони абтшор

کی بود انده نشان ابتشار

Кӯи нишони ишқу эсору ризо

کو نشان عشق و ایثار و رضا

Гар дурустаст онч гуфтӣ мо мзӣ

گر درستست آنچ گفتی ما مضی

Худ гирифтам мол гум шуд майли кӯ

خود گرفتم مال گم شد میل کو

Сайл агар бигузашт ҷои сайли кӯ

سیل اگر بگذشت جای سیل کو

Чашми тугар бади сиёҳу ҷони Фзо

چشم تو گر بد سیاه و جان‌فزا

Гар намонад ӯ ҷони Фзои азрақ чаро

گر نماند او جان‌فزا ازرق چرا

Кӯи нишони поки бозӣ эй турш

کو نشان پاک‌بازی ای ترش

Буии лофи каж ҳаме ояд хамаш

بوی لاف کژ همی‌آید خمش

Сад нишон бошад даруни эсор ро

صد نشان باشد درون ایثار را

Сад аломат ҳаст некӯкор ро

صد علامت هست نیکوکار را

Мол дар эсор агар гардад талаф

مال در ایثار اگر گردد تلف

Дар даруни сад зиндагӣ ояд халаф

در درون صد زندگی آید خلف

Дар замини ҳақи зироат карданӣ

در زمین حق زراعت کردنی

Тухмҳои пок онгаҳ дахли не

تخمهای پاک آنگه دخل نی

Гар наравед хӯша аз рўзоти ҳў

گر نروید خوشه از روضات هو

Пас чаҳ восеъ бошад арз аллоҳ бигӯ

پس چه واسع باشد ارض الله بگو

Чунк ин арзи фано бериъ нест

چونک این ارض فنا بی‌ریع نیست

Чун буд арзи аллоҳи он мстўсъист

چون بود ارض الله آن مستوسعیست

Ин заминро риъ ӯ худ бе ҳадаст

این زمین را ریع او خود بی‌حدست

Донаеро камтарини худ ҳФсдст

دانه‌ای را کمترین خود هفصدست

Ҳамд гуфтӣ кӯи нишони ҳомдўн

حمد گفتی کو نشان حامدون

На бурунат ҳаст асар на андарун

نه برونت هست اثر نه اندرون

Ҳамди орифи мари худоро ростаст

حمد عارف مر خدا را راستست

Ки гувоҳи ҳамд ӯ шуд поу даст

که گواه حمد او شد پا و دست

Аз чаҳ торики ҷисмаш бар кашид

از چه تاریک جسمش بر کشید

Вази так зиндони днёоши харид

وز تک زندان دنیااش خرید

Атласи тақвоу нури мؤтлФ

اطلس تقوی و نور مؤتلف

Оят ҳамдаст ӯро бар китф

آیت حمدست او را بر کتف

Вои раҳида аз ҷаҳони орӣа

وا رهیده از جهان عاریه

Сокини гулзору айни ҷорӣа

ساکن گلزار و عین جاریه

Бар сарири сари олии ҳимматаш

بر سریر سر عالی‌همتش

Маҷлису ҷоу мақому ртбтш

مجلس و جا و مقام و رتبتش

Мақъади сидқӣ ки садиқони дарав

مقعد صدقی که صدیقان درو

Ҷумла сар сабзанду шоду тозаи рӯ

جمله سر سبزند و شاد و تازه‌رو

Ҳамдашон чун ҳамди гулшан аз баҳор

حمدشان چون حمد گلشن از بهار

Сад нишоне дорад ва сад гиру дор

صد نشانی دارد و صد گیر و دار

Бар баҳораши чашмау нахлу гиёҳ

بر بهارش چشمه و نخل و گیاه

Вони гулистону нгорстони гувоҳ

وآن گلستان و نگارستان گواه

Шоҳиди шоҳиди ҳазорон ҳар тараф

شاهد شاهد هزاران هر طرف

Дар гувоҳии ҳам чу гавҳар бар садаф

در گواهی هم‌چو گوهر بر صدف

Буии сар бад бияёд аз дамат

بوی سر بد بیاید از دمت

Вази сару рӯи тобад эй лофии ғамат

وز سر و رو تابد ای لافی غمت

Бўшносоннди ҳозиқ дар масоф

بوشناسانند حاذق در مصاف

Ту ба ҷилдиҳои ҳў кам кун газоф

تو به جلدی های هو کم کن گزاف

Ту млоФ аз машки кони буии пиёз

تو ملاف از مشک کان بوی پیاز

Аз дам ту мекунад макшуфи роз

از دم تو می‌کند مکشوف راز

Гул шукр хӯрдам ҳамеи гӯйӣу буи

گل‌شکر خوردم همی‌گویی و بوی

намезанад аз сайр ки ёФаҳ магӯӣ

می‌زند از سیر که یافه مگوی

Ҳаст дил монандаи хонаи калон

هست دل مانندهٔ خانهٔ کلان

Хонаи дилро ниҳони ҳамсоягон

خانهٔ دل را نهان همسایگان

Аз шикофи равзан ва деворҳо

از شکاف روزن و دیوارها

Матлаъ гирданд бар асрори мо

مطلع گردند بر اسرار ما

Аз шикофӣ ки надорад ҳеҷ ваҳм

از شکافی که ندارد هیچ وهم

Соҳиби хона ва надорад ҳеҷ саҳм

صاحب خانه و ندارد هیچ سهم

Аз набӣ бар хон ки деву қавм ӯ

از نبی بر خوان که دیو و قوم او

намебаранд аз ҳоли инсии хФиаҳи бӯ

می‌برند از حال انسی خفیه بو

Аз раҳе ки инс аз он огоҳ нест

از رهی که انس از آن آگاه نیست

Зонк зини маҳсусу зин ашбоаҳ нест

زانک زین محسوس و زین اشباه نیست

Дар миёни ноқидони зарқии матн

در میان ناقدان زرقی متن

Бо маҳак эй қалби дун лофӣ мазан

با محک ای قلب دون لافی مزن

Мари маҳакро раҳ буд дар нақду қалб

مر محک را ره بود در نقد و قلب

Ки худояш кард амири ҷисму қалб

که خدایش کرد امیر جسم و قلب

Чун шаётин бо ғлизиҳои хеш

چون شیاطین با غلیظیهای خویش

Воқифанд аз сари моу фикру кеш

واقف‌اند از سر ما و فکر و کیش

Маслакӣ доранд дуздидаи дарун

مسلکی دارند دزدیده درون

Мо зи дуздӣҳои эшон сарнигӯн

ما ز دزدیهای ایشان سرنگون

Дам ба дами хабт ва зӣоне ме кунанд

دم به دم خبط و زیانی می‌کنند

Соҳиби нақб ва шикоф равзананд

صاحب نقب و شکاف روزنند

Пас чаро ҷонҳои равшан дар ҷаҳон

پس چرا جان‌های روشن در جهان

Бехабар бошанд аз ҳоли ниҳон

بی‌خبر باشند از حال نهان

Дар сирояти камтар аз девон шуданд

در سرایت کمتر از دیوان شدند

Рӯҳҳо ки хайма бар гардун заданд

روحها که خیمه بر گردون زدند

Деви дуздонаи сӯй гардун равад

دیو دزدانه سوی گردون رود

Аз шаҳоби мҳрқ ӯ мтъўн шавад

از شهاب محرق او مطعون شود

Сарнигӯн аз чарх зер уфтад чунон

سرنگون از چرخ زیر افتد چنان

Ки шқӣ дар ҷанг аз захми синон

که شقی در جنگ از زخم سنان

Он зи рашки рӯҳҳои дили писанд

آن ز رشک روحهای دل‌پسند

Аз фалакашон сарнигӯн ме афкананд

از فلکشان سرنگون می‌افکنند

Ту агар шулӣу лангу кӯру кар

تو اگر شلی و لنگ و کور و کر

Ин гумон бар рӯҳҳои ма мабар

این گمان بر روحهای مه مبر

Шарми дору лоф кам зан ҷон макун

شرم دار و لاف کم زن جان مکن

Ки басӣ ҷосус ҳаст он сӯии тан

که بسی جاسوس هست آن سوی تن