Он шунидӣ достони боязид

آن شنیدی داستان بایزید

Ки зи ҳоли бўолҳсни пешин чаҳ дид

که ز حال بوالحسن پیشین چه دید

Рӯзии он султони тақво май гузашт

روزی آن سلطان تقوی می‌گذشت

Бо мурӣдони ҷониби саҳроу дашт

با مریدان جانب صحرا و دشت

Буи хуш омад мар ӯро ногаҳон

بوی خوش آمد مر او را ناگهان

Дар саводи раии зи сӯии хориқон

در سواد ری ز سوی خارقان

Ҳам бидонҷо нола муштоқ кард

هم بدانجا نالهٔ مشتاق کرد

Буиро аз бод истиншоқ кард

بوی را از باد استنشاق کرد

Буии хушро ошиқона ме кашид

بوی خوش را عاشقانه می‌کشید

Ҷон ӯ аз бод бода ме чашид

جان او از باد باده می‌چشید

Кӯзае кӯ аз ихобаҳи пар буд

کوزه‌ای کو از یخابه پر بود

Чун арақ бар зоҳираш пайдо шавад

چون عرق بر ظاهرش پیدا شود

Он зи сардии ҳаво обӣ шудаст

آن ز سردی هوا آبی شدست

Аз даруни кӯзаи нам берун наҷуст

از درون کوزه نم بیرون نجست

Боди буиовар мар ӯро оби гашт

باد بوی‌آور مر او را آب گشت

Оби ҳам ӯро шароби ноби гашт

آب هم او را شراب ناب گشت

Чун дарави осор мастӣ шуд падед

چون درو آثار مستی شد پدید

Як мурӣд ӯро аз он дам бар расед

یک مرید او را از آن دم بر رسید

Пас бпрсидш ки ин аҳволи хуш

پس بپرسیدش که این احوال خوش

Ки бурунаст аз ҳиҷоби панҷ ва шаш

که برونست از حجاب پنج و شش

Гоҳи сурху гоҳи зарду гуҳи сипед

گاه سرخ و گاه زرد و گه سپید

намешавад рӯят чаҳ ҳоласту навид

می‌شود رویت چه حالست و نوید

Май кашии буи ва ба зоҳир нест гул

می‌کشی بوی و به ظاهر نیست گل

Бешак аз ғайбаст ва аз гулзори кул

بی‌شک از غیبست و از گلزار کل

эй ту коми ҷон ҳар худкома Эй

ای تو کام جان هر خودکامه‌ای

Ҳар дам аз ғайбати паёму нома Эй

هر دم از غیبت پیام و نامه‌ای

Ҳар дамии ёқӯби вор аз Юсуфӣ

هر دمی یعقوب‌وار از یوسفی

намерасад андари машоми ту шифо

می‌رسد اندر مشام تو شفا

Қатрае бар рез бар мо зон сабу

قطره‌ای بر ریز بر ما زان سبو

Шамае зон гулистон бо мо бигӯ

شمه‌ای زان گلستان با ما بگو

Ху надорем эй ҷамоли меҳтарӣ

خو نداریم ای جمال مهتری

Ки лаби мо хушк ва ту танҳо хурӣ

که لب ما خشک و تو تنها خوری

эй фалаки паймои чусти чусти хез

ای فلک‌پیمای چست چست‌خیز

Зонч хӯрдӣ ҷуръае бар мо бирез

زانچ خوردی جرعه‌ای بر ما بریز

Мейр маҷлис нест дар даврон дигар

میر مجلس نیست در دوران دگر

Ҷузи ту эй шаҳ дар ҳарифон дар нигар

جز تو ای شه در حریفان در نگر

Кӣ тавон нӯшед ин май зердаст

کی توان نوشید این می زیردست

Май яқини мари мардро рсўогрст

می یقین مر مرد را رسواگرست

Буиро пӯшида ва макнун кунад

بوی را پوشیده و مکنون کند

Чашми масти хештанро чун кунад

چشم مست خویشتن را چون کند

Худ на он буиаст ин ки андари ҷаҳон

خود نه آن بویست این که اندر جهان

Сад ҳазорон парда аш дорад ниҳон

صد هزاران پرده‌اش دارد نهان

Пар шуд аз тезӣ ӯ саҳроу дашт

پر شد از تیزی او صحرا و دشت

Дашт чаҳ каз на фалаки ҳам дар гузашт

دشت چه کز نه فلک هم در گذشت

Ин сари хамро ба кҳгл дар мгир

این سر خم را به کهگل در مگیر

Кин бараҳна нест худ пӯшиш пазир

کین برهنه نیست خود پوشش‌پذیر

Лутф кун эй роздони розгў

لطف کن ای رازدان رازگو

Ончи бозат сайд кардаш бозгу

آنچ بازت صید کردش بازگو

Гуфт буи булъаҷаб омад ба ман

گفت بوی بوالعجب آمد به من

Ҳам чунонк мари набиро аз Яман

هم‌چنانک مر نبی را از یمن

Ки Муҳамад гуфт бар дасти сабо

که محمد گفت بر دست صبا

Аз Яман меоядам буии худо

از یمن می‌آیدم بوی خدا

Буи ромин мерасад аз ҷони вис

بوی رامین می‌رسد از جان ویس

Буи яздон мерасад ҳам аз Увайс

بوی یزدان می‌رسد هم از اویس

Аз Увайс ва аз қарни буии аҷаб

از اویس و از قرن بوی عجب

Мари набиро маст карду пари тараб

مر نبی را مست کرد و پر طرب

Чун Увайс аз хеш фонӣ гашта буд

چون اویس از خویش فانی گشته بود

Он заминӣ осмонӣ гашта буд

آن زمینی آسمانی گشته بود

Он ҳлилаҳи парварида дар шукр

آن هلیلهٔ پروریده در شکر

Чошнӣ талхяш набӯд дигар

چاشنی تلخیش نبود دگر

Он ҳлилаҳи руста аз мо ва манӣ

آن هلیلهٔ رسته از ما و منی

Нақш дорад аз ҳлилаҳи таъми не

نقش دارد از هلیله طعم نی

Ин сухан поён надорад бози гирд

این سخن پایان ندارد باز گرد

То чаҳ гуфт аз ваҳии ғайби он шермард

تا چه گفت از وحی غیب آن شیرمرد