Суфе аз фақр чун дар ғам шавад
صوفیی از فقر چون در غم شود
Айни фақраши доя ва мтъм шавад
عین فقرش دایه و مطعم شود
Зонк ҷинат аз макора руста аст
زانک جنت از مکاره رسته است
Раҳми қисми оҷизӣ ашкстаҳ аст
رحم قسم عاجزی اشکسته است
Онки сарҳо бишиканад ӯ аз улувва
آنک سرها بشکند او از علو
Раҳми ҳақ ва халқ ноед сӯй ӯ
رحم حق و خلق ناید سوی او
Ин сухан охир надорад ваон ҷавон
این سخن آخر ندارد وان جوان
Аз камии иҷроӣ нон шуд нотавон
از کمی اجرای نان شد ناتوان
Шоди он сӯфӣ ки ризқаш кам шавад
شاد آن صوفی که رزقش کم شود
Он шабаҳи ш дар гардад ва ӯ ӣам шавад
آن شبهش دُر گردد و او یم شود
Зон ҷрои хос ҳар ки огоҳ шуд
زان جرای خاص هر که آگاه شد
ӯ сазои қурбу аҷрӣ гоҳ шуд
او سزای قرب و اجریگاه شد
Зон ҷрои рӯҳ чун нуқсон шавад
زان جرای روح چون نقصان شود
Ҷонаш аз нуқсони он ларзон шавад
جانش از نقصان آن لرزان شود
Пас бидонад ки хатое рафта аст
پس بداند که خطایی رفته است
Ки самани зори ризо ошуфта аст
که سمنزار رضا آشفته است
Ҳам чунонк он шахс аз нуқсони кишт
همچنانک آن شخص از نقصان کشت
Рқъаҳи сӯии соҳиби хирмани набшат
رقعه سوی صاحب خرمن نبشت
Рқъаҳаш бурданди пеш мейр дод
رقعهاش بردند پیش میر داد
Хонд ӯ рқъаҳи ҷавобии вои надод
خواند او رقعه جوابی وا نداد
Гуфт ӯро нест алои дарди лӯт
گفت او را نیست الا درد لوت
Пас ҷавоби аҳмақи аввалитар сукут
پس جواب احمق اولیتر سکوت
Несташ дарди фироқу васли ҳеҷ
نیستش درد فراق و وصل هیچ
Банд фаръаст ӯ наҷуед асли ҳеҷ
بند فرعست او نجوید اصل هیچ
Аҳмақасту мурдаи мо ва манӣ
احمقست و مردهٔ ما و منی
Каз ғами фаръаши фироқи асли не
کز غم فرعش فراغ اصل نی
Осмонҳоу замини як себи дон
آسمانها و زمین یک سیب دان
Ки зи дарахти қудрат ҳақ шуд аён
کهز درخت قدرت حق شد عیان
Ту чу Карамӣ дар миёни себ дар
تو چو کرمی در میان سیب در
Вази дарахту боғбонӣ бе хабар
وز درخت و باغبانی بیخبر
Он яке Карамӣ дигар дар себи ҳам
آن یکی کرمی دگر در سیب هم
Лек ҷонаш аз буруни соҳиби илм
لیک جانش از برون صاحبعلم
Ҷунбиш ӯ вои шикофади себ ро
جنبش او وا شکافد سیب را
Бар нтобад себи он осеб ро
بر نتابد سیب آن آسیب را
Бар даридаи ҷунбиш ӯ парда ҳо
بر دریده جنبش او پردهها
Сӯраташ карамасту маънии аждаҳо
صورتش کرمست و معنی اژدها
Оташӣ ки аввали зи оҳан май ҷаҳд
آتشی که اول ز آهن میجهد
ӯ қадами баси сусти берун май наад
او قدم بس سست بیرون مینهد
Дояаш пунбаи сети аввал лек ахир
دایهاش پنبهست اول لیک اخیر
Май расонади шуълаҳо ӯ то асир
میرساند شعلهها او تا اثیر
Марди аввали бастаи хоб ва хураст
مرد اول بستهٔ خواب و خورست
Охири аламр аз млоик бартараст
آخر الامر از ملایک برترست
Дар паноҳи пунбау кбритҳо
در پناه پنبه و کبریتها
Шуъла ва нураш барояд бар сҳо
شعله و نورش برآید بر سها
Олами торик равшан ме кунад
عالم تاریک روشن میکند
Кандаи оҳан ба сӯзан ме кунад
کندهٔ آهن به سوزن میکند
Гарчи оташ низ ҳам ҷисмонӣ аст
گرچه آتش نیز هم جسمانی است
На з рӯҳаст ва на аз рӯҳонӣ аст
نه ز روحست و نه از روحانی است
Ҷисмро набӯд аз он ъзи баҳра Эй
جسم را نبود از آن عز بهرهای
Ҷисми пеши баҳри ҷон чун қатра Эй
جسم پیش بحر جان چون قطرهای
Ҷисм аз ҷон рӯзафзӯн ме шавад
جسم از جان روزافزون میشود
Чун равад ҷони ҷисми байн чун ме шавад
چون رود جان جسم بین چون میشود
Ҳади ҷисмати як ду гази худ беш нест
حد جسمت یک دو گز خود بیش نیست
Ҷони ту то осмон ҷавлон кунӣаст
جان تو تا آسمان جولانکنیست
То ба Бағдоду Самарқанд Эй ҳамам
تا به بغداد و سمرقند ای همام
Рӯҳро андари тасаввури ним гом
روح را اندر تصور نیم گام
Ду дирам сангаст пиҳи чашматон
دو درم سنگست پیه چشمتان
Нури рӯҳаш то Аннани осмон
نور روحش تا عنان آسمان
Нур бе ин чашм мебинад ба хоб
نور بی این چشم میبیند به خواب
Чашм бе ин нур чаҳ буд ҷузи хароб
چشم بیاین نور چه بود جز خراب
Ҷони зи ришу сблт тан фориғаст
جان ز ریش و سبلت تن فارغست
Лек тан беҷон буд мурдору паст
لیک تن بیجان بود مردار و پست
Борномаҳ рӯҳ ҳайвонӣаст ин
بارنامهٔ روح حیوانیست این
Пештари рӯи рӯҳ инсонӣ бибин
پیشتر رو روح انسانی ببین
Бигузар аз инсони ҳам ва аз қолу қил
بگذر از انسان هم و از قال و قیل
То лаби дарёии ҷони Ҷабраил
تا لب دریای جان جبرئیل
Баъд аз онат ҷони Аҳмад лаб газад
بعد از آنت جان احمد لب گزد
Ҷабраил аз бими ту вопас хазад
جبرئیل از بیم تو واپس خزد
Гуяд ар оем ба қадари як камон
گوید ار آیم به قدر یک کمان
Ман ба сӯй ту бисӯзам дар замон
من به سوی تو بسوزم در زمان