Оқил он бошад ки ӯ бо машъалаи сет

عاقل آن باشد که او با مشعله‌ست

ӯ далелу пешвои қофилаи сет

او دلیل و پیشوای قافله‌ست

Пайрав нур худаст он пеши рӯ

پیرو نور خودست آن پیش‌رو

Тобеъ хешаст он бе хеши рӯ

تابع خویشست آن بی‌خویش‌رو

Муъмин хешаст ва имон оваред

مؤمن خویشست و ایمان آورید

Ҳам бидон нурӣ ки ҷонаш зу чаред

هم بدان نوری که جانش زو چرید

Дайгарӣ ки ним оқил омад ӯ

دیگری که نیم‌عاقل آمد او

Оқилиро дида худ донад ӯ

عاقلی را دیدهٔ خود داند او

Даст дар вай зад чу кӯри андари далел

دست در وی زد چو کور اندر دلیل

То бадв бино шуду чусту ҷалил

تا بدو بینا شد و چست و جلیل

Вони харӣ каз ақл ҷўснгӣ надошт

وآن خری کز عقل جوسنگی نداشت

Худ набӯдаш ақлу оқилро гузошт

خود نبودش عقل و عاقل را گذاشت

Раҳ надонад на касӣр ва на қалил

ره نداند نه کثیر و نه قلیل

Нангаш ояд омадани халафи далел

ننگش آید آمدن خلف دلیل

намеравад андари биёбони дароз

می‌رود اندر بیابان دراز

Гоҳи лангони оис ва гоҳе битоз

گاه لنگان آیس و گاهی بتاز

Шамъ на то пешвоӣ худ кунад

شمع نه تا پیشوای خود کند

Ним шамъӣ на ки нурӣ код кунад

نیم شمعی نه که نوری کد کند

Нест ақлаш то дам зинда занад

نیست عقلش تا دم زنده زند

Ним ақлӣ на ки худ мурда кунад

نیم‌عقلی نه که خود مرده کند

Мурдаи он оқил ояд ӯ тамом

مردهٔ آن عاقل آید او تمام

То барояд аз нишеби худ ба бом

تا برآید از نشیب خود به بام

Ақл комил нест худро мурда кун

عقل کامل نیست خود را مرده کن

Дар паноҳи оқилии зиндаи сухан

در پناه عاقلی زنده‌سخن

Зиндаи не то ҳамдами исо буд

زنده نی تا همدم عیسی بود

Мурдаи не то дмгаҳ исо шавад

مرده نی تا دمگه عیسی شود

Ҷони Кӯруши гом ҳар сӯ май наад

جان کورش گام هر سو می‌نهد

Оқибат наҷаҳд вале бар май ҷаҳд

عاقبت نجهد ولی بر می‌جهد