Пас чу оҳан гарчи тираи ҳайкалӣ
پس چو آهن گرچه تیرههیکلی
Сайқалӣ кун сайқалӣ кун сайқалӣ
صیقلی کن صیقلی کن صیقلی
То дилат ойӣна гардад пари сувар
تا دلت آیینه گردد پر صور
Андрў ҳар сӯи малеҳии симбр
اندرو هر سو ملیحی سیمبر
Оҳан ар чаҳ тира ва бенур буд
آهن ار چه تیره و بینور بود
Сайқалии он тирагӣ аз вай задуд
صیقلی آن تیرگی از وی زدود
Сайқалӣ дид оҳан ва хуш кард рӯ
صیقلی دید آهن و خوش کرد رو
То ки сӯратҳо тавон дид андрў
تا که صورتها توان دید اندرو
Гар тани хокии ғализ ва тира аст
گر تن خاکی غلیظ و تیره است
Сайқалаш кун зонк сайқал гӣра аст
صیقلش کن زانک صیقلگیره است
То дарави ашколи ғайбӣ рӯ диҳад
تا درو اشکال غیبی رو دهد
Акси ҳурӣу малик дар ваии ҷаҳд
عکس حوری و ملک در وی جهد
Сайқал ақлат бидон додаст ҳақ
صیقل عقلت بدان دادست حق
Ки бадв равшан шавад дилро варақ
که بدو روشن شود دل را ورق
Сайқалиро бастае эй бе намоз
صیقلی را بستهای ای بینماز
Вони ҳаворо кардае ду дасти боз
وآن هوا را کردهای دو دست باز
Гар ҳаворо банд биниҳода шавад
گر هوا را بند بنهاده شود
Сайқалиро даст бигушода шавад
صیقلی را دست بگشاده شود
Оҳанӣ ки ойӣнаи ғайбии бадӣ
آهنی که آیینه غیبی بدی
Ҷумлаи сӯратҳо дарав мурсал шудӣ
جمله صورتها درو مرسل شدی
Тира кардӣ занг додӣ дар ниҳод
تیره کردی زنگ دادی در نهاد
Ин буд исъўни фии аларзи алФсод
این بود یسعون فی الارض الفساد
Токунӯн кардӣ чунин акнӯн макун
تاکنون کردی چنین اکنون مکن
Тира кардӣ обро афзӯн макун
تیره کردی آب را افزون مکن
Бар мшўрон то шавад ин оби соф
بر مشوران تا شود این آب صاف
Вондрўи байни моҳу ахтар дар тавоф
واندرو بین ماه و اختر در طواف
Зонк мардум ҳаст ҳам чун оби ҷӯ
زانک مردم هست همچون آب جو
Чун шавад тира набинӣ қаър ӯ
چون شود تیره نبینی قعر او
Қаъри ҷӯ пар гавҳарасту пари з дар
قعر جو پر گوهرست و پر ز در
Ҳин макун тира ки ҳаст ӯ софи ҳур
هین مکن تیره که هست او صاف حر
Ҷон мардум ҳаст монанди ҳаво
جان مردم هست مانند هوا
Чун бигард омехт шуд пардаи само
چون بگرد آمیخت شد پردهٔ سما
Монеъ ояд ӯ з дид офтоб
مانع آید او ز دید آفتاب
Чунк гардиш рафт шуд софӣу ноб
چونک گردش رفت شد صافی و ناب
Бо камоли тирагии ҳақи воқеъот
با کمال تیرگی حق واقعات
наменамаваддат то рӯй роҳи наҷот
مینمودت تا روی راه نجات