Шайхи рӯзии чори Крет чун фақир
شیخ روزی چار کرت چون فقیر
Баҳр кдиаҳ рафт дар қасри амир
بهر کدیه رفت در قصر امیر
Дар кафши занбилу шайъи ллаҳи занон
در کفش زنبیل و شی لله زنان
Холиқ ҷон мебиҷӯед тоӣ нон
خالق جان میبجوید تای نان
Наълҳои бозгўнаҳи сет эй писар
نعلهای بازگونهست ای پسر
Ақли куллиро кунад ҳам хираи сар
عقل کلی را کند هم خیرهسر
Чун амираш дид гуфташ эй вақеҳ
چون امیرش دید گفتش ای وقیح
Гӯямат чизе манеҳ номами шҳиҳ
گویمت چیزی منه نامم شحیح
Ин чаҳ сғрӣ ва чаҳ рӯйаст ва чаҳ кор
این چه سغری و چه رویست و چه کار
Ки ба рӯзии андари оеи чори бор
که به روزی اندر آیی چار بار
Кист ӣнҷои шайхи андари банди ту
کیست اینجا شیخ اندر بند تو
Ман надидам нари гадо монанди ту
من ندیدم نر گدا مانند تو
Ҳурмату оби гадоёни барда Эй
حرمت و آب گدایان بردهای
Ин чаҳ аббосӣ зишт оварда Эй
این چه عباسی زشت آوردهای
Ғошия бар дӯши ту аббоси дбс
غاشیه بر دوش تو عباس دبس
Ҳеҷ мулҳидро мабод ин нафаси наҳс
هیچ ملحد را مباد این نفس نحس
Гуфт амирои банда фармонам хамӯш
گفت امیرا بنده فرمانم خموش
зи оташами огаҳ нае чандини мҷўш
ز آتشم آگه نهای چندین مجوش
Баҳри нон дар хеш ҳирсӣ дидамӣ
بهر نان در خویش حرصی دیدمی
Ашками нони хоҳро бдридмӣ
اشکم نانخواه را بدریدمی
Ҳафт сол аз сӯзи ишқи ҷисми паз
هفت سال از سوز عشق جسمپز
Дар биёбон хӯрдаам ман барги руз
در بیابان خوردهام من برگ رز
То зи барги хушку тоза хӯрданам
تا ز برگ خشک و تازه خوردنم
Сабз гашта буд ин ранги танам
سبز گشته بود این رنگ تنم
То ту бошӣ дар ҳиҷоби бўолбшр
تا تو باشی در حجاب بوالبشر
Срсрӣ дар ошиқони камтари нигар
سرسری در عاشقان کمتر نگر
Зиракон ки мўиҳо бшикофтанд
زیرکان که مویها بشکافتند
Илми ҳайатро ба ҷон дарёфтанд
علم هیات را به جان دریافتند
Илми норанҷоту саҳару фалсафа
علم نارنجات و سحر و فلسفه
Гарчи нашносанд ҳақи алмърФаҳ
گرچه نشناسند حق المعرفه
Лек кӯшиданд то имкони худ
لیک کوشیدند تا امکان خود
Бар гузаштанд аз ҳамаи ақрони худ
بر گذشتند از همه اقران خود
Ишқ ғайрат карду зишон дар кашид
عشق غیرت کرد و زیشان در کشید
Шуд чунин хуршеди зишони нопадид
شد چنین خورشید زیشان ناپدید
Нури чашмии кӯ ба рӯз астораҳ дид
نور چشمی کو به روز استاره دید
Офтобӣ чун азуи рӯ дар кашид
آفتابی چون ازو رو در کشید
Зин гузар кун панд ман бипазир ҳин
زین گذر کن پند من بپذیر هین
Ошиқонро ту ба чашми ишқи байн
عاشقان را تو به چشم عشق بین
Вақт нозук бошаду ҷон дар расад
وقت نازک باشد و جان در رصد
Бо ту натавон гуфт он дами узри худ
با تو نتوان گفت آن دم عذر خود
Фаҳм кун мавқуфи он гуфтан мабош
فهم کن موقوف آن گفتن مباش
Синаҳои ошиқонро кам харош
سینههای عاشقان را کم خراش
На гумонеи бардае ту зини нишот
نه گمانی بردهای تو زین نشاط
Ҳзмро магузор мекун эҳтиёт
حزم را مگذار میکن احتیاط
Воҷибаст ва ҷоизасту мустаҳил
واجبست و جایزست و مستحیل
Ин васатро гир дар ҳзм эй дахил
این وسط را گیر در حزم ای دخیل