Ҳам чунин тоўили қади ҷеффи алқлм

هم‌چنین تاویل قد جف القلم

Баҳри тҳризст бар шуғли аҳам

بهر تحریضست بر شغل اهم

Пас қалам бинвишт ки ҳар кор ро

پس قلم بنوشت که هر کار را

Лоиқ он ҳаст таъсиу ҷазо

لایق آن هست تاثیر و جزا

Каж рӯй ҷеффи алқлм каж оядат

کژ روی جف القلم کژ آیدت

Ростии оре саодат зоядат

راستی آری سعادت زایدت

Зулми ореи мудаббирии ҷеффи алқлм

ظلم آری مدبری جف القلم

Адли оре бар хурии ҷеффи алқлм

عدل آری بر خوری جف القلم

Чун бдздд даст шуд ҷеффи алқлм

چون بدزدد دست شد جف القلم

Хӯрд бода маст шуд ҷеффи алқлм

خورد باده مست شد جف القلم

Ту равои дорӣ раво бошад ки ҳақ

تو روا داری روا باشد که حق

Ҳам чу маъзул ояд аз ҳукми сабақ

هم‌چو معزول آید از حکم سبق

Ки зи дасти ман бурун рафтаст кор

که ز دست من برون رفتست کار

Пеши ман чандини мёи чандини мазор

پیش من چندین میا چندین مزار

Блаки маънии он буд ҷеффи алқлм

بلک معنی آن بود جف القلم

Нест яксони пеши ман адлу ситам

نیست یکسان پیش من عدل و ستم

Фарқ биниҳодам миёни хайру шар

فرق بنهادم میان خیر و شر

Фарқ биниҳодам зи бади ҳам аз бтар

فرق بنهادم ز بد هم از بتر

Зарраегар дар ту афзӯнии адаб

ذره‌ای گر در تو افزونی ادب

Бошад аз ёрати бидонади фазли раб

باشد از یارت بداند فضل رب

Қадари он зарраи туро афзӯн диҳад

قدر آن ذره ترا افزون دهد

Зарра чун кӯҳии қадами берун наад

ذره چون کوهی قدم بیرون نهد

Подшоҳӣ ки ба пеши тахт ӯ

پادشاهی که به پیش تخت او

Фарқ набӯд аз амину зулми ҷӯ

فرق نبود از امین و ظلم‌جو

Онк меларзад зи бими рад ӯ

آنک می‌لرزد ز بیم رد او

Вонк таъна мезанад дар ҷад ӯ

وانک طعنه می‌زند در جد او

Фарқ набӯд ҳар ду як бошад буриш

فرق نبود هر دو یک باشد برش

Шоҳ набӯд хоки тира бар сараш

شاه نبود خاک تیره بر سرش

Зарраегар ҷаҳди ту афзӯн буд

ذره‌ای گر جهد تو افزون بود

Дар тарозуии худои мавзун буд

در ترازوی خدا موزون بود

Пеши ин шоҳони ҳамора ҷон кунӣ

پیش این شاهان هماره جان کنی

Бе хабари эшон зи ғдру равшанӣ

بی‌خبر ایشان ز غدر و روشنی

Гуфт ғаммозӣ ки бад гуяд туро

گفت غمازی که بد گوید ترا

Зойеъи оради хизмататро солҳо

ضایع آرد خدمتت را سالها

Пеши шоҳӣ ки самиъасту басир

پیش شاهی که سمیعست و بصیر

Гуфт ғаммозон набошад ҷои гир

گفت غمازان نباشد جای‌گیر

Ҷумлаи ғаммозони азу оис шаванд

جمله غمازان ازو آیس شوند

Сӯй мо оянд ва афзойанд панд

سوی ما آیند و افزایند پند

Бас ҷафо гӯйанд шаҳро пеши мо

بس جفا گویند شه را پیش ما

Ки бирав ҷеффи алқлм кам кун вафо

که برو جف القلم کم کن وفا

Маънии ҷеффи алқлм кӣ он буд

معنی جف القلم کی آن بود

Ки ҷафоҳо бо вафои яксон буд

که جفاها با وفا یکسان بود

Бали ҷафоро ҳам ҷафои ҷеффи алқлм

بل جفا را هم جفا جف القلم

Вони вафоро ҳам вафои ҷеффи алқлм

وآن وفا را هم وفا جف القلم

Афв бошад лек кӯи фари умед

عفو باشد لیک کو فر امید

Ки буд бандаи зи тақвои рус‍‍пӣад

که بود بنده ز تقوی روسپید

Дуздрогар афв бошад ҷони барад

دزد را گر عفو باشد جان برد

Кӣ вазиру хозин махзан шавад

کی وزیر و خازن مخزن شود

эй амини аддӣни раббонии биё

ای امین الدین ربانی بیا

Каз амонат раст ҳар тоҷу ливо

کز امانت رست هر تاج و لوا

Пӯри султон гар бирав хоин шавад

پور سلطان گر برو خاین شود

Он сараш аз тан бидон бойен шавад

آن سرش از تن بدان باین شود

Вази ғуломии ҳиндӯии оради вафо

وز غلامی هندوی آرد وفا

Давлат ӯро мезанад толи бақо

دولت او را می‌زند طال بقا

Чаҳ ғулом ар бар дарии саги боўФост

چه غلام ار بر دری سگ باوفاست

Дар дили солор ӯро сад ризост

در دل سالار او را صد رضاست

Зин чу сагро бӯса бар пӯзиш диҳад

زین چو سگ را بوسه بر پوزش دهد

Гар буд ширӣ чаҳ пирӯзаш кунад

گر بود شیری چه پیروزش کند

Ҷузи магари дуздӣ ки хизматҳо кунад

جز مگر دزدی که خدمتها کند

Сидқ ӯ бехи ҷафоро бар кунад

صدق او بیخ جفا را بر کند

Чун Фзили раҳи зании кӯи рости бохт

چون فضیل ره‌زنی کو راست باخت

Зонк даҳ мурда ба сӯии тавбаи тохт

زانک ده مرده به سوی توبه تاخت

Вончнон ки соҳирони фиръавн ро

وآنچنان که ساحران فرعون را

Рӯ сияҳ карданд аз сабру вафо

رو سیه کردند از صبر و وفا

Даст ва по доданд дар ҷурми қўд

دست و پا دادند در جرم قود

Он ба сад солаи ибодат кӣ шавад

آن به صد ساله عبادت کی شود

Ту ки панҷаи сол хизмат карда Эй

تو که پنجه سال خدمت کرده‌ای

Кӣ чунин сидқӣ ба даст оварда Эй

کی چنین صدقی به دست آورده‌ای