Он зиёи далқи хуши илҳом буд

آن ضیاء دلق خوش الهام بود

Додри он тоҷи шайхи ислом буд

دادر آن تاج شیخ اسلام بود

Тоҷи шайхи исломи дори алмалики Балх

تاج شیخ اسلام دار الملک بلخ

Буд кӯтаҳи қаду кучаки ҳам чу фаррух

بود کوته‌قد و کوچک هم‌چو فرخ

Гарчи фозил буду Фҳлу зўи фунун

گرچه فاضل بود و فحل و ذو فنون

Ин зёи андари зарофати бади фузун

این ضیا اندر ظرافت بد فزون

ӯ басии кӯтаҳи зё бе ҳади дароз

او بسی کوته ضیا بی‌حد دراز

Буд шайхи исломро сад кибру ноз

بود شیخ اسلام را صد کبر و ناز

Зини бародари ор ва нангаш омадӣ

زین برادر عار و ننگش آمدی

Он зёи ҳам воъизии бад бо ҳудо

آن ضیا هم واعظی بد با هدی

Рӯзи маҳфил андар омад он зё

روز محفل اندر آمد آن ضیا

Боргаҳи пари қозӣону асФё

بارگه پر قاضیان و اصفیا

Кард шайхи ислом аз кибри тамом

کرد شیخ اسلام از کبر تمام

Ин бародарро чунин нисфи алқём

این برادر را چنین نصف القیام

Гуфт ӯро баси дарозии баҳри музд

گفت او را بس درازی بهر مزد

Андакӣ зон қади сарвати ҳам бдзд

اندکی زان قد سروت هم بدزد

Пас турои худ ҳуши кӯ ё ақли кӯ

پس ترا خود هوش کو یا عقل کو

То хурӣ май эй ту донишро аду

تا خوری می ای تو دانش را عدو

Рӯат бас зебост нилӣ ҳам бикаш

روت بس زیباست نیلی هم بکش

Зҳкаҳ бошад нил бар рӯй ҳабаш

ضحکه باشد نیل بر روی حبش

Дар ту нурӣ кӣ даромад эй ғўӣ

در تو نوری کی درآمد ای غوی

То ту беҳӯшӣу зулмати ҷӯи шӯй

تا تو بیهوشی و ظلمت‌جو شوی

Соя дар рӯзаст ҷустани қоида

سایه در روزست جستن قاعده

Дар шаби абрии ту сояи ҷӯ шуда

در شب ابری تو سایه‌جو شده

Гар ҳалол омад паии қӯти авом

گر حلال آمد پی قوت عوام

Толибони дӯстро омад ҳаром

طالبان دوست را آمد حرام

Ошиқонро бодаи хӯни дил буд

عاشقان را باده خون دل بود

Чашмашон бар роҳ ва бар манзил буд

چشمشان بر راه و بر منزل بود

Дар чунин роҳи биёбони махуф

در چنین راه بیابان مخوف

Ин қлоўзи хирад бо сад кусуф

این قلاوز خرد با صد کسوف

Хок дар чашми қлоўзони занӣ

خاک در چشم قلاوزان زنی

Корвонро ҳолк ва гмраҳ кунӣ

کاروان را هالک و گمره کنی

Нони ҷӯ ҳқо ҳаромасту фусӯс

نان جو حقا حرامست و فسوس

Нафасро дар пеш на нони сабӯс

نفس را در پیش نه نان سبوس

Душмани роҳи худоро хори дор

دشمن راه خدا را خوار دار

Дуздро минбар манеҳ бар дори дор

دزد را منبر منه بر دار دار

Дуздро ту дасти ббридни писанд

دزد را تو دست ببریدن پسند

Аз баридани оҷизӣ дасташ бабанд

از بریدن عاجزی دستش ببند

Гар набандӣ даст ӯ дасти ту баст

گر نبندی دست او دست تو بست

Гар ту поиш нашиканӣ пояти шикаст

گر تو پایش نشکنی پایت شکست

Ту адуро май диҳӣу неи шукр

تو عدو را می دهی و نی‌شکر

Баҳр чаҳ гӯ заҳр ханду хоки хур

بهر چه گو زهر خند و خاک خور

Зад зи ғайрат бар сабуи сангу шикаст

زد ز غیرت بر سبو سنگ و شکست

ӯ сабуи андохт ва аз зоҳид биҷуст

او سبو انداخت و از زاهد بجست

Рафт пеши мейр ва гуфташ бодаи кӯ

رفت پیش میر و گفتش باده کو

Моҷароро гуфт як як пеш ӯ

ماجرا را گفت یک یک پیش او