Рафт як сӯфӣ ба лашкар дар ғзо

رفت یک صوفی به لشکر در غزا

Ногаҳон омад қториқу вғо

ناگهان آمد قطاریق و وغا

Монад сӯфӣ бо бунау хаймау зъоФ

ماند صوفی با بنه و خیمه و ضعاف

Форсони ронданд то сафи масоф

فارسان راندند تا صف مصاف

Мсқлони хок бар ҷои монданд

مثقلان خاک بر جا ماندند

Собқўни алсобқўн дар ронданд

سابقون السابقون در راندند

Ҷангҳо карда Музаффар омаданд

جنگها کرده مظفر آمدند

Боз гашта бо ғиноеми сӯдманд

باز گشته با غنایم سودمند

Армағон доданд к-эии сӯфии ту низ

ارمغان دادند کای صوفی تو نیز

ӯ бурун андохт наситад ҳеҷ чиз

او برون انداخت نستد هیچ چیز

Пас бгФтндш ки хшминӣ чаро

پس بگفتندش که خشمینی چرا

Гуфт ман маҳрӯм мондам аз ғзо

گفت من محروم ماندم از غزا

Зон тлтФи ҳеҷ сӯфӣ хуш нашуд

زان تلطف هیچ صوفی خوش نشد

Ки миёни ғзўи ханҷар каш нашуд

که میان غزو خنجر کش نشد

Пас бгФтндш ки оварадем асир

پس بگفتندش که آوردیم اسیر

Он якеро баҳри куштан ту бигир

آن یکی را بهر کشتن تو بگیر

Сари бабраш то ту ҳам ғозии шӯй

سر ببرش تا تو هم غازی شوی

Андакии хуши гашти сӯфии дили қавӣ

اندکی خوش گشت صوفی دل‌قوی

Ки оброгар дар вузӯ сад равшанӣаст

که آب را گر در وضو صد روشنیست

Чунк он набӯд таяммуми крднист

چونک آن نبود تیمم کردنیست

Баради сӯфии он асири баста ро

برد صوفی آن اسیر بسته را

Дар пас харгаҳ ки орад ӯ ғзо

در پس خرگه که آرد او غزا

Дайр монад он сӯфии онҷо бо асир

دیر ماند آن صوفی آنجا با اسیر

Қавми гуфто дайр монад онҷои фақир

قوم گفتا دیر ماند آنجا فقیر

Кофари бастаи ду даст ӯ кштнист

کافر بسته دو دست او کشتنیست

Бсмлшро мӯҷиб тохир чист

بسملش را موجب تاخیر چیست

Омад он як дар тафаҳҳус дар пеш

آمد آن یک در تفحص در پیش

Дид кофарро ба болой ваяш

دید کافر را به بالای ویش

Ҳам чу нари болои модаи вони асир

هم‌چو نر بالای ماده وآن اسیر

Ҳам чу ширии хуфтаи болои фақир

هم‌چو شیری خفته بالای فقیر

Дастҳо баста ҳаме хойид ӯ

دستها بسته همی‌خایید او

Аз сари астизи сӯфиро гулӯ

از سر استیز صوفی را گلو

Габр мехойид бо дандони гулӯаш

گبر می‌خایید با دندان گلوش

Сӯфии афтода ба зеру рафтаи ҳуш

صوفی افتاده به زیر و رفته هوش

Дасти бастаи габр ва ҳам чун гурба Эй

دست‌بسته گبر و هم‌چون گربه‌ای

Хаста карда ҳалқ ӯ беҳарба Эй

خسته کرده حلق او بی‌حربه‌ای

Ним кишташ карда бо дандони асир

نیم کشتش کرده با دندان اسیر

Риш ӯ пари хӯни зи ҳалқи он фақир

ریش او پر خون ز حلق آن فقیر

Ҳам чу ту каз дасти нафаси бастаи даст

هم‌چو تو کز دست نفس بسته دست

Ҳам чу он сӯфӣ шудӣ бехешу паст

هم‌چو آن صوفی شدی بی‌خویش و پست

эй шудаи оҷизи зи телии кеши ту

ای شده عاجز ز تلی کیش تو

Сад ҳазорон кӯҳҳо дар пеши ту

صد هزاران کوهها در پیش تو

Зини қадари хрпштаҳи мардӣ аз шиква

زین قدر خرپشته مردی از شکوه

Чун рӯй бар ақабаҳои ҳам чу кӯҳ

چون روی بر عقبه‌های هم‌چو کوه

Ғозён киштанд кофарро бтиғ

غازیان کشتند کافر را بتیغ

Ҳам дар он соъати зи ҳамият бе дареғ

هم در آن ساعت ز حمیت بی‌دریغ

Бар рух сӯфӣ заданд обу гулоб

بر رخ صوفی زدند آب و گلاب

То ба ҳуш ояд з бехешӣу хоб

تا به هوش آید ز بی‌خویشی و خواب

Чун ба хеш омад бидид он қавм ро

چون به خویش آمد بدید آن قوم را

Пас бпрсиднд чун бади моҷаро

پس بپرسیدند چون بد ماجرا

Аллоҳи аллоҳи ин чаҳ ҳоласт эй азиз

الله الله این چه حالست ای عزیز

Ин чунин бе ҳуши гаштӣ аз чаҳ чиз

این چنین بی‌هوش گشتی از چه چیز

Аз асири ним кишти бастаи даст

از اسیر نیم‌کشت بسته‌دست

Ин чунин беҳуш афтодӣу паст

این چنین بی‌هوش افتادی و پست

Гуфт чун қасд сараш кардам ба хашм

گفت چون قصد سرش کردم به خشم

Турфа дар ман бингаред он шӯхи чашм

طرفه در من بنگرید آن شوخ‌چشم

Чашмро во кард паҳн ӯ сӯии ман

چشم را وا کرد پهن او سوی من

Чашм гардонид ва шуд ҳушами зи тан

چشم گردانید و شد هوشم ز تن

Гардиши чашмаши маро лашкар намӯд

گردش چشمش مرا لشکر نمود

Ман надонам гуфт чун пари ҳавл буд

من ندانم گفت چون پر هول بود

Қисса кӯтаҳ кун казон чашми ин чунин

قصه کوته کن کزان چشم این چنین

Рафтам аз худ аўФтодм бар замин

رفتم از خود اوفتادم بر زمین