Ҳам чу қавмӣ ки тҳрӣ ме кунанд
همچو قومی که تحری میکنند
Бар хаёли қибла сӯе ме тананд
بر خیال قبله سویی میتنند
Чунк каъбаи рӯи намояди субҳгоҳ
چونک کعبه رو نماید صبحگاه
Кашф гардад ки кӣ гум кардаст роҳ
کشف گردد که کی گم کردست راه
ё чу ғаввосон ба зери қаъри об
یا چو غواصان به زیر قعر آب
Ҳар касе чизе ҳаме чӣанд шитоб
هر کسی چیزی همیچیند شتاب
Бар умеди гавҳар ва дар смин
بر امید گوهر و در ثمین
Тубра пар мекунанд аз он ва ин
توبره پر میکنند از آن و این
Чун бар оянд аз таги дарёии жарф
چون بر آیند از تگ دریای ژرف
Кашф гардад соҳиб дар шигарф
کشف گردد صاحب در شگرف
Вон дигар ки баради марвориди хирад
وآن دگر که برد مروارید خرد
Вон дигар ки санги резау шабаҳи барад
وآن دگر که سنگریزه و شبه برد
Ҳкзии иблўҳми болсоҳраҳ
هکذی یبلوهم بالساهره
Фитнаи зоти ифтизоҳи Қоҳира
فتنة ذات افتضاح قاهره
Ҳам чунин ҳар қавм чун парвонагон
همچنین هر قوم چون پروانگان
Гирди шамъии пурзанони андари ҷаҳон
گرد شمعی پرزنان اندر جهان
Хештан бар оташӣ барме зананд
خویشتن بر آتشی برمیزنند
Гирди шамъи худ тавофӣ ме кунанд
گرد شمع خود طوافی میکنند
Бар умеди оташи Мӯсои бахт
بر امید آتش موسی بخت
Каз лаҳибаш сабзтар гардад дарахт
کز لهیبش سبزتر گردد درخت
Фазли он оташ шунида ҳар рама
فضل آن آتش شنیده هر رمه
Ҳар шарарро он гумони бардаи ҳама
هر شرر را آن گمان برده همه
Чун барояд субҳдами нури хлўд
چون برآید صبحدم نور خلود
Вои намояд ҳар яке чаҳ шамъ буд
وا نماید هر یکی چه شمع بود
Ҳар крои пари сӯхт зон шамъи зафар
هر کرا پر سوخت زان شمع ظفر
Бидиҳадаш он шамъи хуши ҳаштод пар
بدهدش آن شمع خوش هشتاد پر
Ҷўқи парвонаи ду дидаи дӯхта
جوق پروانهٔ دو دیده دوخته
Мондаи зери шамъи бади пари сӯхта
مانده زیر شمع بد پر سوخته
наметапад андари пушаймонӣу сӯз
میتپد اندر پشیمانی و سوز
намекунад оҳ аз ҳавои чашми дуз
میکند آه از هوای چشمدوز
Шамъ ӯ гуяд ки чун ман сӯхтам
شمع او گوید که چون من سوختم
Кӣ турои бурҳонам аз сӯзу ситам
کی ترا برهانم از سوز و ستم
Шамъ ӯ гирён ки ман срсўхтаҳ
شمع او گریان که من سرسوخته
Чун кунам мари ғайрро афрӯхта
چون کنم مر غیر را افروخته