Суфе бадаред ҷбаҳ дар ҳараҷ

صوفیی بدرید جبه در حرج

Пешаш омад баъди бдридни фараҷ

پیشش آمد بعد بدریدن فرج

Кард номи он даридаи фараҷӣ

کرد نام آن دریده فرجی

Ин лақаб шуд фош зон мард наҷай

این لقب شد فاش زان مرد نجی

Ин лақаб шуд фошу софаши шайхи барад

این لقب شد فاش و صافش شیخ برد

Монад андари табъи халқони ҳарфи дард

ماند اندر طبع خلقان حرف درد

Ҳам чунин ҳар ном софӣ доштаст

هم‌چنین هر نام صافی داشتست

Исмро чун дардеи бгзоштст

اسم را چون دردیی بگذاشتست

Ҳар ки гул хораст дардиро гирифт

هر که گل خوارست دردی را گرفت

Рафт сӯфии сӯии софии ношкФт

رفت صوفی سوی صافی ناشکفت

Гуфт лобуди дардро софӣ буд

گفت لابد درد را صافی بود

Зини далолати дил ба сФўт ме равад

زین دلالت دل به صفوت می‌رود

Дард ъуср афтоду софаши иср ӯ

درد عسر افتاد و صافش یسر او

Соф чун хурмоу дардии басар ӯ

صاف چون خرما و دردی بسر او

Иср бо ъусраст ҳин оис мабош

یسر با عسرست هین آیس مباش

Роҳи дории зини мамоти андари маош

راه داری زین ممات اندر معاش

Рӯҳи хоҳӣ ҷбаҳ бишкоф эй писар

روح خواهی جبه بشکاف ای پسر

То аз он сФўти барории зуди сар

تا از آن صفوت برآری زود سر

Ҳаст сӯфӣ онк шуд сФўти талаб

هست صوفی آنک شد صفوت‌طلب

На аз либоси суфу хайётӣу дб

نه از لباس صوف و خیاطی و دب

Суфе гашта ба пеши ин лӣом

صوفیی گشته به پیش این لئام

Алхётаҳи воллўотаҳи вассалом

الخیاطه واللواطه والسلام

Бар хаёли он сафоу номи нек

بر خیال آن صفا و نام نیک

Ранги пӯшидан накӯ бошад валек

رنگ پوشیدن نکو باشد ولیک

Бар хаёлашгар рӯй то асл ӯ

بر خیالش گر روی تا اصل او

Не чу ибоди хаёли ту ба ту

نی چو عباد خیال تو به تو

Давр бош ғайратат омад хаёл

دور باش غیرتت آمد خیال

Гирд бар гирди саропардаи ҷамол

گرد بر گرد سراپردهٔ جمال

Баста ҳар ҷӯяндаро ки роҳ нест

بسته هر جوینده را که راه نیست

Ҳар хаёлаш пеш меояд бист

هر خیالش پیش می‌آید بیست

Ҷузи магари он тизкўши тезҳӯш

جز مگر آن تیزکوش تیزهوش

Каш буд аз ҷяши нсртҳоши ҷӯш

کش بود از جیش نصرتهاش جوش

Наҷаҳд аз тхиилҳои не шаҳ шавад

نجهد از تخییلها نی شه شود

Тир шаҳ бинмоед онгаҳ раҳ шавад

تیر شه بنماید آنگه ره شود

Ин дили саргаштаро тадбири бахш

این دل سرگشته را تدبیر بخش

Венаи камонҳои дўтўро тири бахш

وین کمانهای دوتو را تیر بخش

Ҷуръае бар рехтӣ зон хФиаҳи ҷом

جرعه‌ای بر ریختی زان خفیه جام

Бар замини хоки ман коси алкром

بر زمین خاک من کاس الکرام

Ҳаст бар зулфу рух аз ҷуръаи ши нишон

هست بر زلف و رخ از جرعه‌ش نشان

Хокро шоҳон ҳаме лӣсанд аз он

خاک را شاهان همی‌لیسند از آن

Ҷуръа ҳасанаст андари хоки гш

جرعه حسنست اندر خاک گش

Ки ба сад дили рӯзу шаб май бӯсяш

که به صد دل روز و شب می‌بوسیش

Ҷуръаи хокомез чун маҷнӯн кунад

جرعه خاک آمیز چون مجنون کند

Мари туро то соф ӯ худ чун кунад

مر ترا تا صاف او خود چون کند

Ҳар касе пеши кулӯхии ҷомаи чок

هر کسی پیش کلوخی جامه‌چاک

Ки он кулӯх аз ҳасан омад ҷуръаи нок

که آن کلوخ از حسن آمد جرعه‌ناک

Ҷуръае бар моҳу хуршеду ҳамл

جرعه‌ای بر ماه و خورشید و حمل

Ҷуръае бар аршу курсӣу Зуҳал

جرعه‌ای بر عرش و کرسی و زحل

Ҷуръаи гӯйяш эй аҷаб ё кимиё

جرعه گوییش ای عجب یا کیمیا

Ки зи асибш буд чандини баҳо

که ز اسیبش بود چندین بها

Ҷади талаби осеб ӯ эй зуфунун

جد طلب آسیب او ای ذوفنون

Лои имси зоки алои алмтҳрўн

لا یمس ذاک الا المطهرون

Ҷуръае бар зар ва бар лаълу дрр

جرعه‌ای بر زر و بر لعل و درر

Ҷуръае бар хамр ва бар нақлу самар

جرعه‌ای بر خمر و بر نقل و ثمر

Ҷуръае бар рӯй хубони лтоФ

جرعه‌ای بر روی خوبان لطاف

То чигуна бошад он роўоқи соф

تا چگونه باشد آن راواق صاف

Чун ҳамеи молии забонро андарин

چون همی مالی زبان را اندرین

Чун шӯй чун бинии онро бе зи тин

چون شوی چون بینی آن را بی ز طین

Чунк вақти марги он ҷуръаи сафо

چونک وقت مرگ آن جرعهٔ صفا

Зини кулӯхи тан ба мурдан шуд ҷудо

زین کلوخ تن به مردن شد جدا

Онч мемонад кунӣ дафнаши ту зуд

آنچ می‌ماند کنی دفنش تو زود

Ин чунин зиштӣ бидон чун гашта буд

این چنین زشتی بدان چون گشته بود

Ҷон чу бе ин ҷиФаҳ бинмоед ҷамол

جان چو بی این جیفه بنماید جمال

Ман нтонм гуфт лутфи он висол

من نتانم گفت لطف آن وصال

Ма чу бе ин абр бинмоед зё

مه چو بی‌این ابر بنماید ضیا

Шарҳ натавон кард зон кору киё

شرح نتوان کرد زان کار و کیا

Ҳбзои он матбахи пари нӯшу қанд

حبذا آن مطبخ پر نوش و قند

Кини салотини коса лӣсон вайанд

کین سلاطین کاسه‌لیسان ویند

Ҳбзои он хирмани саҳрои дайн

حبذا آن خرمن صحرای دین

Ки буд ҳар хирмани онро донаи чин

که بود هر خرمن آن را دانه‌چین

Ҳбзои дарёии умр бе ғамӣ

حبذا دریای عمر بی‌غمی

Ки буд зу ҳафт дарёи шаб наме

که بود زو هفت دریا شب‌نمی

Ҷуръае чун рехти соқии аласт

جرعه‌ای چون ریخت ساقی الست

Бар сари ин шӯраи хоки зердаст

بر سر این شوره خاک زیردست

Ҷӯш кард он хок ва мо зон ҷўшшим

جوش کرد آن خاک و ما زان جوششیم

Ҷуръаи дигар ки бас бе кӯшишем

جرعهٔ دیگر که بس بی‌کوششیم

Гар равои бад нола кардам аз адам

گر روا بد ناله کردم از عدم

Вар набӯд ин гуфтанӣ нак тан задам

ور نبود این گفتنی نک تن زدم

Ин баёни бти ҳирси мнснист

این بیان بط حرص منثنیست

Аз халил омӯз ки он бти кштнист

از خلیل آموز که آن بط کشتنیست

Ҳаст дар бти ғайри ин баси хайру шар

هست در بط غیر این بس خیر و شر

Тарсам аз фӯти суханҳои дигар

ترسم از فوت سخنهای دگر