Ту халил вақте эй хўршидҳш

تو خلیلِ وقتی ای خورشیدهش

Ин чаҳор атёри раҳи занро бикаш

این چَهار اطیار ره‌زن را بکش

Зонк ҳар мурғии азинҳои зоғ вааш

زانک هر مرغی ازینها زاغ‌وش

Ҳаст ақли оқилонро дидаи каш

هست عقل عاقلان را دیده‌کَش

Чори васфи тан чу мурғони халил

چار وصف تن چو مرغان خلیل

Бсмл эшон диҳад ҷонро сиблат

بسمل ایشان دهد جان را سبیل

эй халили андари халоси неку бад

ای خلیل، اندر خلاص نیک و بد

Сари бабрашон то раҳад поҳо зи сад

سر ببرشان تا رهد پاها ز سد

Кули тӯйу ҷумлагони аҷзои ту

کل توی و جملگان اجزای تو

Бар гшо ки ҳаст поашони пои ту

بر گشا که هست پاشان پای تو

Аз ту олами рӯҳ зорӣ ме шавад

از تو عالم روح زاری می‌شود

Пушти сад лашкар саворӣ ме шавад

پشت صد لشکر سواری می‌شود

Зонк ин тан шуд мақоми чори ху

زانک این تن شد مقام چار خو

Номашон шуд чори мурғи фитнаи ҷӯ

نامشان شد چار مرغ فتنه‌جو

Халқрогар зиндагии хоҳии абад

خَلق را گر زندگی خواهی ابد

Сари бабри зини чор мурғ шавам бад

سر ببر زین چار مرغ شوم بد

Бозашон зинда кун аз навъе дигар

بازشان زنده کن از نوعی دگر

Ки набошад баъд аз он зишони зарар

که نباشد بعد از آن زیشان ضرر

Чори мурғи маънавии роҳи зан

چار مرغ معنوی راه‌زن

Кардаанд андари дили халқони ватан

کرده‌اند اندر دل خَلقان وطن

Чун амири ҷумлаи дилҳои сӯй

چون امیر جمله دلهای سَوی

Андарин давр эй Халифаи ҳақи тӯй

اندرین دور ای خلیفهٔ حق توی

Сари бабри ин чори мурғи зинда ро

سر ببر این چار مرغ زنده را

Сар мадӣ кун халқи нопоянда ро

سر مدی کن خَلق ناپاینده را

Бту тоўсст ва зоғасту хурӯс

بط و طاوسست و زاغست و خروس

Ин мисоли чори халқи андари нуфус

این مثال چار خُلق اندر نفوس

Бт ҳирсасту хурӯс он шаҳватаст

بط، حرصست و خروس آن شهوتست

Ҷоҳ чун тоўс ва зоғ амниятаст

جاه چون طاوس و زاغ اُمنیتست

Мнитши он ки буд аўмидсоз

مُنیتش آن که بُوَد اومیدساز

Томъ тобед ё умри дароз

طامع تأبید یا عمر دراز

Бт ҳирс омад ки нӯлаш дар замин

بط حرص آمد که نوکش در زمین

Дартар ва дар хушк меҷӯяд дафин

در تر و در خشک می‌جوید دفین

Як замон набӯд маъаттали он гулӯ

یک زمان نبود معطل آن گَلو

Нашунӯд аз ҳукми ҷузи амри клўо

نشنود از حکم جز امر کُلوا

Ҳам чу иғмоҷист хона ме кунад

هم‌چو یغماجیست، خانه می‌کَند

Зуди зуди анбони худ пар ме кунад

زود زود انبان خود پر می‌کند

Андар анбон мефишорад неку бад

اندر انبان می‌فِشارد نیک و بد

Донаҳои дару ҳуботи нухуд

دانه‌های دُر و حبات نخود

То мабодо ёғӣӣ ояд дигар

تا مبادا یاغیی آید دگر

намефишорад дар ҷувол ӯ хушк ва тар

می‌فِشارد در جوال او خشک و تر

Вақти тангу фурсати андак ӯ махуф

وقت تنگ و فرصت اندک، او مخوف

Дар бағал зад ҳар чаҳ зӯдтар бе вуқуф

در بغل زد هر چه زودتر بی‌وقوف

Лек муъмини зи эътимоди он ҳаёт

لیک مؤمن ز اعتماد آن حیات

намекунад ғорат ба мҳл ва бо анот

می‌کند غارت به مَهل و با اَنات

Омнст аз фӯт ва аз ёғӣ ки ӯ

آمِنست از فوت و از یاغی که او

Май шиносади қаҳри шаҳро бар аду

می‌شناسد قهر شه را بر عدو

Омнст аз хоҷа тоашон дигар

آمنست از خواجه‌تاشان دگر

Ки биёяндаши мазоҳими сарфа бар

که بیایندش مزاحم صرفه‌بر

Адли шаҳро дид дар забти ҳашам

عدل شه را دید در ضبط حشم

Ки наёрад кард кас бар каси ситам

که نیارد کرد کس بر کس ستم

Лоҷарами нштобду сокин буд

لاجرم نشتابد و ساکن بود

Аз Фўоти ҳаззи худ омн буд

از فوات حظ خود آمن بود

Бас тоне дораду сабру шикеб

بس تانی دارد و صبر و شکیب

Чашми сайр ва муассирасту поки ҷайб

چشم‌سیر و مؤثرست و پاک‌جیب

Кини тонеи партави раҳмон буд

کین تانی پرتو رحمان بود

Ваон шитоб аз ҳзаҳи шайтон буд

وان شتاب از هزهٔ شیطان بود

Зонк шайтонаш битарсанд зи фақр

زانک شیطانش بترساند ز فقر

Боргири сабрро бикашад ба ъқр

بارگیر صبر را بِکشد به عقر

Аз набӣ бишинав ки шайтон дар ваъид

از نُبی بشنو که شیطان در وعید

намекунад таҳдидат аз фақри шадид

می‌کند تهدیدت از فقر شدید

То хурии зишту барии зишту шитоб

تا خوری زشت و بری زشت و شتاب

Неи муруввати неи тонеи неи савоб

نی مروت نی‌تانی نی ثواب

Лоҷарам кофар хӯрд дар ҳафт батн

لاجرم کافِر خورد در هفت بطن

Дайну дили борӣку лоғари зафти батн

دین و دل باریک و لاغر، زفت بطن