Кофарони меҳмон пайғомбар шуданд

کافِران مهمان پیغمبر شدند

Вақти шоми эшон ба масҷид омаданд

وقتِ شام، ایشان به مسجد آمدند

Ки омадем эй шоҳи мо ӣнҷои қнқ

که آمدیم ای شاه ما اینجا قُنُق

эй ту меҳмони дори суккони уфуқ

ای تو مهمان‌دار سکان افق

Бенўоииму расидаи мо зи давр

بی‌نواییم و رسیده ما ز دور

Ҳин биафшон бар сари мо фазлу нур

هین بیفشان بر سر ما فضل و نور

Гуфт эй ёрони ман қисмат кунед

گفت ای یاران من قسمت کنید

Ки шумо пар аз ман ва хуй манед

که شما پر از من و خوی منید

Пар буд аҷсом ҳар лашкари зи шоҳ

پر بُوَد اجسام هر لشکر ز شاه

Зон знндии теғ бар аъдои ҷоҳ

زان زنندی تیغ بر اعدای جاه

Ту ба хашми шаҳи зании он теғ ро

تو به خشم شه زنی آن تیغ را

Варна бар ихвон чаҳ хашм ояд туро

ورنه بر اِخوان چه خشم آید ترا

Бар бародар бегуноҳӣ май занӣ

بر برادر، بی‌گناهی می‌زنی

Акси хашми шоҳи гурзи даҳ манӣ

عکس خشم شاه، گرز ده‌منی

Шаҳ яке ҷонасту лашкари пари азу

شه یکی جانست و لشکر پر ازو

Рӯҳ чун обаст воин аҷсоми ҷӯ

روح چون آبست واین اجسام جو

Оби рӯҳи шоҳ агар ширин буд

آبِ روح شاه اگر شیرین بود

Ҷумлаи ҷӯҳо пари зи об хуш шавад

جمله جوها پر ز آب خوش شود

Ки раияти дайн шаҳ доранду бас

که رعیت، دین شه دارند و بس

Ин чунин фармуд султони ъбс

این چنین فرمود سلطان عبس

Ҳар яке ёрии яке меҳмон гузид

هر یکی یاری یکی مهمان گزید

Дар миёни як зафт буд ва бе надид

در میان، یک زَفت بود و بی‌ندید

Ҷшм зхмӣ дошт кас ӯро набард

جسم ضَخمی داشت کس او را نبُرد

Монад дар масҷид чу андари ҷоми дард

ماند در مسجد چو اندر جامْ دُرد

Мустафои барадаш чу во монад аз ҳама

مصطفی بردش چو وا ماند از همه

Ҳафт бузи бади ширдаи андари рама

هفت بز بُد شیرده اندر رمه

Ки муқӣм хона будандӣ бузон

که مقیم خانه بودندی بزان

Баҳр дӯшидан барои вақт хон

بهر دوشیدن برای وقت خوان

Нону ошу шери он ҳар ҳафт буз

نان و آش و شیر آن هر هفت بز

Хӯрд он бўқҳти ъўҷи ибни ғз

خورد آن بوقحطِ عَوجِ ابن عُز

Ҷумлаи аҳли байти хашм олу шуданд

جمله اهل بیت خشم‌آلو شدند

Ки ҳама дар шери буз томъ баданд

که همه در شیر بز طامع بدند

Меъдаи таблии хори ҳам чун табл кард

معده طبلی‌خوار هم‌چون طبل کرد

Қисми ҳаждаҳи одамӣ танҳо бихӯрад

قسم هجده آدمی تنها بخورد

Вақт хуфтан рафт ва дар ҳуҷра нишаст

وقت خفتن رفت و در حجره نشست

Пас канизак аз ғазаб дарро бибаст

پس کنیزک از غضب در را ببست

Аз буруни занҷир дарро дар фиканд

از برون زنجیر در را در فکند

Ки азуи бади хашмгину дардманд

که ازو بد خشمگین و دردمند

Габрро дар ним шаб ё субҳдам

گبر را در نیم‌شب یا صبحدم

Чун тақозо омаду дарди шикам

چون تقاضا آمد و درد شکم

Аз фарроши хеши сӯй дар шитофт

از فراش خویش سوی در شتافت

Даст бар дар чун ниҳод ӯ баста ёфт

دست بر در چون نهاد او، بسته یافت

Дар кушодан ҳила кард он ҳилаи соз

در گشادن حیله کرد آن حیله‌ساز

Навъи навъ ва худ нашуд он банди боз

نوع نوع و خود نشد آن بند باز

Шуд тақозо бар тақозои хонаи танг

شد تقاضا بر تقاضا، خانه تنگ

Монад ӯ ҳайрон ва бедармону днг

ماند او حیران و بی‌درمان و دَنگ

Ҳила кард ӯ ва ба хоби андари хазид

حیله کرد او و به خواب اندر خزید

Хештан дар хоб дар вайрона дид

خویشتن در خواب در ویرانه دید

Зонк вайронаи бади андари хотираш

زانک ویرانه بد اندر خاطرش

Шуд ба хоби андари ҳамонҷои манзараш

شد به خواب اندر همانجا منظرش

Хеш дар вайронаи холӣ чу дид

خویش در ویرانهٔ خالی چو دید

ӯ чунон муҳтоҷи андар дам бурид

او چنان محتاج، اندر دم برید

Гашти бедор ва бидид он ҷомаи хоб

گشت بیدار و بدید آن جامه خواب

Пари ҳдс девона шуд аз изтироб

پُر حدث دیوانه شد از اضطراب

зи андарун ӯ баромади сад хурӯш

ز اندرون او برآمد صد خروش

Зини чунин расвоӣӣ бе хоки пӯш

زین چنین رسواییِ بی خاک‌پوش

Гуфт хобами бтар аз бедорем

گفت خوابم بتر از بیداریم

Гуҳ хӯрам ин сӯ ва он сӯ ме рем

که خورم این سو و آن سو می‌ریَم

Бонг мезад вои сбўрои вои сбўр

بانگ می‌زد وا ثُبورا وا ثُبور

Ҳам чунонк кофари андари қаъри гӯр

هم‌چنانکِ کافر اندر قعر گور

Мунтазир ки кӣ шавад ин шаб ба сар

منتظر که کی شود این شب به سر

ё барояд дар кушодани бонг дар

یا برآید در گشادن بانگِ در

То гурезад ӯ чу тирӣ аз камон

تا گریزد او چو تیری از کمان

То набинад ҳеҷ кас ӯро чунон

تا نبیند هیچ کس او را چُنان

Қисса бисёраст кӯтаҳ ме кунам

قصه بسیارست کوته می‌کنم

Боз шуд он дар , раҳед аз дарду ғам

باز شد آن در، رهید از درد و غم