Чун фаноаш аз фақр пероя шавад

چون فناش از فقر پیرایه شود

ӯ мҳмдўор бесоя шавад

او محمدوار بی‌سایه شود

Фақри фахриро фано пероя шуд

فقر فخری را فنا پیرایه شد

Чун забонаи шамъ ӯ бесоя шуд

چون زبانهٔ شمع او بی‌سایه شد

Шамъ ҷумла шуд забонаи поу сар

شمع جمله شد زبانه پا و سر

Сояро набӯд бигард ӯ гузар

سایه را نبود بگرد او گذر

Мум аз хешу зи соя дар гурехт

موم از خویش و ز سایه در گریخت

Дар шуъоъ аз баҳр ӯ кӣ шамъи рехт

در شعاع از بهر او کی شمع ریخت

Гуфт ӯ баҳри фанояти рехтам

گفت او بهر فنایت ریختم

Гуфт ман ҳам дар фано бигурехтам

گفت من هم در فنا بگریختم

Ин шуъоъ боқӣ омад мФтрз

این شعاع باقی آمد مفترض

На шуъоъи шамъи фонии арз

نه شعاع شمع فانی عرض

Шамъ чун дар нор шуд куллӣ фано

شمع چون در نار شد کلی فنا

На асари бинии зи шамъ ва на зё

نه اثر بینی ز شمع و نه ضیا

Ҳаст андари дафъи зулмати ошкор

هست اندر دفع ظلمت آشکار

Оташи сӯрат ба мумии пойдор

آتش صورت به مومی پایدار

Бархилофи муми шамъи ҷисми кон

برخلاف موم شمع جسم کان

То шавад кам гардад афзӯни нури ҷон

تا شود کم گردد افزون نور جان

Ин шуъоъи боқӣ ва он фонӣаст

این شعاع باقی و آن فانیست

Шамъи ҷонро шуъла раббонӣаст

شمع جان را شعلهٔ ربانیست

Ин забонаи оташӣ чун нур буд

این زبانهٔ آتشی چون نور بود

Сояи фонӣ шудан зу давр буд

سایهٔ فانی شدن زو دور بود

Абрро соя биафтад дар замин

ابر را سایه بیفتد در زمین

Моҳро соя набошад ҳамнишин

ماه را سایه نباشد همنشین

Бехудӣ бе абрӣаст эй неки хоҳ

بی‌خودی بی‌ابریست ای نیک‌خواه

Бошӣ андар бехудӣ чун қурси моҳ

باشی اندر بی‌خودی چون قرص ماه

Боз чун абрӣ бияёд ронда

باز چون ابری بیاید رانده

Рафт нур аз маи хаёлии монда

رفت نور از مه خیالی مانده

Аз ҳиҷоби абр нураш шуд заъиф

از حجاب ابر نورش شد ضعیف

Кам зи моҳ нав шуд он бадари шариф

کم ز ماه نو شد آن بدر شریف

Маи хаёлӣ май намояди зи абру гирд

مه خیالی می‌نماید ز ابر و گرد

Абри тани моро хаёл андеш кард

ابر تن ما را خیال‌اندیش کرد

Лутф ма бингар ки ин ҳам лутф ӯст

لطف مه بنگر که این هم لطف اوست

Ки бигуфт ӯ абрҳо моро адуаст

که بگفت او ابرها ما را عدوست

Ма фароғат дорад аз абру ғубор

مه فراغت دارد از ابر و غبار

Бар фароз чарх дорад маи мадор

بر فراز چرخ دارد مه مدار

Абри моро шуд адуу хасми ҷон

ابر ما را شد عدو و خصم جان

Ки кунад маро зи чашми мо ниҳон

که کند مه را ز چشم ما نهان

Ҳурро ин парда золӣ ме кунад

حور را این پرده زالی می‌کند

Бадарро кам аз ҳилолӣ ме кунад

بدر را کم از هلالی می‌کند

Моҳи моро дар канори ъзи нишонд

ماه ما را در کنار عز نشاند

Душмани моро адуӣ хеш хонд

دشمن ما را عدوی خویش خواند

Тоби абру об ӯ худ зин мааст

تاب ابر و آب او خود زین مهست

Ҳар ки ма хонд абрро баси гмрҳст

هر که مه خواند ابر را بس گمرهست

Нури ма бар абр чун манзил шудаст

نور مه بر ابر چون منزل شدست

Рӯй торикаши зи ма мубаддил шудаст

روی تاریکش ز مه مبدل شدست

Гарчи ҳамранг мааст ва давлатӣаст

گرچه همرنگ مهست و دولتیست

Андари абри он нури маи ъоритист

اندر ابر آن نور مه عاریتیست

Дар қиёмати шамсу ма маъзул шуд

در قیامت شمس و مه معزول شد

Чашм дар асли зё машғӯл шуд

چشم در اصل ضیا مشغول شد

То бидонади маликро аз мустаъор

تا بداند ملک را از مستعار

Венаи работи фонӣ аз доролқрор

وین رباط فانی از دارالقرار

Дояи орӣа буд рӯзии се чор

دایه عاریه بود روزی سه چار

Модрои моро ту гири андари канор

مادرا ما را تو گیر اندر کنار

Пар ман абрасту пардаи сету касиф

پر من ابرست و پرده‌ست و کثیف

зи инъикоси лутф ҳақ шуд ӯ латиф

ز انعکاس لطف حق شد او لطیف

Бар кунам парроу ҳасанашро зи роҳ

بر کنم پر را و حسنش را ز راه

То бубинами ҳасани маро ҳам зи моҳ

تا ببینم حسن مه را هم ز ماه

Ман нахоҳам дояи модари хўштрст

من نخواهم دایه مادر خوشترست

Мӯсоам ман доя ман модараст

موسی‌ام من دایهٔ من مادرست

Ман нахоҳам лутфи ма аз восита

من نخواهم لطف مه از واسطه

Ки ҳалок қавм шуд ин робита

که هلاک قوم شد این رابطه

ё магар абрӣ шавад фонии роҳ

یا مگر ابری شود فانی راه

То нагардад ӯ ҳиҷоб рӯй моҳ

تا نگردد او حجاب روی ماه

Сӯраташ бинмоед ӯ дар васфи ло

صورتش بنماید او در وصف لا

Ҳам чу ҷисми анбиёу авлиё

هم‌چو جسم انبیا و اولیا

Ончунон абрӣ набошад пардаи банд

آنچنان ابری نباشد پرده‌بند

Парда дар бошад ба маънии сӯдманд

پرده‌در باشد به معنی سودمند

Он чунон ки андари сабоҳи равшанӣ

آن‌چنان که اندر صباح روشنی

Қатра мебориду болои абри не

قطره می‌بارید و بالا ابر نی

Муъҷизаи пайғомбарӣ буд он саққо

معجزهٔ پیغامبری بود آن سقا

Гашта абр аз маҳви ҳам ранги само

گشته ابر از محو هم‌رنگ سما

Буд абру рафта аз ваии хуии абр

بود ابر و رفته از وی خوی ابر

Ин чунин гардад тани ошиқ ба сабр

این چنین گردد تن عاشق به صبر

Тан буд аммо танӣ гум гашта зу

تن بود اما تنی گم گشته زو

Гашта мубаддили рафта аз ваии рангу бӯ

گشته مبدل رفته از وی رنگ و بو

Пар пай ғайрасту сар аз баҳри ман

پر پی غیرست و سر از بهر من

Хонаи самъу басари асетони тан

خانهٔ سمع و بصر استون تن

Ҷони фидо кардан барои сайди ғайр

جان فدا کردن برای صید غیر

Куфри мутлақи дону навмидии зи хайр

کفر مطلق دان و نومیدی ز خیر

Ҳин машав чун қанди пеши тӯтӣон

هین مشو چون قند پیش طوطیان

Блаки заҳрии шӯи шӯи омн аз зиён

بلک زهری شو شو آمن از زیان

ё барои шодбошӣ дар хитоб

یا برای شادباشی در خطاب

Хеш чун мурдор кун пеши клоб

خویش چون مردار کن پیش کلاب

Пас Хизри киштӣ барои ин шикаст

پس خضر کشتی برای این شکست

То ки он киштии зи ғосиб боз раст

تا که آن کشتی ز غاصب باز رست

Фақри фахрии баҳр он омад суннӣ

فقر فخری بهر آن آمد سنی

То зи таммоъони гурезам дар ғанӣ

تا ز طماعان گریزم در غنی

Ганҷҳоро дар харобӣ зон ниҳанд

گنجها را در خرابی زان نهند

То зи ҳирси аҳли умрон во раҳанд

تا ز حرص اهل عمران وا رهند

Пар нетоне кунад рӯ хилват гузин

پر نتانی کند رو خلوت گزین

То нагардӣ ҷумлаи харҷи он ва ин

تا نگردی جمله خرج آن و این

Зонки ту ҳам луқмае ҳам луқмаи хор

زآنک تو هم لقمه‌ای هم لقمه‌خوار

Оклу мокўлӣ эй ҷони ҳуши дор

آکل و ماکولی ای جان هوش‌دار