Нестро бинмуд ҳасту муҳташам

نیست را بنمود هست و محتشم

Ҳастро бинмуд бар шакли адам

هست را بنمود بر شکل عدم

Баҳрро пӯшед ва каф кард ошкор

بحر را پوشید و کف کرد آشکار

Бодро пӯшед ва бинмудат ғубор

باد را پوشید و بنمودت غبار

Чун минораи хоки печон дар ҳаво

چون منارهٔ خاک پیچان در هوا

Хок аз худ чун барояд бар ъло

خاک از خود چون برآید بر علا

Хокро бинӣ ба боло эй алил

خاک را بینی به بالا ای علیل

Бодро неи ҷуз ба таърифи далел

باد را نی جز به تعریف دلیل

Кафи ҳамеи бинии равона ҳар тараф

کف همی‌بینی روانه هر طرف

Каф бедарё надорад мунсариф

کف بی‌دریا ندارد منصرف

Каф ба ҳиси бинӣу дарё аз далел

کف به حس بینی و دریا از دلیل

Фикри пинҳони ошкорои қолу қил

فکر پنهان آشکارا قال و قیل

Нафйро исбот ме пиндоштем

نفی را اثبات می‌پنداشتیم

Дидаи маъдӯм бинӣ доштем

دیدهٔ معدوم‌بینی داشتیم

Дидае ки андар нъосӣ шуд падед

دیده‌ای که اندر نعاسی شد پدید

Кӣ тавонад ҷузи хаёл ва нест дид

کی تواند جز خیال و نیست دید

Лоҷарам саргашта гаштем аз залол

لاجرم سرگشته گشتیم از ضلال

Чун ҳақиқат шуд ниҳони пайдои хаёл

چون حقیقت شد نهان پیدا خیال

Ин адамро чун нишонди андари назар

این عدم را چون نشاند اندر نظر

Чун ниҳон кард он ҳақиқат аз басар

چون نهان کرد آن حقیقت از بصر

Офарин эй Авестоади сҳрбоФ

آفرین ای اوستاد سحرباف

Ки намӯдӣ маъразонро дарди соф

که نمودی معرضان را درد صاف

Соҳирони маҳтоби пимоинди зуд

ساحران مهتاب پیمایند زود

Пеши бозаргон ва зар гиранд суд

پیش بازرگان و زر گیرند سود

Сими брбоинди зини гавани печи печ

سیم بربایند زین گون پیچ پیچ

Сим аз кафи рафтау карбоси ҳеҷ

سیم از کف رفته و کرباس هیچ

Ин ҷаҳон ҷодӯаст мо он тоҷирем

این جهان جادوست ما آن تاجریم

Ки азуи маҳтоб паймӯда харем

که ازو مهتاب پیموده خریم

Газ кунад карбоси панҷсад гази шитоб

گز کند کرباس پانصد گز شتاب

Соҳирона ӯ зи нури моҳтоб

ساحرانه او ز نور ماهتاب

Чун ситад ӯ сими умрат эй раҳе

چون ستد او سیم عمرت ای رهی

Сим шуд карбоси неи кӣсаи тиҳӣ

سیم شد کرباس نی کیسه تهی

Қул аъўзт хонд бояд к-эии аҳад

قل اعوذت خواند باید کای احد

Ҳин зи нФосоти афғони вази ақд

هین ز نفاثات افغان وز عقد

Май дманди андари гиреҳи он соҳирот

می‌دمند اندر گره آن ساحرات

Алғёси алмстғос аз бараду мот

الغیاث المستغاث از برد و مات

Лек бар хон аз забони феъл низ

لیک بر خوان از زبان فعل نیز

Ки забон қавл сустаст эй азиз

که زبان قول سستست ای عزیز

Дар замонаи мари турои се ҳамраҳ анд

در زمانه مر ترا سه همره‌اند

Он яке вофе ва ин ду ғдрмнд

آن یکی وافی و این دو غدرمند

Он яке ёрону дигари рахту мол

آن یکی یاران و دیگر رخت و مال

Вон сеюм вофеаст ва он ҳасани алФъол

وآن سوم وافیست و آن حسن الفعال

Мол ноед бо ту берун аз қусӯр

مال ناید با تو بیرون از قصور

Ёр ояд лек ояд то ба гӯр

یار آید لیک آید تا به گور

Чун турои рӯз аҷал ояд ба пеш

چون ترا روز اجل آید به پیش

Ёр гуяд аз забони ҳоли хеш

یار گوید از زبان حال خویش

То бдинҷо беш ҳамраҳ нестам

تا بدینجا بیش همره نیستم

Бар сари гӯрати замонии бистум

بر سر گورت زمانی بیستم

Феъл ту вофеаст зу кун млтҳд

فعل تو وافیست زو کن ملتحد

Ки дар ояд бо ту дар қаъри лаҳад

که در آید با تو در قعر لحد