Он яке мегуфт ман пайғомбарам

آن یکی می‌گفت من پیغامبرم

Аз ҳамаи пайғомбарони Фозлтрм

از همه پیغامبران فاضلترم

Гарданаши бастанду бурдандаш ба шоҳ

گردنش بستند و بردندش به شاه

Кин ҳаме гуяд расӯлам аз илоҳ

کین همی گوید رسولم از اله

Халқ бар ваии ҷамъ чун мӯру малах

خلق بر وی جمع چون مور و ملخ

Ки чаҳ макраст ва чаҳ тазвир ва чаҳ Фх

که چه مکرست و چه تزویر و چه فخ

Гар расӯл онаст ки ояд аз адам

گر رسول آنست که آید از عدم

Мо ҳама пайғомбарему муҳташам

ما همه پیغامبریم و محتشم

Мо аз онҷои омадеми ӣнҷои ғариб

ما از آنجا آمدیم اینجا غریب

Ту чаро махсӯс бошӣ эй адиб

تو چرا مخصوص باشی ای ادیب

На шумо чун Тифл хуфта омадят

نه شما چون طفل خفته آمدیت

Бехабар аз роҳи вази манзили бадят

بی‌خبر از راه وز منزل بدیت

Аз манозил хуфта бигузаштеду маст

از منازل خفته بگذشتید و مست

Бехабар аз роҳ ва аз болоу паст

بی‌خبر از راه و از بالا و پست

Мо ба бедорӣ равон гаштему хуш

ما به بیداری روان گشتیم و خوش

Аз варои панҷ ва шаш то панҷ ва шаш

از ورای پنج و شش تا پنج و شش

Дидаи манзилҳо зи асл ва аз асос

دیده منزلها ز اصل و از اساس

Чун қлоўўзи он хабиру раҳи шинос

چون قلاووز آن خبیر و ره‌شناس

Шоҳро гуфтанд ашкнҷаҳ ш бикун

شاه را گفتند اشکنجه‌ش بکن

То нагӯяд ҷинс ӯ ҳеҷ ин сухан

تا نگوید جنس او هیچ این سخن

Шоҳ дидаш бас назору баси заъиф

شاه دیدش بس نزار و بس ضعیف

Ки ба як силии бимиради он наҳиф

که به یک سیلی بمیرد آن نحیف

Кӣ тавон ӯро фишурдан ё задан

کی توان او را فشردن یا زدن

Ки чу шиша гаштааст ӯро бадан

که چو شیشه گشته است او را بدن

Лек бо ӯ гӯям аз роҳи хушӣ

لیک با او گویم از راه خوشی

Ки чаро дории ту лофи сари кашӣ

که چرا داری تو لاف سر کشی

Ки дуруштӣ ноед ӣнҷои ҳеҷ кор

که درشتی ناید اینجا هیچ کار

Ҳам ба нармӣ сар кунад аз ғори мор

هم به نرمی سر کند از غار مار

Мардумонро давр кард аз гирди вай

مردمان را دور کرد از گرد وی

Шаҳи латифӣ буду нармии вирди вай

شه لطیفی بود و نرمی ورد وی

Пас нишондаш боз пурседаш зи ҷо

پس نشاندش باز پرسیدش ز جا

Ки куҷои дории маошу млтҷӣ

که کجا داری معاش و ملتجی

Гуфт эй шаҳ ҳастам аз дори ассалом

گفت ای شه هستم از دار السلام

Омада аз раҳи дарин дори алмлом

آمده از ره درین دار الملام

На марои хонаи сет ва на як ҳамнишин

نه مرا خانه‌ست و نه یک همنشین

Хона кӣ кардаст моҳӣ дар замин

خانه کی کردست ماهی در زمین

Бози шаҳ аз рӯй лоғш гуфт боз

باز شه از روی لاغش گفت باز

Ки чаҳ хӯрдӣ ва чаҳ дории чошти соз

که چه خوردی و چه داری چاشت‌ساز

Аштҳии дорӣ чаҳ хӯрдӣ бомдод

اشتهی داری چه خوردی بامداد

Ки чунин сармастӣу пари лофу бод

که چنین سرمستی و پر لاف و باد

Гуфт агар нонами бадии хушку трӣ

گفت اگر نانم بدی خشک و طری

Кӣ кунемӣ даъвии пайғомбарӣ

کی کنیمی دعوی پیغامبری

Даъвии пайғомбарӣ бо ин гуруҳ

دعوی پیغامبری با این گروه

Ҳам чунон бошад ки дил ҷустани зи кӯҳ

هم‌چنان باشد که دل جستن ز کوه

Каси зи кӯҳу санги ақл ва дил наҷуст

کس ز کوه و سنگ عقل و دل نجست

Фаҳму забти нукта мушкил наҷуст

فهم و ضبط نکتهٔ مشکل نجست

Ҳар чаҳ гӯйӣ боз гуяд ки ҳамон

هر چه گویی باز گوید که همان

намекунад афсӯс чун мстҳзён

می‌کند افسوس چون مستهزیان

Аз куҷои ин қавму пайғом аз куҷо

از کجا این قوم و پیغام از کجا

Аз ҷамодии ҷон кро бошад раҷо

از جمادی جان کرا باشد رجا

Гар ту пайғоми зании ореу зар

گر تو پیغام زنی آری و زر

Пеш ту бунаанд ҷумлаи симу сар

پیش تو بنهند جمله سیم و سر

Ки фалони ҷо шоҳидӣ ме хондат

که فلان جا شاهدی می‌خواندت

Ошиқ омад бар ту ӯ ме донадат

عاشق آمد بر تو او می‌داندت

Вари ту пайғоми худои оре чу шаҳд

ور تو پیغام خدا آری چو شهد

Ки биёи сӯии худо эй неки аҳд

که بیا سوی خدا ای نیک‌عهد

Аз ҷаҳони марги сӯии барги рӯ

از جهان مرگ سوی برگ رو

Чун бақои мумкин буд фонӣ машав

چون بقا ممکن بود فانی مشو

Қасди хӯн ту кунанду қасди сар

قصد خون تو کنند و قصد سر

На аз барои ҳамияти дайну ҳунар

نه از برای حمیت دین و هنر