Блак аз чФсидгӣ дар хону мон
بلک از چفسیدگی در خان و مان
Талхашон ояд шунидани ин баён
تلخشان آید شنیدن این بیان
Хирқае бар риши хари чФсиди сахт
خرقهای بر ریش خر چفسید سخت
Чунк хоҳӣ бар кунӣ зу лухти лухт
چونک خواهی بر کنی زو لخت لخت
Ҷуфта андозад яқини он хари зи дард
جفته اندازد یقین آن خر ز درد
Ҳбзои он кас казу парҳез кард
حبذا آن کس کزو پرهیز کرد
Хоссаи панҷаи риш ва ҳар ҷои хирқа Эй
خاصه پنجه ریش و هر جا خرقهای
Бар сараши чФсидаҳ дар нами ғарқа Эй
بر سرش چفسیده در نم غرقهای
Хону мон чун хирқа ва ин ҳирси риш
خان و مان چون خرقه و این حرصریش
Ҳирс ҳар ки беш бошад риш беш
حرص هر که بیش باشد ریش بیش
Хону мон чғд вайронасту бас
خان و مان چغد ویرانست و بس
Нашунӯд авсофи Бағдоду табас
نشنود اوصاف بغداد و طبس
Гар бияёд бози султонии зи роҳ
گر بیاید باز سلطانی ز راه
Сад хабари оради бад-ӣни чғдони зи шоҳ
صد خبر آرد بدین چغدان ز شاه
Шарҳи доролмлку боғстону ҷӯ
شرح دارالملک و باغستان و جو
Пас бирав афсӯс дорад сад аду
پس برو افسوس دارد صد عدو
Ки чаҳ боз оварад афсонаи куҳан
که چه باز آورد افسانهٔ کهن
Каз газофу лоф май бофади сухан
کز گزاف و لاف میبافد سخن
Куҳна эшонанду пусидаи абад
کهنه ایشانند و پوسیدهٔ ابد
Варна он дами куҳнаро нав ме кунад
ورنه آن دم کهنه را نو میکند
Мурдагони куҳнаро ҷон ме диҳад
مردگان کهنه را جان میدهد
Тоҷи ақлу нур имон ме диҳад
تاج عقل و نور ایمان میدهد
Дили мдзд аз дилрабои рӯҳи бахш
دل مدزد از دلربای روحبخش
Ки саворат мекунад бар пушти Рахш
که سوارت میکند بر پشت رخش
Сари мдзд аз сари фарози тоҷи даҳ
سر مدزد از سر فراز تاجده
Кӯи зи пои дили кушояди сад гиреҳ
کو ز پای دل گشاید صد گره
Бо кӣ гӯям дар ҳамаи даҳ зиндаи кӯ
با کی گویم در همه ده زنده کو
Сӯии оби зиндагии пӯяндаи кӯ
سوی آب زندگی پوینده کو
Ту ба як хории гурезонеи зи ишқ
تو به یک خواری گریزانی ز عشق
Ту ба ҷузи номӣ чаҳ май донеи зи ишқ
تو به جز نامی چه میدانی ز عشق
Ишқро сад ноз ва истикбор ҳаст
عشق را صد ناز و استکبار هست
Ишқ бо сад ноз меояд ба даст
عشق با صد ناز میآید به دست
Ишқ чун вофеаст вофе май хирад
عشق چون وافیست وافی میخرد
Дар ҳариф бевафо ме нанигарад
در حریف بیوفا میننگرد
Чун дарахтаст одамӣу бехи аҳд
چون درختست آدمی و بیخ عهد
Бехро тимор май бояд ба ҷаҳд
بیخ را تیمار میباید به جهد
Аҳди фосиди бехи пусида буд
عهد فاسد بیخ پوسیده بود
Вази смору лутфи бибрида буд
وز ثمار و لطف ببریده بود
Шоху барги нахл гарчи сабз буд
شاخ و برگ نخل گرچه سبز بود
Бо фасоди бех сабзӣ нест суд
با فساد بیخ سبزی نیست سود
Вар надорад барги сабз ва бех ҳаст
ور ندارد برگ سبز و بیخ هست
Оқибат берун кунад сад барги даст
عاقبت بیرون کند صد برگ دست
Ту машав ғарра ба илмаши аҳди ҷӯ
تو مشو غره به علمش عهد جو
Илм чун қишрасту аҳдаши мағз ӯ
علم چون قشرست و عهدش مغز او