Шоҳ пурседаш ки борӣ ваҳй чист

شاه پرسیدش که باری وحی چیست

ё чаҳ ҳосил дорад он кас кӯ набӣаст

یا چه حاصل دارد آن کس کو نبیست

Гуфт худ он чист каш ҳосил нашуд

گفت خود آن چیست کش حاصل نشد

ё чаҳ давлат монад кӯ восил нашуд

یا چه دولت ماند کو واصل نشد

Гирами ин ваҳии набӣ ганҷур нест

گیرم این وحی نبی گنجور نیست

Ҳам кам аз ваҳии дил занбӯр нест

هم کم از وحی دل زنبور نیست

Чунк ӯ ҳии алрби ило алнҳл омадаст

چونک او حی الرب الی النحل آمدست

Хонаи вҳиши пар аз ҳалво шудаст

خانهٔ وحیش پر از حلوا شدست

ӯ ба нури ваҳии ҳақи ъзўҷл

او به نور وحی حق عزوجل

Кард оламро пар аз шамъу асал

کرد عالم را پر از شمع و عسل

Ин ки крмност ва боло ме равад

این که کرمناست و بالا می‌رود

Вҳиш аз занбӯри камтар кӣ буд

وحیش از زنبور کمتر کی بود

На ту аътиноки кавсари хонда Эй

نه تو اعطیناک کوثر خوانده‌ای

Пас чаро хушкӣу ташнаи монда Эй

پس چرا خشکی و تشنه مانده‌ای

ё магари фиръавнӣу кавсар чу нил

یا مگر فرعونی و کوثر چو نیل

Бар ту хӯн гаштасту нохуш эй алил

بر تو خون گشتست و ناخوش ای علیل

Тавба кун безори шӯ аз ҳар аду

توبه کن بیزار شو از هر عدو

Кӯ надорад оби кавсар дар каду

کو ندارد آب کوثر در کدو

Ҳар кро дидӣ зи кавсари сурхи рӯ

هر کرا دیدی ز کوثر سرخ‌رو

ӯ мҳмдхўст бо ӯ гири ху

او محمدخوست با او گیر خو

То аҳби ллаҳи ое дар ҳсиб

تا احب لله آیی در حسیب

Каз дарахти Аҳмадӣ бо ӯст себ

کز درخت احمدی با اوست سیب

Ҳар кро дидӣ зи кавсари хушки лаб

هر کرا دیدی ز کوثر خشک لب

Душманаш май дори ҳам чун маргу таб

دشمنش می‌دار هم‌چون مرگ و تب

Гарчи бобой туаст ва моам ту

گرچه بابای توست و مام تو

Кӯ ҳақиқат ҳаст хӯни ошоми ту

کو حقیقت هست خون‌آشام تو

Аз халили ҳақи биомузи ин сайр

از خلیل حق بیاموز این سیر

Ки шуд ӯ безори аввал аз падар

که شد او بیزار اول از پدر

То ки абғзи ллаҳи оеи пеши ҳақ

تا که ابغض لله آیی پیش حق

То нагирад бар ту рашки ишқи диқ

تا نگیرد بر تو رشک عشق دق

То нахонӣ лоу алои аллоҳ ро

تا نخوانی لا و الا الله را

Дар наёбӣ мнҳҷи ин роҳ ро

در نیابی منهج این راه را