Гуфт Микоилро ту рӯ ба зер

گفت میکائیل را تو رو به زیر

Мушти хокӣ дар рибо аз вай чу шер

مشت خاکی در ربا از وی چو شیر

Чунк Микоил шуд то хокдон

چونک میکائیل شد تا خاکدان

Даст кард ӯ то ки бирабоед аз он

دست کرد او تا که برباید از آن

Хок ларзид ва даромад дар гурез

خاک لرزید و درآمد در گریز

Гашт ӯ лобаи кунону ашки рез

گشت او لابه‌کنان و اشک‌ریز

Синаи сӯзон лоба карду иҷтиҳод

سینه سوزان لابه کرد و اجتهاد

Бо сиришки пари зи хӯн савганд дод

با سرشک پر ز خون سوگند داد

Ки ба яздони латиф бе надид

که به یزدان لطیف بی‌ندید

Ки бкрдти ҳомили арши Маҷид

که بکردت حامل عرش مجید

Кили арзоқи ҷаҳонро мушаррафӣ

کیل ارزاق جهان را مشرفی

Ташнагони фазлро ту мғрФӣ

تشنگان فضل را تو مغرفی

Зонк Микоил аз кили иштиқоқ

زانک میکائیل از کیل اشتقاق

Дорад ва кёл шуд дар иртизоқ

دارد و کیال شد در ارتزاق

Ки амонами даҳ маро озод кун

که امانم ده مرا آزاد کن

Байн ки хӯн олуд мегӯям сухан

بین که خون‌آلود می‌گویم سخن

Маъдани раҳм илоҳ омад малик

معدن رحم اله آمد ملک

Гуфт чун резам бар он риши ин намак

گفت چون ریزم بر آن ریش این نمک

Ҳам чунонк маъдан қаҳраст дев

هم‌چنانک معدن قهرست دیو

Ки баровард аз банӣ одами ғарив

که برآورد از بنی آدم غریو

Сабақи раҳмат бар ғазаб ҳаст эй фато

سبق رحمت بر غضب هست ای فتا

Лутфи ғолиб буд дар васфи худо

لطف غالب بود در وصف خدا

Бандагон доранд лобуди хуй ӯ

بندگان دارند لابد خوی او

Машкҳошони пари зи оби ҷӯй ӯ

مشکهاشان پر ز آب جوی او

Он расӯли ҳақи қлоўзи сулӯк

آن رسول حق قلاوز سلوک

Гуфт анноси алии дайни алмулук

گفت الناس علی دین الملوک

Рафт Микоили сӯии раби дайн

رفت میکائیل سوی رب دین

Холӣ аз мақсӯди дасту остин

خالی از مقصود دست و آستین

Гуфт эй донои сару шоҳи фард

گفت ای دانای سر و شاه فرد

Хок аз зорӣу гиря баста кард

خاک از زاری و گریه بسته کرد

Оби дидаи пеши ту бо қадар буд

آب دیده پیش تو با قدر بود

Ман нтонстм ки орми ношунӯд

من نتانستم که آرم ناشنود

Оҳу зории пеши ту бас қадар дошт

آه و زاری پیش تو بس قدر داشت

Ман нтонстми ҳуқуқ он гузошт

من نتانستم حقوق آن گذاشت

Пеши ту бас қадар дорад чашм тар

پیش تو بس قدر دارد چشم تر

Ман чигуна гштмии астизаҳ гар

من چگونه گشتمی استیزه‌گر

Даъвати зористи рӯзии панҷ бор

دعوت زاریست روزی پنج بار

Бандаро ки дар намози оу бзор

بنده را که در نماز آ و بزار

Наъраи муаззин ки ҳаёи ъли фалоҳ

نعرهٔ مؤذن که حیا عل فلاح

Вони фалоҳи ин зорӣасту ақтроҳ

وآن فلاح این زاری است و اقتراح

Он ки хоҳӣ каз ғамаш хаста кунӣ

آن که خواهی کز غمش خسته کنی

Роҳи зорӣ бар дилаш баста кунӣ

راه زاری بر دلش بسته کنی

То фурӯ ояд бало бе дофеъӣ

تا فرو آید بلا بی‌دافعی

Чун набошад аз тазаррӯъи шофиӣ

چون نباشد از تضرع شافعی

Вонки хоҳӣ каз блооши вои харӣ

وانک خواهی کز بلااش وا خری

Ҷон ӯро дар тазаррӯъ оварӣ

جان او را در تضرع آوری

Гуфтае андари набӣ ки он аматон

گفته‌ای اندر نبی که آن امتان

Ки баришон омад он қаҳри гарон

که بریشان آمد آن قهر گران

Чун тазаррӯъ менакарданд он нафас

چون تضرع می‌نکردند آن نفس

То балои зишони бгштии бози пас

تا بلا زیشان بگشتی باز پس

Лек дилҳошон чун қосӣ гашта буд

لیک دلهاشان چون قاسی گشته بود

Он гунаҳҳошон ибодат ме намӯд

آن گنههاشان عبادت می‌نمود

То надонад хешро муҷрим анед

تا نداند خویش را مجرم عنید

Об аз чашмаш куҷо донад давид

آب از چشمش کجا داند دوید