Қавми Юнусро чу пайдо шуд бало
قوم یونس را چو پیدا شد بلا
Абри пари оташ ҷудо шуд аз само
ابر پر آتش جدا شد از سما
Барқ меандохт месӯзед санг
برق میانداخت میسوزید سنگ
Абр меғуред рух май рехти ранг
ابر میغرید رخ میریخت رنگ
Ҷумлагон бар бомҳо буданд шаб
جملگان بر بامها بودند شب
Ки падед омад зи болои он крб
که پدید آمد ز بالا آن کرب
Ҷумлагон аз бомҳо зер омаданд
جملگان از بامها زیر آمدند
Сари бараҳнаи ҷониб саҳро шуданд
سر برهنه جانب صحرا شدند
Модарони бачагон бурун андохтанд
مادران بچگان برون انداختند
То ҳамаи нола ва нафир афрохтанд
تا همه ناله و نفیر افراختند
Аз намози шом то вақти саҳар
از نماز شام تا وقت سحر
Хок мекарданд бар сари он нафар
خاک میکردند بر سر آن نفر
Ҷумлагӣ овозҳо бигрифта шуд
جملگی آوازها بگرفته شد
Раҳм омад бар сари он қавми лд
رحم آمد بر سر آن قوم لد
Баъди навмидӣу оҳи ношкФт
بعد نومیدی و آه ناشکفت
Андаки андаки абри во гаштан гирифт
اندکاندک ابر وا گشتن گرفت
Қисса Юнус дарозасту ариз
قصهٔ یونس درازست و عریض
Вақт хокасту ҳадиси мустафиз
وقت خاکست و حدیث مستفیض
Чун тазаррӯъро бар ҳақи қдрҳост
چون تضرع را بر حق قدرهاست
Вони баҳо ки онҷост зориро куҷост
وآن بها که آنجاست زاری را کجاست
Ҳин умед акнӯн миёнро чусти банд
هین امید اکنون میان را چست بند
Хез эй гриндаҳу доими биханд
خیز ای گرینده و دایم بخند
Ки баробар май наад шоҳи Маҷид
که برابر مینهد شاه مجید
Ашкро дар фазл бо хӯни шаҳид
اشک را در فضل با خون شهید