Гуфт яздон онк бошад асли дон
گفت یزدان آنک باشد اصل دان
Пас туро кӣ бинад ӯ андари миён
پس ترا کی بیند او اندر میان
Гарчи хеш аз омма пинҳон карда Эй
گرچه خویش از عامه پنهان کردهای
Пеши равшани дидагони ҳам парда Эй
پیش روشندیدگان هم پردهای
Вонки эшонро шукр бошад аҷал
وانک ایشان را شکر باشد اجل
Чун назарашон маст бошад дар дувал
چون نظرشان مست باشد در دول
Талх набӯд пеши эшон марги тан
تلخ نبود پیش ایشان مرگ تن
Чун раванд аз чоҳу зиндон дар чаман
چون روند از چاه و زندان در چمن
Вои рҳиднд аз ҷаҳони печи печ
وا رهیدند از جهان پیچپیچ
Кас нигаред бар Фўоти ҳеҷ ҳеҷ
کس نگرید بر فوات هیچ هیچ
Бурҷи зиндонро шикасти арқоне
برج زندان را شکست ار کانیای
Ҳеҷ азуи ранҷади дили зиндоне
هیچ ازو رنجد دل زندانیای؟
К-эии дареғи ин санги мармарро шикаст
کای دریغ این سنگ مرمر را شکست
То равону ҷони мо аз ҳабс раст
تا روان و جان ما از حبس رست
Он рухоми хуб ва он санги шариф
آن رخام خوب و آن سنگ شریف
Бурҷи зиндонро баӣ буду алиФ
برج زندان را بهی بود و الیف
Чун шикасташ то ки зиндонӣ бараст
چون شکستش تا که زندانی برست
Даст ӯ дар ҷурми ин бояд шикаст
دست او در جرم این باید شکست
Ҳеҷ зиндонӣ нагӯяд ин фишор
هیچ زندانی نگوید این فشار
Ҷуз касе каз ҳабси орандаш ба дор
جز کسی کز حبس آرَندَش به دار
Талх кӣ бошад касеро каш баранд
تلخ کی باشد کسی را کش بَرَند
Аз миёни заҳри морони сӯии қанд
از میان زهر ماران سوی قند
Ҷон муҷаррад гашта аз ғавғои тан
جان مجرد گشته از غوغای تن
Май пурд бо пари дил бе пои тан
میپرد با پر دل بیپای تن
Ҳам чу зиндонӣ чаҳ ки андари шубон
همچو زندانیِ چَه که اندر شبان
Хспд ва бинад ба хоб ӯ гулистон
خسپد و بیند به خوابْ او گلسِتان
Гуяд эй яздони маро дар тан мабар
گوید ای یزدان مرا در تن مبر
То дарин гулшан кунам ман кару фар
تا درین گلشن کنم من کرّ و فر
Гуядаш яздон дуо шуд мустаҷоб
گویدش یزدان دعا شد مستجاب
Вои Марви валлоҳи аълами болсўоб
وا مرو؛ واللهُ اعلم بالصواب
Ин чунин хобӣ бибин чун хуш буд
این چنین خوابی ببین چون خوش بود
Марги нодида ба ҷинат дар равад
مرگ نادیده به جنت در رود
Ҳеҷ ӯ ҳасрат хӯрд бар антбоаҳ
هیچ او حسرت خورد بر انتباه
Бар тан бо силсила дар қаъри чоҳ
بر تن با سلسله در قعر چاه
Муъминии охир дар о дар сафи разм
مؤمنی آخر در آ در صف رزم
Ки туро бар осмон будаст базм
که تو را بر آسمان بودست بزم
Бар умеди роҳ боло кун қиём
بر امید راه بالا کن قیام
Ҳам чу шамъии пеши миҳроб эй ғулом
همچو شمعی پیش محراب ای غلام
Ашк май бору ҳамеи сӯз аз талаб
اشک میبار و همیسوز از طلب
Ҳам чу шамъи сари бурӣдаи ҷумлаи шаб
همچو شمعِ سربریده جمله شب
Лаби фурӯи банд аз таом ва аз шароб
لب فرو بند از طعام و از شراب
Сӯй хон осмонӣ кун шитоб
سوی خوان آسمانی کن شتاب
Дам ба дам бар осмон май дори умед
دم به دم بر آسمان میدار امید
Дар ҳавои осмони рақсон чу бед
در هوای آسمان رقصان چو بید
Дам ба дам аз осмон ме оядат
دم به دم از آسمان میآیدت
Обу оташи ризқ май аФзоидт
آب و آتش رزق میافزایدت
Гар турои онҷо барад набӯд аҷаб
گر تو را آنجا بَرد نبود عجب
Мангар андари аҷз ва бингар дар талаб
منگر اندر عجز و بنگر در طلب
Кини талаб дар ту гаравгон худост
کین طلب در تو گروگان خداست
Зонк ҳар толиб ба матлӯбӣ сазост
زانک هر طالب به مطلوبی سزاست
Ҷаҳд кун то ин талаб афзӯн шавад
جهد کن تا این طلب افزون شود
То дилати зини чоҳи тан берун шавад
تا دلت زین چاه تن بیرون شود
Халқ гуяд марди мискини он фалон
خلق گوید مرد مسکین آن فلان
Ту бигӯе зиндаам эй ғофилон
تو بگویی زندهام ای غافلان
Гар тани ман ҳам чу танҳо хуфта аст
گر تن من همچو تنها خفته است
Ҳашт ҷинат дар дилам бишкуфта аст
هشت جنت در دلم بشکفته است
Ҷон чу хуфта дар гулу насрин буд
جان چو خفته در گل و نسرین بود
Чаҳ ғамаст ар тан дар он саргин буд
چه غمست ار تن در آن سرگین بود
Ҷони хуфта чаҳ хабар дорад зи тан
جان خفته چه خبر دارد ز تن
Кӯ ба гулшан хуфт ё дар гўлхн
کو به گلشن خفت یا در گولخن
намезанад ҷон дар ҷаҳони обгун
میزند جان در جهان آبگون
Наъра ё лӣати қавмии иълмўн
نعرهٔ یا لیت قومی یعلمون
Гар нахоҳад зист ҷон бе ин бадан
گر نخواهد زیست جان بی این بدن
Пас фалаки айвон кӣ хоҳад бадан
پس فلک ایوان کی خواهد بدن
Гар нахоҳад бе бадани ҷон ту зист
گر نخواهد بیبدن جان تو زیست
Фии алсмоءи рзқкм рӯзӣ кист
فی السماءِ رزقُکم روزیِ کیست