Дар ҳадис омад ки рӯзи растхез

در حدیث آمد که روز رستخیز

Амр ояд ҳар яке танро ки хез

امر آید هر یکی تن را که خیز

Нафх сувар амраст аз яздони пок

نفخ صور امرست از یزدان پاک

Ки бар оред эй зроири сари зи хок

که بر آرید ای ذرایر سر ز خاک

Боз ояд ҷон ҳар як дар бадан

باز آید جان هر یک در بدن

Ҳам чу вақти субҳ ҳуш ояд ба тан

هم‌چو وقت صبح هوش آید به تن

Ҷони тани худро шиносади вақти рӯз

جان تن خود را شناسد وقت روز

Дар хароби худ дар ояд чун кнўз

در خراب خود در آید چون کنوز

Ҷисм худ бишносад ва дар вай равад

جسم خود بشناسد و در وی رود

Ҷони заргари сӯии дарзӣ кӣ равад

جان زرگر سوی درزی کی رود

Ҷони олами сӯии олам май дӯд

جان عالم سوی عالم می‌دود

Рӯҳи золими сӯии золим май дӯд

روح ظالم سوی ظالم می‌دود

Ки шносо кардашон илми илоҳ

که شناسا کردشان علم اله

Чунк баррау мяши вақти субҳгоҳ

چونک بره و میش وقت صبحگاه

Пои кафши худ шиносад дар зулм

پای کفش خود شناسد در ظلم

Чун надонад ҷони тани худ эй санам

چون نداند جان تن خود ای صنم

Субҳ ҳашар кучакаст эй мстҷир

صبح حشر کوچکست ای مستجیر

Ҳашари Акбарро қиёс аз вай бигир

حشر اکبر را قیاس از وی بگیر

Ончунон ки ҷон биппарад сӯии тин

آنچنان که جان بپرد سوی طین

Номаи пурд то ясор ва то ямин

نامه پرد تا یسار و تا یمین

Дар кафш бунаанд номаи бухлу ҷӯад

در کفش بنهند نامهٔ بخل و جود

Фисқу тақвои ончи дай ху карда буд

فسق و تقوی آنچ دی خو کرده بود

Чун шавад бедор аз хоб ӯ саҳар

چون شود بیدار از خواب او سحر

Боз ояд сӯй ӯ он хайру шар

باز آید سوی او آن خیر و شر

Гар риёзат дода бошад хуии хеш

گر ریاضت داده باشد خوی خویش

Вақти бедорӣ ҳамон ояд ба пеш

وقت بیداری همان آید به پیش

Вари бад ӯ даии хому зишт ва дар залол

ور بد او دی خام و زشت و در ضلال

Чун азои нома сияҳ ёбад шимол

چون عزا نامه سیه یابد شمال

Вари бад ӯ даии пок ва бо тақвоу дайн

ور بد او دی پاک و با تقوی و دین

Вақти бедории барад дар смин

وقت بیداری برد در ثمین

Ҳаст моро хобу бедории мо

هست ما را خواب و بیداری ما

Бар нишони маргу маҳшари ду гўо

بر نشان مرگ و محشر دو گوا

Ҳашари Асғари ҳашари Акбарро намӯд

حشر اصغر حشر اکبر را نمود

Марги Асғари марги Акбарро задуд

مرگ اصغر مرگ اکبر را زدود

Лек ин нома хаёласту ниҳон

لیک این نامه خیالست و نهان

Вон шавад дар ҳашари Акбари баси аён

وآن شود در حشر اکبر بس عیان

Ин хаёли ӣнҷои ниҳони пайдои асар

این خیال اینجا نهان پیدا اثر

Зини хаёли онҷои брўёнди сувар

زین خیال آنجا برویاند صور

Дар муҳандиси байни хаёли хона Эй

در مهندس بین خیال خانه‌ای

Дар дилаш чун дар заминии дона Эй

در دلش چون در زمینی دانه‌ای

Он хаёл аз андарун ояд бурун

آن خیال از اندرون آید برون

Чун замин ки зояд аз тухми дарун

چون زمین که زاید از تخم درون

Ҳар хаёлӣ кӯ кунад дар дили ватан

هر خیالی کو کند در دل وطن

Рӯзи маҳшар сӯратӣ хоҳад шудан

روز محشر صورتی خواهد شدن

Чун хаёли он муҳандис дар замир

چون خیال آن مهندس در ضمیر

Чун наботи андари замини донаи гир

چون نبات اندر زمین دانه‌گیر

Мухлисами зин ҳар ду маҳшари қиссаи ист

مخلصم زین هر دو محشر قصه‌ایست

Муъминонро дар беонаш ҳиссаи ист

مؤمنان را در بیانش حصه‌ایست

Чун бар ояд офтоби растхез

چون بر آید آفتاب رستخیز

Бар ҷҳнд аз хоки зишту хуби тез

بر جهند از خاک زشت و خوب تیز

Сӯии девони қазо пӯён шаванд

سوی دیوان قضا پویان شوند

Нақди неку бад ба кӯра май раванд

نقد نیک و بد به کوره می‌روند

Нақди некӯи шодмону нози ноз

نقد نیکو شادمان و ناز ناز

Нақди қалби андари зҳир ва дар гудоз

نقد قلب اندر زحیر و در گداز

Лаҳзаи лаҳза имтиҳонҳо ме расад

لحظه لحظه امتحانها می‌رسد

Сари дилҳо май намояд дар ҷасад

سر دلها می‌نماید در جسد

Чун зи қандили об ва равған гашта фош

چون ز قندیل آب و روغن گشته فاش

ё чу хокӣ ки бирӯяд срҳош

یا چو خاکی که بروید سرهاش

Аз пиёзу гндноу кӯкнор

از پیاز و گندنا و کوکنار

Сари дай пайдо кунад дасти баҳор

سر دی پیدا کند دست بهار

Он яке сарсабзи нҳни алмтқўн

آن یکی سرسبز نحن المتقون

Вон дигар ҳам чун бунафшаи сарнигӯн

وآن دگر هم‌چون بنفشه سرنگون

Чашмҳо берун ҷаҳида аз хатар

چشمها بیرون جهیده از خطر

Гашта даҳ чашмаи зи бими мустақар

گشته ده چشمه ز بیم مستقر

Бози мондаи дидаҳо дар интизор

باز مانده دیده‌ها در انتظار

То ки нома ноед аз сӯии ясор

تا که نامه ناید از سوی یسار

Чашми гардони сӯии росту сӯии чап

چشم گردان سوی راست و سوی چپ

Зонк набӯд бахти номаи рости зп

زانک نبود بخت نامهٔ راست زپ

Нома Эй ояд ба дасти банда Эй

نامه‌ای آید به دست بنده‌ای

Сари сияҳ аз ҷурму фисқи огндаҳ Эй

سر سیه از جرم و فسق آگنده‌ای

Андрўи як хайр ва як тавфиқ на

اندرو یک خیر و یک توفیق نه

Ҷуз ки озори дили садиқ на

جز که آزار دل صدیق نه

Пари зи сар то пои зиштӣу гуноҳ

پر ز سر تا پای زشتی و گناه

Тсхру хнбк задан бар аҳли роҳ

تسخر و خنبک زدن بر اهل راه

Он дағали корӣ ва дуздӣҳои ӯ

آن دغل‌کاری و دزدیهای او

Ва он чу фиръавнони аноу аноӣ ӯ

و آن چو فرعونان انا و انای او

Чун бихонад номаи худ он сақил

چون بخواند نامهٔ خود آن ثقیل

Донад ӯ ки сӯй зиндон шуд раҳил

داند او که سوی زندان شد رحیل

Пас равон гардад чу дуздони сӯии дор

پس روان گردد چو دزدان سوی دار

Ҷурми пайдои бастаи роҳи аътзор

جرم پیدا بسته راه اعتذار

Он ҳазорон ҳуҷҷату гуфтори бад

آن هزاران حجت و گفتار بد

Бар даҳонаш гашта чун мсмори бад

بر دهانش گشته چون مسمار بد

Рахти дуздӣ бар тан ва дар хона аш

رخت دزدی بر تن و در خانه‌اش

Гашта пайдои гум шудаи афсона аш

گشته پیدا گم شده افسانه‌اش

Пас равон гардад ба зиндони съир

پس روان گردد به زندان سعیر

Ки набошад хорро зи оташи гзир

که نباشد خار را ز آتش گزیر

Чун муваккили он млоики пеш ва пас

چون موکل آن ملایک پیش و پس

Бӯда пинҳон гашта пайдо чун асас

بوده پنهان گشته پیدا چون عسس

намебарандаш май спўзндш ба неш

می‌برندش می‌سپوزندش به نیش

Ки бирав эй саг ба кҳдонҳои хеш

که برو ای سگ به کهدانهای خویش

намекашад по бар сар ҳар роҳ ӯ

می‌کشد پا بر سر هر راه او

То буд ки брҷҳд зон чоҳ ӯ

تا بود که برجهد زان چاه او

Мунтазир май истад тан ме занад

منتظر می‌ایستد تن می‌زند

Дар умедӣ рӯй во пас ме кунад

در امیدی روی وا پس می‌کند

Ашк май борад чу борони хазон

اشک می‌بارد چو باران خزان

Хушки аўмидӣ чаҳ дорад ӯ ҷузи он

خشک اومیدی چه دارد او جز آن

Ҳар замонӣ рӯй во пас ме кунад

هر زمانی روی وا پس می‌کند

Рӯ ба даргоҳ муқаддас ме кунад

رو به درگاه مقدس می‌کند

Пас зи ҳақ амр ояд аз иқлӣми нур

پس ز حق امر آید از اقلیم نور

Ки бигӯедаш к-эии бтоли ъўр

که بگوییدش کای بطال عور

Интизор чистӣ эй кони шар

انتظار چیستی ای کان شر

Рӯ чаҳ во пас мекунӣ эй хираи сар

رو چه وا پس می‌کنی ای خیره‌سر

Нома ?ут онаст кат омад ба даст

نامه‌ات آنست کت آمد به دست

эй худои озор вае шайтони параст

ای خدا آزار و ای شیطان‌پرست

Чун бидидӣ номаи кирдори хеш

چون بدیدی نامهٔ کردار خویش

Чаҳнигарӣ пас байни ҷазои кори хеш

چه نگری پس بین جزای کار خویش

Биҳдаҳ чаҳ мўли мавло май занӣ

بیهده چه مول مولی می‌زنی

Дар чунин чаҳ кӯи умеди равшанӣ

در چنین چه کو امید روشنی

На туро аз рӯй зоҳири тоъатӣ

نه ترا از روی ظاهر طاعتی

На туро дар сару ботини ниятӣ

نه ترا در سر و باطن نیتی

На турои шабҳо муноҷоту қиём

نه ترا شبها مناجات و قیام

На туро дар рӯзи парҳезу сиём

نه ترا در روز پرهیز و صیام

На турои ҳифзи забони зи озори кас

نه ترا حفظ زبان ز آزار کس

На назар кардан ба ибрати пеш ва пас

نه نظر کردن به عبرت پیش و پس

Пеш чаҳ буд ёди маргу назъи хеш

پیش چه بود یاد مرگ و نزع خویش

Пас чаҳ бошад мурдани ёрони зи пеш

پس چه باشد مردن یاران ز پیش

На туро бар зулми тавбаи пари хурӯш

نه ترا بر ظلم توبهٔ پر خروش

эй дағо гандум намой ҷўФрўш

ای دغا گندم‌نمای جوفروش

Чун тарозуии ту каж буду дағо

چون ترازوی تو کژ بود و دغا

Рост чун ҷӯии тарозуии ҷазо

راست چون جویی ترازوی جزا

Чунк пои чапи бадӣ дар ғдру кост

چونک پای چپ بدی در غدر و کاست

Нома чун ояд туро дар дасти рост

نامه چون آید ترا در دست راست

Чун ҷазои сояи сет эй қади ту хам

چون جزا سایه‌ست ای قد تو خم

Сояи ту каж фитад дар пеши ҳам

سایهٔ تو کژ فتد در پیش هم

Зин қабл ояд хитоботи дурушт

زین قبل آید خطابات درشت

Ки шавад киро аз он ҳам кўзи пушт

که شود که را از آن هم کوز پشت

Банда гуяд онч фармудӣ баён

بنده گوید آنچ فرمودی بیان

Сад чунонам сад чунонам сад чунон

صد چنانم صد چنانم صد چنان

Худ ту пӯшедии бтрҳоро ба ҳалам

خود تو پوشیدی بترها را به حلم

Варна май донеи Фзиҳтҳо ба илм

ورنه می‌دانی فضیحتها به علم

Лек берун аз ҷиҳоду феъли хеш

لیک بیرون از جهاد و فعل خویش

Аз варои хайру шару куфру кеш

از ورای خیر و شر و کفر و کیش

Вази ниёзи оҷизонаи хештан

وز نیاز عاجزانهٔ خویشتن

Вази хаёлу ваҳми ман ё сад чу ман

وز خیال و وهم من یا صد چو من

Будам аўмидӣ ба маҳзи лутфи ту

بودم اومیدی به محض لطف تو

Аз вароӣ рост бошӣ ё ътў

از ورای راست باشی یا عتو

Бахшиши маҳзии зи лутф бе иваз

بخشش محضی ز لطف بی‌عوض

Будам аўмид эй Карим бе иваз

بودم اومید ای کریم بی‌عوض

Рӯ сипас кардам бидон маҳзи карам

رو سپس کردم بدان محض کرم

Сӯии феъл хештан ме нанигарам

سوی فعل خویشتن می‌ننگرم

Сӯии он аўмид кардам рӯй хеш

سوی آن اومید کردم روی خویش

Ки вуҷӯдам додае аз пеш беш

که وجودم داده‌ای از پیش بیش

Халъат ҳастӣ бидодӣ ройгон

خلعت هستی بدادی رایگان

Ман ҳамеша муътамад будам бар он

من همیشه معتمد بودم بر آن

Чун шуморади ҷурми худроу хато

چون شمارد جرم خود را و خطا

Маҳзи бахшоиш дар ояд дар ато

محض بخشایش در آید در عطا

К-эии млоики бози оридш ба мо

کای ملایک باز آریدش به ما

Ки бадасташи чашми дили сӯии раҷо

که بدستش چشم دل سوی رجا

Лоуболии вор озодаш кунем

لاابالی وار آزادش کنیم

Вони хатоҳоро ҳамаи хат бар занем

وآن خطاها را همه خط بر زنیم

Лои аболии мар касеро шуд мубоҳ

لا ابالی مر کسی را شد مباح

Каш зиён набӯд зи ғдр ва аз салоҳ

کش زیان نبود ز غدر و از صلاح

Оташии хуш бар фурӯзем аз карам

آتشی خوش بر فروزیم از کرم

То намонад ҷурму зулат беш ва кам

تا نماند جرم و زلت بیش و کم

Оташӣ каз шуълааш камтари шарор

آتشی کز شعله‌اش کمتر شرار

намебисӯзад ҷурму ҷабру ихтиёр

می‌بسوزد جرم و جبر و اختیار

Шуъла дар бунгоҳ инсонӣ занем

شعله در بنگاه انسانی زنیم

Хорро гулзор рӯҳонӣ кунем

خار را گلزار روحانی کنیم

Мо фиристодем аз чархи нуҳум

ما فرستادیم از چرخ نهم

Кимиёи ислҳи лаками аъмолкм

کیمیا یصلح لکم اعمالکم

Худ чаҳ бошад пеши нури мустақар

خود چه باشد پیش نور مستقر

Кару фари ихтиёри бўолбшр

کر و فر اختیار بوالبشر

Гӯшти пораи олат гуёӣ ӯ

گوشت‌پاره آلت گویای او

Пиҳи пораи манзари биноӣ ӯ

پیه‌پاره منظر بینای او

Мсмъ ӯ он ду пораи устихон

مسمع او آن دو پاره استخوان

Мадракаши ду қатраи хӯн яъне ҷинон

مدرکش دو قطره خون یعنی جنان

Кирмакӣ ва аз қзри оканда Эй

کرمکی و از قذر آکنده‌ای

Тумтароқӣ дар ҷаҳони афканда Эй

طمطراقی در جهان افکنده‌ای

Аз манӣ будӣ маниро вогузор

از منی بودی منی را واگذار

эй Аёзи он пӯстинро ёди дор

ای ایاز آن پوستین را یاد دار