Зонк пелам дид ҳндстон ба хоб

زانکه پیلم دید هندُستان به خواب

Аз хароҷи аўмид бар даҳ шуд хароб

از خراج اومید بُر دِه شد خراب

Киеви ётии алнзми лии волқоФиаҳ

کَیفَ یَأتِی النَّظمُ لی وَالقافِیَه

Баъди мо зоъти усӯли алъоФиаҳ

بَعدَ ما ضاعَت أُصولُ العافِیَه

Мо ҷунуни воҳиди лии фии алшҷўн

ما جُنُونٌ واحِدٌ لی فی الشُّجُون

Бали ҷунуни фии ҷунуни фии ҷунун

بَل جُنونٌ فی جُنونٍ فی جُنون

Зоби ҷисмии ман ашороти алкнӣ

ذابِ جِسمی مِن إِشاراتِ الکُنَی

Мнзи ъоинти албқоءи фии алФно

مُنذُ عایَنتُ البَقاءَ فی الفَنا

эй Аёз аз ишқи ту гаштам чу мӯӣ

ای ایاز از عشقِ تو گشتم چو موی

Мондам аз қиссаи ту қисса ман бигӯӣ

ماندم از قصّه تو قصّهٔ من بگوی

Баси фасонаи ишқ ту хондам ба ҷон

بس فسانهٔ عشقِ تو خواندم به جان

Ту маро ки афсона гштстм бихон

تو مرا که افسانه گشتَستم بخوان

Худ ту май хуоне на ман эй муқтада

خود تو می‌خوانی نه من ای مُقتَدی

Ман ки таврами ту Мӯсои венаи садо

من کُهِ طورم تو موسی وین صدا

Кӯҳи бечора чаҳ донад гуфт чист

کوهِ بیچاره چه داند گفت چیست

Зонк Мӯсо май бидонад ки тиҳӣаст

زانکه موسی می‌بداند کُه تهیست

Кӯҳ медонад ба қадари хештан

کوه می‌داند به قدرِ خویشتن

Андакӣ дорад зи лутфи рӯҳи тан

اندکی دارد ز لطفِ روح تن

Тан чу астрлоб бошад зи эҳтисоб

تن چو اصطرلاب باشد ز احتساب

Оятӣ аз рӯҳи ҳам чун офтоб

آیتی از روحِ هم‌چون آفتاب

Он мунаҷҷим чун набошад чашми тез

آن منجّم چون نباشد چشم‌تیز

Шарт бошад марди астрлоби рез

شرط باشد مَردِ اصطرلاب‌ریز

То стрлобӣ кунад аз баҳр ӯ

تا صطرلابی کند از بهرِ او

То барад аз ҳолати хуршеди бӯ

تا بَرَد از حالتِ خورشید بو

Ҷон каз астрлоб ҷӯяд ӯ савоб

جان کز اصطرلاب جوید او صواب

Чаҳ қадар донад зи чарху офтоб

چه قَدَر داند ز چرخ و آفتاب

Ту ки зи астрлоби дидаи бенгарӣ

تو که ز اصطرلاب دیده بنگری

Дараҷаон дидани яқини баси қосирӣ

در جهان دیدن یقین بس قاصری

Ту ҷаҳонро қадари дидаи дида Эй

تو جهان را قدرِ دیده دیده‌ای

Кӯи ҷаҳони сблт чаро молидаа Эй

کو جهان سَبلت چرا مالیده‌ای

Орифонро серума Эй ҳаст он биҷавӣ

عارفان را سرمه‌ای هست آن بجوی

То ки дарё гардад ин чашм чу ҷӯй

تا که دریا گردد این چشم چو جوی

Заррае аз ақлу ҳуш ар бо манаст

ذره‌ای از عقل و هوش ار با مَنَست

Ин чаҳ савдо ва парешон гуфтанаст

این چه سودا و پریشان گفتنست

Чунк мағзи ман зи ақл ва ҳаш тиҳӣаст

چونکه مغزِ من ز عقل و هُش تهیست

Пас гуноҳи ман дарин тхлит чист

پس گناهِ من درین تخلیط چیست

На гуноҳ ӯрост ки ақлами бабрад

نه گناه او راست که عقلم ببُرد

Ақли ҷумлаи оқилон пешаш бамурд

عقلِ جملهٔ عاقلان پیشش بمُرد

ё мҷири алъқли фаттони алҳҷӣ

یا مُجیرَ العَقلِ فَتّانِ الحِجَی

Мо сўоки ллъқўли мртҷӣ

ما سِواکَ لِلعُقُولِ مُرتَجَی

Мо аштҳити алъқли мзи ҷннтнӣ

ما اشتَهَیتُ العَقلَ مُذ جَنَّنتَنی

Мо ҳасадати алҳсни мзи зинтнӣ

ما حَسَدتُ الحُسنَ مُذ زَیَّنتَنی

Ҳилли ҷунунии фии ҳўоки мустатоб

هَل جُنُونی فی هَواکَ مُستَطاب

Қул балии валлоҳи иҷзики алсўоб

قُل بَلی واللهُ یَجزِیکَ الثَّواب

Гар битозӣ гуяд ӯ вари порсӣ

گر به تازی گوید او ور پارسی

Гӯшу ҳушии кӯ ки дар фаҳмиши рисӣ

گوش و هوشی کو که در فهمش رسی

Бода ӯ дархур ҳар ҳуш нест

بادهٔ او درخورِ هر هوش نیست

Ҳалқа ӯ сухра ҳар гӯш нест

حلقهٔ او سخرهٔ هر گوش نیست

Бори дигари омадами девонаи вор

بارِ دیگر آمدم دیوانه‌وار

Рӯи рӯ эй ҷони зуд занҷирӣ биор

رو رو ای جان زود زنجیری بیار

Ғайри он занҷири зулфи дилбарам

غیرِ آن زنجیرِ زلفِ دلبرم

Гар ду сад занҷири ореи брдрм

گر دو صد زنجیر آری بر دَرَم