Бозгардон қиссаи ишқи Аёз

بازگردان قصهٔ عشقِ ایاز

Ки он яке ганҷӣаст моломоли роз

که آن یکی گنجیست مالامال راز

намеравад ҳар рӯз дар ҳуҷраи барин

می‌رود هر روز در حُجرهٔ بَرین

То бибинад чорқӣ бо пӯстин

تا ببیند چارقی با پوستین

Зонк ҳастӣ сахт мастӣ оварад

زانکه هستی سخت مستی آورد

Ақл аз сари шарм аз дил май барад

عقل از سَر شَرم از دل می‌برد

Сад ҳазорон қарни пешинро ҳамин

صد هزاران قرنِ پیشین را همین

Мастӣ ҳастӣ бузади раҳи зини камӣн

مستیِ هستی بِزَد رَه زین کمین

Шуд ъзозилии азин мастии блис

شد عزازیلی ازین مستی بلیس

Ки чаро одам шавад бар ман раис

که چرا آدم شود بر من رئیس

Хоҷаам ман низу хоҷа зода ам

خواجه‌ام من نیز و خواجه‌زاده‌ام

Сад ҳунарро қобил ва омода ам

صد هنر را قابل و آماده‌ام

Дар ҳунари ман аз касе кам нестам

در هنر من از کسی کم نیستم

То ба хизмати пеши душмани бистум

تا به خدمت پیشِ دشمن بِیستم

Ман зи оташ зодаам ӯ аз вҳл

من ز آتش زاده‌ام او از وَحَل

Пеши оташи мари вҳлро чаҳ маҳал

پیشِ آتش مَر وَحَل را چه مَحَل

ӯ куҷо буд андари он даврӣ ки ман

او کجا بود اندر آن دوری که من

Садр олам будаму фахри змн

صَدر عالم بودم و فخرِ زَمَن