Ҷисми маҷнӯнро зи ранҷу давре

جسم مجنون را ز رنج و دوریی

Андар омад ногаҳони ранҷуре

اندر آمد ناگهان رنجوریی

Хӯн Биҷӯш омад зи шуълаи иштиёқ

خون بجوش آمد ز شعلهٔ اشتیاق

То падед омад бар он маҷнӯни хноқ

تا پدید آمد بر آن مجنون خناق

Пас табиб омад бдорўи карданаш

پس طبیب آمد بدارو کردنش

Гуфт чора нест ҳеҷ аз раги занаш

گفت چاره نیست هیچ از رگ‌زنش

Раг задан бояд барои дафъи хӯн

رگ زدن باید برای دفع خون

Раг занӣ омад бидонҷо зўи фунун

رگ‌زنی آمد بدانجا ذو فنون

Бозуаши баст ва гирифт он неш ӯ

بازوش بست و گرفت آن نیش او

Банк бар зад дар замони он ишқи ху

بانک بر زد در زمان آن عشق‌خو

Музди худ бустону тарк Фсд кун

مزد خود بستان و ترک فصد کن

Гар бимирам гӯ бирав ҷисми куҳан

گر بمیرم گو برو جسم کهن

Гуфт охир аз чаҳ май тарсии азин

گفت آخر از چه می‌ترسی ازین

Чун наме тарсии ту аз шери ърин

چون نمی‌ترسی تو از شیر عرین

Шеру гургу хирс ва ҳар гӯру дада

شیر و گرگ و خرس و هر گور و دده

Гирд бар гирди ту шаби гирди омада

گرد بر گرد تو شب گرد آمده

намена оядашон зи ту буии башар

می نه آیدشان ز تو بوی بشر

зи анбаии ишқу ваҷди андари ҷигар

ز انبهی عشق و وجد اندر جگر

Гургу хирс ва шер донад ишқ чист

گرگ و خرس و شیر داند عشق چیست

Кам з саг бошад ки аз ишқ ӯ ъмист

کم ز سگ باشد که از عشق او عمیست

Гар раг ишқӣ набӯдӣ клб ро

گر رگ عشقی نبودی کلب را

Кӣ биҷустӣ клби Каҳфии қалб ро

کی بجستی کلب کهفی قلب را

Ҳам зи ҷинс ӯ ба сӯрат чун сегон

هم ز جنس او به صورت چون سگان

Гар нашуд машҳур ҳаст андари ҷаҳон

گر نشد مشهور هست اندر جهان

Бӯи набардии ту дили андари ҷинси хеш

بو نبردی تو دل اندر جنس خویش

Кӣ барии ту буии дил аз гургу мяш

کی بری تو بوی دل از گرگ و میش

Гар набӯдӣ ишқ ҳастӣ кӣ бадӣ

گر نبودی عشق هستی کی بدی

Кӣ задӣ нон бар ту ва кӣ ту шудӣ

کی زدی نان بر تو و کی تو شدی

Нон ту шуд аз чаҳ зи ишқу иштиҳо

نان تو شد از چه ز عشق و اشتها

Варна нонро кӣ бадӣ то ҷони раҳе

ورنه نان را کی بدی تا جان رهی

Ишқи нони мурдаро меҷон кунад

عشق نان مرده را می جان کند

Ҷон ки фонӣ буд ҷовидон кунад

جان که فانی بود جاویدان کند

Гуфт маҷнӯни ман наме тарсами зи неш

گفت مجنون من نمی‌ترسم ز نیش

Сабри ман аз кӯҳ сангин ҳаст беш

صبر من از کوه سنگین هست بیش

Мнблм безахм насаед танам

منبلم بی‌زخم ناساید تنم

Ошиқам бар захмҳо бар май танам

عاشقم بر زخمها بر می‌تنم

Лек аз Лайлии вуҷӯди ман параст

لیک از لیلی وجود من پرست

Ин садафи пар аз сифоти он дуруст

این صدف پر از صفات آن درست

Тарсам эй Фсодгар Фсдм кунӣ

ترسم ای فصاد گر فصدم کنی

Нешро ногоҳ бар Лайлии занӣ

نیش را ناگاه بر لیلی زنی

Донад он ақлӣ ки ӯ дил равшанӣаст

داند آن عقلی که او دل‌روشنیست

Дар миёни Лайлӣ ва ман фарқ нест

در میان لیلی و من فرق نیست