Шоҳ қосид гуфт ҳин аҳвол чист

شاه قاصد گفت هین احوال چیست

Ки бағалатон аз зар ва ҳамён тиҳӣаст

که بغلتان از زر و همیان تهیست

Вар ниҳон кардед динору тсў

ور نهان کردید دینار و تسو

Фари шодӣ дар руху рухсори кӯ

فر شادی در رخ و رخسار کو

Гарчи пинҳони бех ҳар бех овараст

گرچه پنهان بیخ هر بیخ آورست

Барги симоҳм вуҷӯҳам ахзараст

برگ سیماهم وجوهم اخضرست

Онч хӯрд он бех аз заҳру зи қанд

آنچ خورد آن بیخ از زهر و ز قند

Нак мунодӣ мекунад шохи баланд

نک منادی می‌کند شاخ بلند

Бех агар бебарг ва аз моя тиҳӣаст

بیخ اگر بی‌برگ و از مایه تهیست

Баргҳои сабзи андар шох чист

برگهای سبز اندر شاخ چیست

Бар забони бехи гули Меҳрӣ наад

بر زبان بیخ گل مهری نهد

Шохи дасту по гувоҳӣ ме диҳад

شاخ دست و پا گواهی می‌دهد

Он аминони ҷумла дар узр омаданд

آن امینان جمله در عذر آمدند

Ҳам чу сояи пеши ма соҷд шуданд

هم‌چو سایه پیش مه ساجد شدند

Узри он гармӣу лоф ва мо ва ман

عذر آن گرمی و لاف و ما و من

Пеши шаҳи рафтанд бо теғу кафан

پیش شه رفتند با تیغ و کفن

Аз хиҷолати ҷумлаи ангуштони газон

از خجالت جمله انگشتان گزان

Ҳар яке мегуфт к-эии шоҳи ҷаҳон

هر یکی می‌گفت کای شاه جهان

Гар бирезӣ хӯни ҳлолстти ҳалол

گر بریزی خون حلالستت حلال

Вар бубахшӣ ҳаст анъом ва навол

ور ببخشی هست انعام و نوال

Кардаем онҳо ки аз мо май сзид

کرده‌ایم آنها که از ما می‌سزید

То чаҳ фармое ту эй шоҳи Маҷид

تا چه فرمایی تو ای شاه مجید

Гар бубахшӣ ҷурми мо эй дил фурӯз

گر ببخشی جرم ما ای دل‌فروز

Шаб шбиҳо карда бошад рӯзи рӯз

شب شبیها کرده باشد روز روز

Гар бубахшӣ ёфт навмидии кушод

گر ببخشی یافت نومیدی گشاد

Варна сад чун мо фидои шоҳи бод

ورنه صد چون ما فدای شاه باد

Гуфт шаҳ на ин навоз ва ин гудоз

گفت شه نه این نواز و این گداز

Ман нахоҳам кард ҳаст он Аёз

من نخواهم کرد هست آن ایاز