Зоҳидиро як зании бади баси ғаюр
زاهدی را یک زنی بد بس غیور
Ҳам бад ӯро як канизаки ҳам чу ҳур
هم بد او را یک کنیزک همچو حور
Зон зи ғайрати пос шавҳар доштӣ
زان ز غیرت پاس شوهر داشتی
Бо канизак хилваташ нагузоштӣ
با کنیزک خلوتش نگذاشتی
Муддатӣ зан шуд муроқиб ҳар ду ро
مدتی زن شد مراقب هر دو را
Токашон фурсат науфтад дар хало
تاکشان فرصت نیفتد در خلا
То дар омад ҳукму тақдири илоҳ
تا در آمد حکم و تقدیر اله
Ақли ҳорси хираи сари гашту табоҳ
عقل حارس خیرهسر گشت و تباه
Ҳукму тақдираш чу ояд бе вуқуф
حکم و تقدیرش چو آید بیوقوف
Ақл кӣ буд дар қамар уфтад хусуф
عقل کی بود در قمر افتد خسوف
Буд дар ҳаммоми он зани ногаҳон
بود در حمام آن زن ناگهان
Ёдаш омад ташт ва дар хонаи бади он
یادش آمد طشت و در خانه بد آن
Бо канизак гуфт рӯи ҳин мурғи вор
با کنیزک گفت رو هین مرغوار
Ташти симинро зи хона мо биор
طشت سیمین را ز خانهٔ ما بیار
Он канизак зинда шуд чун ин шунид
آن کنیزک زنده شد چون این شنید
Ки ба хоҷаи ин замон хоҳад расед
که به خواجه این زمان خواهد رسید
Хоҷа дар хонаи сету хилвати ин замон
خواجه در خانهست و خلوت این زمان
Пас давон шуд сӯии хонаи шодмон
پس دوان شد سوی خانه شادمان
Ишқи шаш солаи канизакро бади ин
عشق شش ساله کنیزک را بد این
Ки биёбад хоҷаро хилвати чунин
که بیابد خواجه را خلوت چنین
Гашти парони ҷониби хонаи шитофт
گشت پران جانب خانه شتافت
Хоҷаро дар хона дар хилвати бёФт
خواجه را در خانه در خلوت بیافت
Ҳар ду ошиқро чунон шаҳвати рабӯд
هر دو عاشق را چنان شهوت ربود
Ки эҳтиёту ёд дар бастан набӯд
که احتیاط و یاد در بستن نبود
Ҳар ду бо ҳам дар хазиданд аз нишот
هر دو با هم در خزیدند از نشاط
Ҷон ба ҷони пайвасти он дами зи ихтилот
جان به جان پیوست آن دم ز اختلاط
Ёд омад дар замони занро ки ман
یاد آمد در زمان زن را که من
Чун фиристодам варои сӯии ватан
چون فرستادم ورا سوی وطن
Пунба дар оташи ниҳодами ман ба хеш
پنبه در آتش نهادم من به خویش
Андари афкандами қҷи нарро ба мяш
اندر افکندم قج نر را به میش
Гули фурӯи шаст аз сар ва бе ҷони давид
گل فرو شست از سر و بیجان دوید
Дар пай ӯ рафт ва чодар ме кашид
در پی او رفت و چادر میکشید
Он зи ишқи ҷони давид ва ин зи бим
آن ز عشق جان دوید و این ز بیم
Ишқи кӯу бими кӯи фарқии азим
عشق کو و بیم کو فرقی عظیم
Сайри ориф ҳар дамӣ то тахти шоҳ
سیر عارف هر دمی تا تخت شاه
Сайри зоҳид ҳар маии як рӯзаи роҳ
سیر زاهد هر مهی یک روزه راه
Гарчи зоҳидро буд рӯзии шигарф
گرچه زاهد را بود روزی شگرف
Кӣ буд як рӯз ӯ хумсин алиф
کی بود یک روز او خمسین الف
Қадар ҳар рӯзии зи умри марди кор
قدر هر روزی ز عمر مرد کار
Бошад аз соли ҷаҳони панҷаи ҳазор
باشد از سال جهان پنجه هزار
Ақлҳо зини сар буд берун дар
عقلها زین سر بود بیرون در
Зуҳраи ваҳм ар бадаради гӯи бадар
زهرهٔ وهم ار بدرد گو بدر
Тарс мӯе нест андари пеши ишқ
ترس مویی نیست اندر پیش عشق
Ҷумла қурбонанд андари кеши ишқ
جمله قربانند اندر کیش عشق
Ишқ васф эзадаст аммо ки хавф
عشق وصف ایزدست اما که خوف
Васфи бандаи мубталои фараҷу ҷўФ
وصف بندهٔ مبتلای فرج و جوف
Чун иҳбўни бхўондӣ дар набӣ
چون یحبون بخواندی در نبی
Бо иҳбўҳми қарин дар матлабӣ
با یحبوهم قرین در مطلبی
Пас муҳаббати васфи ҳақи дони ишқ низ
پس محبت وصف حق دان عشق نیز
Хавф набӯд васфи яздон эй азиз
خوف نبود وصف یزدان ای عزیز
Васфи ҳақи кӯи васфи муштии хоки кӯ
وصف حق کو وصف مشتی خاک کو
Васфи ҳодиси кӯу васфи поки кӯ
وصف حادث کو و وصف پاک کو
Шарҳи ишқ ар ман бигӯям бар давом
شرح عشق ار من بگویم بر دوام
Сад қиёмат бугзарад ва он нотамом
صد قیامت بگذرد و آن ناتمام
Зонк таърихи қиёматро ҳадаст
زانک تاریخ قیامت را حدست
Ҳади куҷои онҷо ки васф эзадаст
حد کجا آنجا که وصف ایزدست
Ишқро панҷсад параст ва ҳар парӣ
عشق را پانصد پرست و هر پری
Аз фарози арш то таҳти алсрӣ
از فراز عرش تا تحتالثری
Зоҳид бо тарс метозад ба по
زاهد با ترس میتازد به پا
Ошиқони паронтар аз барқу ҳаво
عاشقان پرانتر از برق و هوا
Кӣ расанд ин хоиФон дар гирди ишқ
کی رسند این خایفان در گرد عشق
Ки осмонро фарш созад дарди ишқ
که آسمان را فرش سازد درد عشق
Ҷуз магар ояд аноятҳои зў
جز مگر آید عنایتهای ضو
Каз ҷаҳону зини равиши озоди шӯ
کز جهان و زین روش آزاد شو
Аз қши худ вази даши худ бози раҳ
از قش خود وز دش خود باز ره
Ки сӯй шаҳ ёфт он шаҳбози раҳ
که سوی شه یافت آن شهباز ره
Ин қш ва даш ҳаст ҷабру ихтиёр
این قش و دش هست جبر و اختیار
Аз варои ин ду омад ҷазби ёр
از ورای این دو آمد جذب یار
Чун расед он зан ба хона дар кушод
چون رسید آن زن به خانه در گشاد
Бонг дар дар гӯши эшон дар фитод
بانگ در در گوش ایشان در فتاد
Он канизаки ҷусти ошуфтаи зи соз
آن کنیزک جست آشفته ز ساز
Мард бар ҷуст ва дар омад дар намоз
مرد بر جست و در آمد در نماز
Зани канизакро пжўлидаҳ бидид
زن کنیزک را پژولیده بدید
Дарҳаму ошуфтау днгу мурӣд
درهم و آشفته و دنگ و مرید
Шӯии худро дид қоим дар намоз
شوی خود را دید قایم در نماز
Дар гумон афтод зан зон эҳтизоз
در گمان افتاد زن زان اهتزاز
Шӯйро бардошти доман бе хатар
شوی را برداشت دامن بیخطر
Дид олӯдаи манӣ хсиаҳу зикр
دید آلودهٔ منی خصیه و ذکر
Аз зикри боқӣ нутфа ме чакид
از ذکر باقی نطفه میچکید
Рону зонуи гашти олӯдау палид
ران و زانو گشت آلوده و پلید
Бар сараш зад силӣ ва гуфт эй маин
بر سرش زد سیلی و گفت ای مهین
Хсиаҳи мард намозӣ бошад ин ? !
خصیهٔ مرد نمازی باشد این؟!
Лоиқи зикр ва намозаст ин зикр ?
لایق ذکر و نمازست این ذکر؟
Венаи чунин рону зҳори пари қзр ?
وین چنین ران و زهار پر قذر؟
Номаи пари зулму фисқу куфру кин
نامهٔ پر ظلم و فسق و کفر و کین
Лоиқаст инсофи даҳ андари ямин
لایقست انصاف ده اندر یمین
Гар бипурсӣ габрро кин осмон
گر بپرسی گبر را کاین آسمان
Офарӣда кист венаи халқу ҷаҳон
آفریدهٔ کیست وین خلق و جهان
Гуяд ӯ кин офарӣда он худост
گوید او کاین آفریدهٔ آن خداست
Ки офариниш бар худоиаш гўост
که آفرینش بر خداییاش گواست
Куфру фисқ ваастам бисёр ӯ
کفر و فسق و استم بسیار او
Ҳаст лоиқ бо чунин иқрор ӯ
هست لایق با چنین اقرار او
Ҳаст лоиқ бо чунин иқрори рост
هست لایق با چنین اقرار راست
Он Фзиҳтҳо ва он кирдори кост
آن فضیحتها و آن کردار کاست
Феъл ӯ карда дурӯғи он қавл ро
فعل او کرده دروغ آن قول را
То шуд ӯ лоиқи азоби ҳавл ро
تا شد او لایق عذاب هول را
Рӯзи маҳшар ҳар ниҳон пайдо шавад
روز محشر هر نهان پیدا شود
Ҳам зи худ ҳар муҷримӣ расво шавад
هم ز خود هر مجرمی رسوا شود
Даст ва по бидиҳад гувоҳӣ бо баён
دست و پا بدهد گواهی با بیان
Бар фасод ӯ ба пеши мстъон
بر فساد او به پیش مستعان
Даст гуяд ман чунин дуздида ам
دست گوید من چنین دزدیدهام
Лаб бигӯед ман чунин пурсида ам
لب بگوید من چنین پرسیدهام
Пой гуяд ман шдстм то манӣ
پای گوید من شدهستم تا منی
Фараҷ гуяд ман бкрдстми занӣ
فرج گوید من بکردهستم زنی
Чашм гуяд кардаам ғамзаи ҳаром
چشم گوید کردهام غمزهٔ حرام
Гӯш гуяд чидаам сӯъи алклом
گوش گوید چیدهام سوء الکلام
Пас дурӯғ омад зи сар то пои хеш
پس دروغ آمد ز سر تا پای خویش
Ки дурӯғаш кард ҳам аъзои хеш
که دروغش کرد هم اعضای خویش
Ончунон ки дар намоз бо фурӯғ
آنچنان که در نماز با فروغ
Аз гувоҳӣ хсиаҳ шуд зарқаши дурӯғ
از گواهی خصیه شد زرقش دروغ
Пас чунон кун феъл ки он худ бе забон
پس چنان کن فعل که آن خود بیزبان
Бошад ашҳади гуфтану айни баён
باشد اشهد گفتن و عین بیان
То ҳамаи тани узви узват эй писар
تا همه تن عضو عضوت ای پسر
Гуфта бошад ашҳади андари нафъу зр
گفته باشد اشهد اندر نفع و ضر
Рафтани бандаи паии хоҷаи гўост
رفتن بنده پی خواجه گواست
Ки манам маҳкӯм ва ин мавлои мост
که منم محکوم و این مولای ماست
Гар сияҳ кардӣ ту номаи умри хеш
گر سیه کردی تو نامهٔ عمر خویش
Тавба кун зонҳо ки крдстии ту пеш
توبه کن زانها که کردستی تو پیش
Умр агар бигузашт бехаш ин дамаст
عمر اگر بگذشت بیخش این دمست
Оби тавбаи ши даҳ агар ӯ бе намаст
آب توبهش ده اگر او بینمست
Бехи умратро бидиҳ оби ҳаёт
بیخ عمرت را بده آب حیات
То дарахт умр гардад бо набот
تا درخت عمر گردد با نبات
Ҷумлаи мозиҳо азин некӯ шаванд
جمله ماضیها ازین نیکو شوند
Заҳри порина азин гардад чу қанд
زهر پارینه ازین گردد چو قند
Сиӣоттро мубаддил кард ҳақ
سیئاتت را مبدل کرد حق
То ҳама тоъат шавад он мо сабақ
تا همه طاعت شود آن ما سبق
Хоҷа бар тавбаи насӯҳии хуши бетон
خواجه بر توبهٔ نصوحی خوش بِتَن
Кӯшишӣ кун ҳам ба ҷон ва ҳам ба тан
کوششی کن هم به جان و هم به تن
Шарҳи ин тавбаи насӯҳ аз ман шинав
شرح این توبهٔ نصوح از من شنو
Бгрўидстӣ ва лек аз нави гарав
بگرویدستی و لیک از نو گرو