Буд мардии пеши азин номаши насӯҳ

بود مَردی پیش ازین نامَش نَصوح

Бади зи даллокии зан ӯро футуҳ

بُد زِ دَلاکیِ زَن او را فُتوح

Буд рӯй ӯ чу рухсори занон

بود روی او چو رُخسارِ زنان

Мардии худро ҳаме кард ӯ ниҳон

مردیِ خود را هَمی‌کرد او نَهان

ӯ ба ҳаммоми занони даллок буд

او به حمامِ زنان دَلاک بود

Дар дағоу ҳилаи баси чолок буд

دَر دَغا و حیله بَس چالاک بود

Солҳо мекард даллокӣу кас

سالها می‌کرد دَلاکی و کَس

Бӯи набард аз ҳолу сари он ҳавас

بو نَبُرد از حال و سِرِ آن هَوَس

Зонк овозу Рахши зани вор буд

زانکِ آواز و رَخشَش زن‌وار بود

Лек шаҳвати комилу бедор буд

لیک شَهوت، کامل و بیدار بود

Чодар ва сурбанд пӯшидау ниқоб

چادُر و سَربَند پوشیده و نِقاب

Марди шаҳвонӣ ва дар ғарраи шабоб

مَردِ شَهوانی و دَر غِرّهٔ شِباب

Духтарони хусравонро зини тариқ

دُخترانِ خُسروان را زین طَریق

Хуш ҳаме молида ва май шасти он ъшиқ

خوش هَمی‌مالید و می‌شُست آن عَشیق

Тавба ҳо мекарду по дар ме кашид

توبه‌ها می‌کَرد و پا دَر می‌کِشید

Нафаси кофари тавбаашро ме дарид

نَفْسِ کافر، توبه‌اش را می‌دَرید

Рафт пеши орифии он зишти кор

رفت پیشِ عارفی آن زِشت‌کار

Гуфт моро дар дуоеи ёди дор

گفت ما را دَر دُعایی یاد دار

Сар ӯ донист он озодамард

سِرِ او دانست آن آزادمرد

Лек чун ҳалами худо пайдо накард

لیک چون حِلْمِ خُدا پیدا نَکَرد

Бар лабаш қуфласт ва дар дили розҳо

بَر لَبَش قُفلست و دَر دِل رازها

Лаб хамӯшу дили пар аз овозҳо

لَب خَموش و دِل پُر اَز آوازها

Орифон ки ҷоми ҳақ нӯшида анд

عارفان که جامِ حَق نوشیده‌اند

Розҳо дониста ва пӯшида анд

رازها دانسته و پوشیده‌اند

Ҳар крои асрор кор омухтанд

هَر کِرا اَسرارِ کار آموختند

Меҳр карданд ва даҳонаш дӯхтанд

مُهر کَردَند و دَهانَش دوختَند

Суст хандид ва бигуфт эй бадниҳод

سُست خَندید و بِگفت اِی بَدنَهاد

Зонк донеи эзадати тавбаи дҳод

زانکِ دانی ایزَدَت توبه دَهاد