Бениҳоят омад ин хуши саргузашт

بی‌نهایت آمد این خوش سرگذشت

Чун ғариб аз гӯри хоҷаи бози гашт

چون غریب از گور خواجه باز گشت

Пои мардаши сӯии хонаи хеши барад

پای مردش سوی خانهٔ خویش برد

Меҳри сад динорро Фо ӯ супурд

مهر صد دینار را فا او سپرد

Лӯташ овараду ҳикоят ҳоаш гуфт

لوتش آورد و حکایت‌هاش گفت

Каз умеди андари дилаши сад гули шкФт

کز امید اندر دلش صد گل شکفت

Ончи баъди алъсри иср ӯ дида буд

آنچ بعد العسر یسر او دیده بود

Бо ғариб аз қиссаи он лаб гушӯд

با غریب از قصهٔ آن لب گشود

Ним шаб бигузашту афсонаи кунон

نیم‌شب بگذشت و افسانه کنان

Хобашони андохт то мръои ҷон

خوابشان انداخت تا مرعای جان

Дид помрди он ҳумоюни хоҷа ро

دید پامرد آن همایون خواجه را

Андари он шаби хоб бар садри саро

اندر آن شب خواب بر صدر سرا

Хоҷа гуфт эй пои мард бо намак

خواجه گفت ای پای‌مرد با نمک

Онч гуфтӣ ман шунидам як ба як

آنچ گفتی من شنیدم یک به یک

Лек посух доданам фармон набӯд

لیک پاسخ دادنم فرمان نبود

Бе ишорати лаб нёрстм гушӯд

بی‌اشارت لب نیارستم گشود

Мо чу воқиф гаштаем аз чун ва чанд

ما چو واقف گشته‌ایم از چون و چند

Меҳр бо лабҳои мо биниҳода анд

مهر با لب‌های ما بنهاده‌اند

То нагардад розҳои ғайби фош

تا نگردد رازهای غیب فاش

То нагардад мунҳадими айшу маош

تا نگردد منهدم عیش و معاش

То надард пардаи ғифлати тамом

تا ندرد پردهٔ غفلت تمام

То намонад деги меҳнати ним хом

تا نماند دیگ محنت نیم‌خام

Мо ҳама гӯшем кар шуд нақши гӯш

ما همه گوشیم کر شد نقش گوش

Мо ҳама нутқем лекин лаб хамӯш

ما همه نطقیم لیکن لب خموش

Ҳар чаҳ мо додеми дидеми ин замон

هر چه ما دادیم دیدیم این زمان

Ин ҷаҳони пардаи сет ва айнаст он ҷаҳон

این جهان پرده‌ست و عینست آن جهان

Рӯзи куштани рӯз пинҳон карданаст

روز کشتن روز پنهان کردنست

Тухм дар хокӣ парешон карданаст

تخم در خاکی پریشان کردنست

Вақти бдрўдни гуҳи мнҷл задан

وقت بدرودن گه منجل زدن

Рӯз подош омаду пайдо шудан

روز پاداش آمد و پیدا شدن