Рафт мурғӣ дар миёни марғзор

رفت مرغی در میان مرغزار

Буд онҷои дом аз баҳри шикор

بود آنجا دام از بهر شکار

Дона чанде ниҳода бар замин

دانهٔ چندی نهاده بر زمین

Вони сайёд онҷо нишаста дар камӣн

وآن صیاد آنجا نشسته در کمین

Хештани печида дар баргу гиёҳ

خویشتن پیچیده در برگ و گیاه

То дар уфтад сайди бечораи зи роҳ

تا در افتد صید بیچاره ز راه

Мурғак омад сӯй ӯ аз ношинохт

مرغک آمد سوی او از ناشناخت

Пас тавофӣ карду пеши марди тохт

پس طوافی کرد و پیش مرد تاخت

Гуфт ӯро кистӣ ту сабзпуш

گفت او را کیستی تو سبزپوش

Дар биёбон дар миёни ин вуҳуш

در بیابان در میان این وحوش

Гуфт марди зоҳидами ман мунқатиъ

گفت مرد زاهدم من منقطع

Бо гиёҳии гаштами ӣнҷои мқтнъ

با گیاهی گشتم اینجا مقتنع

Зуҳду тақворо гузидам дайну кеш

زهد و تقوی را گزیدم دین و کیش

Зонк медидам аҷалро пеши хеш

زانک می‌دیدم اجل را پیش خویش

Марги ҳамсояи марои воъиз шуда

مرگ همسایه مرا واعظ شده

Касбу дукони маро барҳам зада

کسب و دکان مرا برهم زده

Чун ба охир фард хоҳам мондан

چون به آخر فرد خواهم ماندن

Ху набояд кард бо ҳар марду зан

خو نباید کرد با هر مرد و زن

Рӯ бихоҳам кард охир дар лаҳад

رو بخواهم کرد آخر در لحد

Он ба ояд ки кунам ху бо аҳад

آن به آید که کنم خو با احد

Чу занахро баст хоҳанд эй санам

چو زنخ را بست خواهند ای صنم

Он ба ояд ки занахи камтари занам

آن به آید که زنخ کمتر زنم

эй бзрбФт ва камар омӯхта

ای بزربفت و کمر آموخته

Охрстти ҷомаи нодӯхта

آخرستت جامهٔ نادوخته

Рӯ ба хоки орем каз вай руста ем

رو به خاک آریم کز وی رسته‌ایم

Дил чаро дар бевафоён баста ем

دل چرا در بی‌وفایان بسته‌ایم

Ҷаду хўишонмони қадӣмии чори табъ

جد و خویشانمان قدیمی چار طبع

Мо ба хешӣ орият бастем тамаъ

ما به خویشی عاریت بستیم طمع

Солҳо ҳам суҳбатӣ ва ҳам дамӣ

سالها هم‌صحبتی و هم‌دمی

Бо аносир дошт ҷисми одамӣ

با عناصر داشت جسم آدمی

Рӯҳ ӯ худ аз нуфус ва аз уқул

روح او خود از نفوس و از عقول

Рӯҳи усӯли хешро карда накӯл

روح اصول خویش را کرده نکول

Аз уқул ва аз нуфуси пари сафо

از عقول و از نفوس پر صفا

Нома меояд ба ҷони к-эй бе вафо

نامه می‌آید به جان کای بی‌وفا

Ёркони панҷ рӯза ёфтӣ

یارکان پنج روزه یافتی

Рӯи зи ёрони куҳан бар тофтӣ

رو ز یاران کهن بر تافتی

Кӯдакон гарчи ки дар бозӣ хушанд

کودکان گرچه که در بازی خوشند

Шаби кашонишони сӯии хона май кашанд

شب کشانشان سوی خانه می‌کشند

Шуд бараҳнаи вақти бозии Тифли хирад

شد برهنه وقت بازی طفل خرد

Дузд аз ногуҳи қабоу кафши барад

دزد از ناگه قبا و کفش برد

Он чунон гарм ӯ ба бозӣ дар фитод

آن چنان گرم او به بازی در فتاد

Кони кулоҳ ва перҳан рафташ зи ёд

کان کلاه و پیرهن رفتش ز یاد

Шуд шабу бозӣ ӯ шуд бе мадад

شد شب و بازی او شد بی‌مدد

Рӯ надорад кӯи сӯй хона равад

رو ندارد کو سوی خانه رود

Не шунидӣ анмои алднёи лаъиб

نی شنیدی انما الدنیا لعب

Бод додӣ рахту гаштии мртъб

باد دادی رخت و گشتی مرتعب

Пеш аз онк шаб шавад ҷома биҷӯ

پیش از آنک شب شود جامه بجو

Рӯзро зойеъ макун дар гуфту гӯ

روز را ضایع مکن در گفت و گو

Ман ба саҳрои хилватӣ бгзидаҳ ам

من به صحرا خلوتی بگزیده‌ام

Халқро ман дузди ҷома дида ам

خلق را من دزد جامه دیده‌ام

Ним умр аз орзӯии длстон

نیم عمر از آرزوی دلستان

Ним умр аз ғуссаҳои душманон

نیم عمر از غصه‌های دشمنان

Ҷбаҳро баради он калларо ин бабрад

جبه را برد آن کله را این ببرد

Ғарқ бозӣ гашта мо чун Тифли хирад

غرق بازی گشته ما چون طفل خرد

Нак шабонгоҳи аҷал наздик шуд

نک شبانگاه اجل نزدیک شد

Хули ҳозои аллъби бски лотъд

خلّ هذا اللّعب بسّک لاتعد

Ҳин савори тавбаи шӯ дар дузди рас

هین سوار توبه شو در دزد رس

Ҷомаҳо аз дузди бустони бози пас

جامه‌ها از دزد بستان باز پس

Мураккаби тавбаи аҷоиб мураккаб аст

مرکب توبه عجایب مرکب است

Бар фалак тозад ба як лаҳзаи зи паст

بر فلک تازد به یک لحظه ز پست

Лек мураккабро нигаҳ май дор аз он

لیک مرکب را نگه می‌دار از آن

Кӯи бдздиди он қабоятро ниҳон

کو بدزدید آن قبایت را نهان

То ндздди мураккабатро низ ҳам

تا ندزدد مرکبت را نیز هم

Поси дори ин мураккабатро дам ба дам

پاس دار این مرکبت را دم به دم