Гуфт бо дарвеши рӯзии як хасӣ

گفت با درویش روزی یک خَسی

Ки турои ин ҷо намедонад касе

که تُرا این‌جا نمی‌داند کسی

Гуфт ӯ гар менадонад омем

گفت او گر می‌نداند عامیم

Хешро ман нек медонам кӣм

خویش را من نیک می‌دانم کیم

Вой агар бар акс будӣ дарду риш

وای اگر برعکس بودی درد و ریش

ӯ бадии бинои ман ман кӯри хеш

او بُدی بینای من، من کور خویش

Аҳмақами гири аҳмақами ман неки бахт

احمقم گیر احمقم من نیک‌بخت

Бахти беҳтар аз лҷоҷ ва рӯй сахт

بخت بهتر از لجاج و روی سخت

Ин сухан бар вифқи заннат май ҷаҳд

این سخن بر وفق ظَنَّت می‌جهد

Варна бахтам дод ақлам ҳам диҳад

ورنه بختم داد عقلم هم دهد