Зини сабаби пайғомбар бо иҷтиҳод
زین سبب پیغامبر با اجتهاد
Номи худ ваон алии мавлои ниҳод
نام خود وان علی مولا نهاد
Гуфт ҳар кӯро манам мавлоу дӯст
گفت هر کو را منم مولا و دوست
Ибн ъам ман алӣ мавлоӣ ӯст
ابن عم من علی مولای اوست
Кист мавлои онк озодат кунад
کیست مولا آنک آزادت کند
Банди рқити зи поят бар кунад
بند رقیت ز پایت بر کند
Чун ба озодӣ набувват ҳодӣаст
چون به آزادی نبوت هادیست
Муъминонро з анбиё озодӣаст
مؤمنان را ز انبیا آزادیست
эй гуруҳи муъминон шодӣ кунед
ای گروه مؤمنان شادی کنید
Ҳам чу сарву сӯсан озодӣ кунед
همچو سرو و سوسن آزادی کنید
Лек мегуед ҳар дами шукри об
لیک میگویید هر دم شکر آب
Безабон чун гулистони хуши хизоб
بیزبان چون گلستان خوشخضاب
Безабон гӯйанд сарву сабзаи зор
بیزبان گویند سرو و سبزهزار
Шукри обу шукри адли навбаҳор
شکر آب و شکر عدل نوبهار
Ҳалаҳо пӯшидау домани кашон
حلهها پوشیده و دامنکشان
Масту раққосу хушу ънбрФшон
مست و رقاص و خوش و عنبرفشان
Ҷузви ҷузви обистан аз шоҳи баҳор
جزو جزو آبستن از شاه بهار
Ҷисмашон чун дарҷи пар дар смор
جسمشان چون درج پر در ثمار
Марямон бешӯй обаст аз Масеҳ
مریمان بی شوی آبست از مسیح
Хомашон белофу гуфтории фасеҳ
خامشان بی لاف و گفتاری فصیح
Моҳи мо бе нутқи хуш бар тофтаст
ماه ما بینطق خوش بر تافتست
Ҳар забони нутқ аз фар мо ёфтаст
هر زبان نطق از فر ما یافتست
Нутқи исо аз фари Марям буд
نطق عیسی از فر مریم بود
Нутқи одами партави он дам буд
نطق آدم پرتو آن دم بود
То зиёдат гардад аз шукр эй сқот
تا زیادت گردد از شکر ای ثقات
Пас набот дигараст андари набот
پس نبات دیگرست اندر نبات
Акс он ӣнҷост зли ман қнъ
عکس آن اینجاست ذل من قنع
Андарин тавраст ъзи ман тамаъ
اندرین طورست عز من طمع
Дар ҷуволи нафаси худ чандини Марв
در جوال نفس خود چندین مرو
Аз харидорони худ ғофил машав
از خریداران خود غافل مشو