Ҳосили он равза чу боғи орифон
حاصل آن روضه چو باغ عارفان
Аз сумум сарсар омад дар амон
از سموم صرصر آمد در امان
Як палангии тифлакони нави зода буд
یک پلنگی طفلکان نو زاده بود
Гуфтам ӯро шери даҳ тоъат намӯд
گفتم او را شیر ده طاعت نمود
Пас бидодаш шер ва хдмтҳош кард
پس بدادش شیر و خدمتهاش کرد
То ки болиғи гашту зафту шермард
تا که بالغ گشت و زفت و شیرمرد
Чун Фтомш шуд бигуфтам бо парӣ
چون فطامش شد بگفتم با پری
То дар омӯзед нутқу доварӣ
تا در آموزید نطق و داوری
Парвариш додам мар ӯро зон чаман
پرورش دادم مر او را زان چمن
Кӣ бигуфт андари бгнҷди фани ман
کی بگفت اندر بگنجد فن من
Дода ман Айюбро меҳри падар
داده من ایوب را مهر پدر
Баҳри меҳмонии Кирмон бе зарар
بهر مهمانی کرمان بیضرر
Дода Кирмонро бирав меҳри валад
داده کرمان را برو مهر ولد
Бар падари ман инат қудрати инат яд
بر پدر من اینت قدرت اینت ید
Модаронро доби ман омухтам
مادران را داب من آموختم
Чун буд Лутфӣ ки ман афрӯхтам
چون بود لطفی که من افروختم
Сад аноят кардам ва сад робита
صد عنایت کردم و صد رابطه
То бибинад лутфи ман бе восита
تا ببیند لطف من بیواسطه
То набошад аз сабаб дар каши макаш
تا نباشد از سبب در کشمکش
То буд ҳар истионат аз маниш
تا بود هر استعانت از منش
Варна то худ ҳеҷ узрӣ набӯдаш
ورنه تا خود هیچ عذری نبودش
Шкўтӣ набӯд з ҳар ёри бадаш
شکوتی نبود ز هر یار بدش
Ин ҳзонаҳ дид бо сад робита
این حضانه دید با صد رابطه
Ки бпрўрдми варо бе восита
که بپروردم ورا بیواسطه
Шукр ӯ он буд эй бандаи ҷалил
شکر او آن بود ای بندهٔ جلیل
Ки шуд ӯ намруд ва сӯзанда халил
که شد او نمرود و سوزندهٔ خلیل
Ҳам чунон кини шоҳи зодаи шукри шоҳ
همچنان کین شاهزاده شکر شاه
Кард истикбору астксори ҷоҳ
کرد استکبار و استکثار جاه
Ки чаро ман тобеъ ғайриӣ шавам
که چرا من تابع غیری شوم
Чунк соҳиби малику иқболи навам
چونک صاحب ملک و اقبال نوم
Лутфҳои шаҳ ки зикри он гузашт
لطفهای شه که ذکر آن گذشت
Аз тҷбр бар дилаши пӯшидаи гашт
از تجبر بر دلش پوشیده گشت
Ҳам чунон намруди он алтоф ро
همچنان نمرود آن الطاف را
Зер по биниҳод аз ҷаҳлу ъмӣ
زیر پا بنهاد از جهل و عمی
Ин замон кофар шуд ва раҳ ме занад
این زمان کافر شد و ره میزند
Кибру даъвӣ худоӣ ме кунад
کبر و دعوی خدایی میکند
Рафтаи сӯии осмон бо ҷалол
رفته سوی آسمان با جلال
Бо се каркас то кунад бо ман қаттол
با سه کرکس تا کند با من قتال
Сад ҳазорон Тифл бетлўим ро
صد هزاران طفل بیتلویم را
Кушта то ёбад ваии иброҳӣм ро
کشته تا یابد وی ابراهیم را
Ки мунаҷҷим гуфта кандар ҳукми сол
که منجم گفته کاندر حکم سال
Зод хоҳад душмании баҳри қаттол
زاد خواهد دشمنی بهر قتال
Ҳин бикун дар дафъи он хасми эҳтиёт
هین بکن در دفع آن خصم احتیاط
Ҳар ки мезойед май кишт аз хбот
هر که میزایید میکشت از خباط
Кӯрӣ ӯ раст Тифли ваҳии каш
کوری او رست طفل وحی کش
Монад хӯнҳои дигар дар гарданаш
ماند خونهای دگر در گردنش
Аз падар ёбед он малик эй аҷаб
از پدر یابید آن ملک ای عجب
То ғурураш дод зулмоти насаб
تا غرورش داد ظلمات نسب
Дигаронро гарам ва аб шуд ҳҷиб
دیگران را گر ام و اب شد حجیب
ӯ з мо ёбед гавҳарҳо ба ҷайб
او ز ما یابید گوهرها به جیب
Гурги дарандаи сети нафаси бади яқин
گرگ درندهست نفس بد یقین
Чаҳ баҳона менаҳй бар ҳар қарин
چه بهانه مینهی بر هر قرین
Дар залолат ҳаст сад кулро калла
در ضلالت هست صد کل را کله
Нафаси зишти кФрноки пари сФаҳ
نفس زشت کفرناک پر سفه
Зин сабаб мегӯям ин бандаи фақир
زین سبب میگویم این بندهٔ فقیر
Силсила аз гардани саги брмгир
سلسله از گردن سگ برمگیر
Гар муаллими гашти ин саг ҳам сагаст
گر معلم گشت این سگ هم سگست
Бош зиллат нафса кӯи бдргст
باش ذلت نفسه کو بدرگست
Фарз май оре ба ҷогар тоиФӣ
فرض میآری به جا گر طایفی
Бар Суҳайлӣ чун адими тоиФӣ
بر سهیلی چون ادیم طایفی
То Суҳайлати вои хирад аз шари пӯст
تا سهیلت وا خرد از شر پوست
То шӯй чун музей эй ҳам пои дӯст
تا شوی چون موزهای همپای دوست
Ҷумлаи қуръони шарҳи хбси нафас ҳост
جمله قرآن شرح خبث نفسهاست
Бингар андари мусҳафи он чашмат куҷост
بنگر اندر مصحف آن چشمت کجاست
Зикри нафаси одёни колати бёФт
ذکر نفس عادیان کالت بیافت
Дар қаттоли анбиёи мӯ май шикофт
در قتال انبیا مو میشکافت
Қарни қарн аз шавам нафас бе адаб
قرن قرن از شوم نفس بیادب
Ногаҳони андар ҷаҳон мезад лҳб
ناگهان اندر جهان میزد لهب