Гуфт оре лек кӯи даври язид
گفت آری لیک کو دور یزید
Кӣ бадасти ин ғам чаҳ дайр ӣнҷо расед
کی بدست این غم چه دیر اینجا رسید
Чашми кӯрони он хисоратро бидид
چشم کوران آن خسارت را بدید
Гӯши карони он ҳикоятро шунид
گوش کران آن حکایت را شنید
Хуфтаи бўдстид то акнӯн шумо
خفته بودستید تا اکنون شما
Ки кунун ҷома даридят аз азо
که کنون جامه دریدیت از عزا
Пас азо бар худ кунед эй хуфтагон
پس عزا بر خود کنید ای خفتگان
Зонк бади мргисти ин хоби гарон
زانک بد مرگیست این خواب گران
Рӯҳи султонии з зиндонӣ биҷуст
روح سلطانی ز زندانی بجست
Ҷома чун дарем , чун хоиими даст
جامه چون دریم ، چون خاییم دست
Чунк эшон хусрав дайн бӯда анд
چونک ایشان خسرو دین بودهاند
Вақт шодӣ шуд чу бишикастанд банд
وقت شادی شد چو بشکستند بند
Сӯии шодравон давлат тохтанд
سوی شادروان دولت تاختند
Кандау занҷирро андохтанд
کنده و زنجیر را انداختند
Рӯз маликасту кашу шоҳаншаҳӣ
روز ملکست و کش و شاهنشهی
Гар ту як зарра азишон огаҳӣ
گر تو یک ذره ازیشان آگهی
Вар нае огаҳ бирав бар худ гарӣ
ور نهای آگه برو بر خود گری
Зонк дар инкори нақлу маҳшарӣ
زانک در انکار نقل و محشری
Бар дилу дайни харобат навҳа кун
بر دل و دین خرابت نوحه کن
Ки намебинад ҷузи ин хоки куҳан
که نمیبیند جز این خاک کهن
Вар ҳаме бинад чаро набӯд далер
ور همیبیند چرا نبود دلیر
Пуштдору ҷонспору чашми сайр
پشتدار و جانسپار و چشمسیر
Дар рахти кӯ аз май дайни фаррухӣ
در رخت کو از می دین فرخی
Гар бидидӣ баҳри кӯи кафи сахӣ
گر بدیدی بحر کو کف سخی
Онкӣ ҷӯ дид обро накунад дареғ
آنکه جو دید آب را نکند دریغ
Хоссаи он кӯ дид он дарёу меғ
خاصه آن کو دید آن دریا و میغ