Баъд аз он садиқи пеши Мустафо

بعد از آن صدیق پیش مصطفی

Гуфт ҳоли он балол бо вафо

گفت حال آن بلال با وفا

Кони фалаки паймои маймуни боли чуст

کان فلک‌پیمای میمون‌بال چست

Ин замон дар ишқу андари доми тест

این زمان در عشق و اندر دام تست

Боз султонаст зон ҷғдони биринҷ

باز سلطانست زان جغدان برنج

Дар ҳдс мадфӯн шудаст он зафти ганҷ

در حدث مدفون شدست آن زفت‌گنج

Ҷғдҳо бар боз астам ме кунанд

جغدها بر باز استم می‌کنند

Пару болаш бегуноҳӣ ме кунанд

پر و بالش بی‌گناهی می‌کنند

Ҷурм ӯ инаст кӯ бозасту бас

جرم او اینست کو بازست و بس

Ғайри хӯбии ҷурм Юсуф чист пас

غیر خوبی جرم یوسف چیست پس

Ҷғдро вайрона бошад зод ва буд

جغد را ویرانه باشد زاد و بود

Ҳасташон бар боз зон захми ҷуҳуд

هستشان بر باز زان زخم جهود

Ки чаро май ёди оре зон диёр

که چرا می یاد آری زان دیار

ё зи қасру соиди он шаҳриёр

یا ز قصر و ساعد آن شهریار

Дар даҳ ҷғдон фузулӣ ме кунӣ

در ده جغدان فضولی می‌کنی

Фитнау ташвиш дар май афканӣ

فتنه و تشویش در می‌افکنی

Маскани моро ки шуд рашки асир

مسکن ما را که شد رشک اثیر

Ту харобаи хуонеу номи ҳақир

تو خرابه خوانی و نام حقیر

Шед оварадӣ ки то ҷғдони мо

شید آوردی که تا جغدان ما

Мари турои созанди шоҳу пешво

مر ترا سازند شاه و پیشوا

Ваҳму савдое даришон май танӣ

وهم و سودایی دریشان می‌تنی

Номи ин фирдавс вайрон ме кунӣ

نام این فردوس ویران می‌کنی

Бар сарат чандон занем эй бади сифот

بر سرت چندان زنیم ای بد صفات

Ки бигӯе тарк шеду тараот

که بگویی ترک شید و ترهات

Пеши машриқ чормихш ме кунанд

پیش مشرق چارمیخش می‌کنند

Тани бараҳнаи шох хораш ме зананд

تن برهنه شاخ خارش می‌زنند

Аз таниши сад ҷои хӯн бар май ҷаҳд

از تنش صد جای خون بر می‌جهد

ӯ аҳад мегуяду сар май наад

او احد می‌گوید و سر می‌نهد

Пандҳо додам ки пинҳони дори дайн

پندها دادم که پنهان دار دین

Сар бпушон аз ҷуҳудони лъин

سر بپوشان از جهودان لعین

Ошиқаст ӯро қиёмат омадаст

عاشق است او را قیامت آمدست

То дар тавба бирав баста шудаст

تا در توبه برو بسته شدست

Ошиқӣу тавба ё имкони сабр

عاشقی و توبه یا امکان صبر

Ин маҳолӣ бошад эй ҷони баси стбр

این محالی باشد ای جان بس سطبر

Тавбаи караму ишқи ҳам чун аждаҳо

توبه کرم و عشق هم‌چون اژدها

Тавбаи васфи халқ ва он васфи худо

توبه وصف خلق و آن وصف خدا

Ишқи зи авсофи худоӣ бе ниёз

عشق ز اوصاف خدای بی‌نیاز

Ошиқӣ бар ғайр ӯ бошад муҷоз

عاشقی بر غیر او باشد مجاز

Зонк он ҳасан зарандуд омадаст

زانک آن حسن زراندود آمدست

Зоҳираши нури андарун дӯд омадаст

ظاهرش نور اندرون دود آمدست

Чун равад нур ва шавад пайдои духон

چون رود نور و شود پیدا دخان

БФсрди ишқи маҷозии он замон

بفسرد عشق مجازی آن زمان

Во равад он ҳасани сӯии асли худ

وا رود آن حسن سوی اصل خود

Ҷисм монад гандау расвоу бад

جسم ماند گنده و رسوا و بد

Нури ма роҷеъ шавад ҳам сӯии моҳ

نور مه راجع شود هم سوی ماه

Во равад аксаши зи девори сиёҳ

وا رود عکسش ز دیوار سیاه

Пас бимонад обу гул бе он нигор

پس بماند آب و گل بی آن نگار

Гардад он девор бе маи диўўор

گردد آن دیوار بی مه دیووار

Қалбро ки зари з рӯй ӯ биҷуст

قلب را که زر ز روی او بجست

Бозгашти он зари бкон худ нишаст

بازگشت آن زر بکان خود نشست

Пас мис расво бимонад дӯд вааш

پس مس رسوا بماند دود وش

Зу сияҳ рӯтар бимонад ошиқаш

زو سیه‌روتر بماند عاشقش

Ишқи биноён буд бар кони зар

عشق بینایان بود بر کان زر

Лоҷарам ҳар рӯз бошад бештар

لاجرم هر روز باشد بیشتر

Зонк конро дар зарӣ набӯд шарик

زانک کان را در زری نبود شریک

Марҳабо эй кони зари лошки Фик

مرحبا ای کان زر لاشک فیک

Ҳар ки қалбиро кунад анбози кон

هر که قلبی را کند انباز کان

Во равад зар то бкони ломакон

وا رود زر تا بکان لامکان

Ошиқу маъшӯқи мурдаи зи изтироб

عاشق و معشوق مرده ز اضطراب

Мондаи моҳии рафта зон гирдоби об

مانده ماهی رفته زان گرداب آب

Ишқ раббонӣаст хуршеди камол

عشق ربانیست خورشید کمال

Амр нур ӯст халқон чун зилол

امر نور اوست خلقان چون ظلال

Мустафои зини қисса чун хуши бршкФт

مصطفی زین قصه چون خوش برشکفت

Рағбати афзӯни гашт ӯро ҳам бигуфт

رغبت افزون گشت او را هم به گفت

Мустамеъ чун ёфт ҳам чун Мустафо

مستمع چون یافت هم‌چون مصطفی

Ҳар сари мӯяш забонӣ шуд ҷудо

هر سر مویش زبانی شد جدا

Мустафо гуфташ ки акнӯн чора чист

مصطفی گفتش که اکنون چاره چیست

Гуфт ин бандаи мар ӯро муштарӣаст

گفت این بنده مر او را مشتریست

Ҳар баҳо ки гуяд ӯро май хуррам

هر بها که گوید او را می‌خرم

Дар зиёну ҳайф зоҳир нанигарам

در زیان و حیف ظاهر ننگرم

Кӯи асири аллоҳи фӣ аларз омадаст

کو اسیر الله فی الارض آمده‌ست

Сухраи хашми аду аллоҳ шудаст

سخرهٔ خشم عدو الله شده‌ست