Аз қазои ранҷур ва нохуш шуд ҳилол

از قضا رنجور و ناخوش شد هلال

Мустафоро ваҳй шуд ғаммози ҳол

مصطفی را وحی شد غماز حال

Бади зи ранҷуряши хоҷаи ш бе хабар

بد ز رنجوریش خواجه‌ش بی‌خبر

Ки бар ӯ бади касод ва бе хатар

که بر او بد کساد و بی‌خطر

Хуфта на рӯзи андари охири Муҳсинӣ

خفته نه روز اندر آخر محسنی

Ҳеҷ кас аз ҳол ӯ огоҳи не

هیچ کس از حال او آگاه نی

Онки кас буду шаҳаншоҳи касон

آنک کس بود و شهنشاه کسان

Ақли сад чун қулзумаш ҳар ҷои расон

عقل صد چون قلزمش هر جا رسان

Вҳиш омад раҳми ҳақи ғам хор шуд

وحیش آمد رحم حق غم‌خوار شد

Ки фалони муштоқи ту бемор шуд

که فلان مشتاق تو بیمار شد

Мустафои баҳри ҳилол бо шараф

مصطفی بهر هلال با شرف

Рафт аз баҳри иёдати он тараф

رفت از بهر عیادت آن طرف

Дар паии хуршеди ваҳии он маи давон

در پی خورشید وحی آن مه دوان

Вони саҳоба дар пеш чун ахтарон

وآن صحابه در پیش چون اختران

Моҳ мегуяд ки асҳобии нуҷум

ماه می‌گوید که اصحابی نجوم

Ллсрии қдўаҳу ллтоғии рҷўм

للسری قدوه و للطاغی رجوم

Мейрро гуфтанд ки он султон расед

میر را گفتند که آن سلطان رسید

ӯ зи шодӣ бедилу ҷони брҷҳид

او ز شادی بی‌دل و جان برجهید

Баргмони он з шодӣ зад ду даст

برگمان آن ز شادی زد دو دست

Кони шҳншаҳи баҳр ӯ мейр омадаст

کان شهنشه بهر او میر آمدست

Чун фурӯ омад зи ғурфаи он амир

چون فرو آمد ز غرفه آن امیر

Ҷон ҳаме ифшоанд помзди бшир

جان همی‌افشاند پامزد بشیر

Пас замини бӯс ва салом оварад ӯ

پس زمین‌بوس و سلام آورد او

Кард рухро аз тараб чун вирд ӯ

کرد رخ را از طرب چون ورد او

Гуфт бисмии аллоҳ мушарраф кун ватан

گفت بسم‌الله مشرف کن وطن

То ки Фирдавсӣ шавад ин анҷуман

تا که فردوسی شود این انجمن

То фазояд қасри ман бар осмон

تا فزاید قصر من بر آسمان

Ки бидидам қутби даврони замон

که بدیدم قطب دوران زمان

Гуфташ аз баҳри итоби он муҳтарам

گفتش از بهر عتاب آن محترم

Ман барои дидан ту номдм

من برای دیدن تو نامدم

Гуфт рӯҳами он ту худ рӯҳ чист

گفت روحم آن تو خود روح چیست

Ҳин бифармо кини тҷшм баҳр кист

هین بفرما کین تجشم بهر کیست

То шавам ман хоки пои он касе

تا شوم من خاک پای آن کسی

Ки ба боғи лутфи тесташи мғрсӣ

که به باغ لطف تستش مغرسی

Пас бигуфташ кони ҳилоли арши кӯ

پس بگفتش کان هلال عرش کو

Ҳам чу маҳтоб аз тавозуъи фарши кӯ

هم‌چو مهتاب از تواضع فرش کو

Он шаҳӣ дар бандагии пинҳон шуда

آن شهی در بندگی پنهان شده

Баҳри ҷосӯсӣ ба дунёи омада

بهر جاسوسی به دنیا آمده

Ту магӯ кӯи бандау охрҷии мост

تو مگو کو بنده و آخرجی ماست

Ин бидон ки ганҷ дар вайрона ҳост

این بدان که گنج در ویرانه‌هاست

эй аҷаб чунаст аз суқми он ҳилол

ای عجب چونست از سقم آن هلال

Ки ҳазорон бадар ҳасташ пои мол

که هزاران بدر هستش پای‌مال

Гуфт аз ранҷиши маро огоҳ нест

گفت از رنجش مرا آگاه نیست

Лек рӯзӣ чанд бар даргоҳ нест

لیک روزی چند بر درگاه نیست

Суҳбат ӯ бо сутур ва астараст

صحبت او با ستور و استرست

Соисасту манзилаш ин охираст

سایس است و منزلش این آخرست