Рафт дарвешии зи шаҳри толиқон
رفت درویشی ز شهر طالقان
Баҳри сяти бўолҳсини хориқон
بهر صیت بوالحسین خارقان
Кӯҳ ҳо бибареду водии дароз
کوهها ببرید و وادی دراز
Баҳр дид шайх бо сидқу ниёз
بهر دید شیخ با صدق و نیاز
Онч дар раҳ дид аз ранҷу ситам
آنچ در ره دید از رنج و ستم
Гарчи дар хӯрдаст кӯтаҳ ме кунам
گرچه در خوردست کوته میکنم
Чун ба мақсад омад аз раҳи он ҷавон
چون به مقصد آمد از ره آن جوان
Хонаи он шоҳро ҷуст ӯ нишон
خانهٔ آن شاه را جست او نشان
Чун ба сад ҳурмати бузади ҳалқа дараш
چون به صد حرمت بزد حلقهٔ درش
Зан бурун кард аз дар хонаи сараш
زن برون کرد از در خانه سرش
Ки чаҳ мехоҳӣ бигӯ эй зўолкрм
که چه میخواهی بگو ای ذوالکرم
Гуфт бар қасди зиёрати омадам
گفت بر قصد زیارت آمدم
Ханда Эй зад зан ки хаи хаи риши байн
خندهای زد زن که خهخه ریش بین
Ин сафаргирӣ ва ин ташвиши байн
این سفرگیری و این تشویش بین
Худ туро корӣ набӯд он ҷойгоҳ
خود ترا کاری نبود آن جایگاه
Ки ба беҳуда кунӣ ин азми роҳ
که به بیهوده کنی این عزم راه
Аштҳои гӯл гардӣ омадат
اشتهای گولگردی آمدت
ё малулии ватани ғолиби шиддат
یا ملولی وطن غالب شدت
ё магари девати ду шоха бар ниҳод
یا مگر دیوت دو شاخه بر نهاد
Бар ту васвоси сафарро дар кушод
بر تو وسواس سفر را در گشاد
Гуфт нои фарҷому фӯҳшу дмдмаҳ
گفت نافرجام و فحش و دمدمه
Ман нтонми бози гуфтани он ҳама
من نتانم باز گفتن آن همه
Аз мисли ваз риш ханд бе ҳисоб
از مثل وز ریشخند بیحساب
Он мурӣд афтод аз ғам дар нишеб
آن مرید افتاد از غم در نشیب