Гуфт к-эии ёри азизи мҳркор
گفت کای یار عزیز مهرکار
Ман надорам бе рахти як дами қарор
من ندارم بیرخت یکدم قرار
Рӯзи нуру мксбу тобами тӯй
روز نور و مکسب و تابم توی
Шаби қарору селоату хобами тӯй
شب قرار و سلوت و خوابم توی
Аз мурувват бошад ар шодам кунӣ
از مروت باشد ار شادم کنی
Вақт ва бевақт аз карам ёдам кунӣ
وقت و بیوقت از کرم یادم کنی
Дар шубони рӯзии вазифаи чоштгоҳ
در شبانروزی وظیفهٔ چاشتگاه
Ротбаҳ кардӣ висол эй неки хоҳ
راتبه کردی وصال ای نیکخواه
Ман бад-ӣни як бор қонеъ нестам
من بدین یکبار قانع نیستم
Дар ҳавояти турфаи ансонистм
در هوایت طرفه انسانیستم
Панҷсад астсқостми андари ҷигар
پانصد استسقاستم اندر جگر
Бо ҳар истисқои қарини ҷўъи албқр
با هر استسقا قرین جوع البقر
Бениёзӣ аз ғами ман эй амир
بینیازی از غم من ای امیر
Даҳ закоти ҷоҳ ва бингар дар фақир
ده زکات جاه و بنگر در فقیر
Ин фақир беадаб но дархураст
این فقیر بیادب نا درخورست
Лек лутфи оми ту зон бартараст
لیک لطف عام تو زان برترست
наменаҷуед лутфи оми ту санад
مینجوید لطف عام تو سند
Офтобӣ бар ҳдсҳо ме занад
آفتابی بر حدثها میزند
Нур ӯро зон зӣоне нобидиҳ
نور او را زان زیانی نابده
Ваон ҳдс аз хушкеи ҳизум шуда
وان حدث از خشکیی هیزم شده
То ҳдс дар гулханӣ шуд нур ёфт
تا حدث در گلخنی شد نور یافت
Дар дару девор ҳаммомӣ битофт
در در و دیوار حمامی بتافت
Буд олоиш шуд ороиш кунун
بود آلایش شد آرایش کنون
Чун бирав бар хонд хуршеди он фусун
چون برو بر خواند خورشید آن فسون
Шамси ҳам меъдаи заминро гарм кард
شمس هم معدهٔ زمین را گرم کرد
То замини боқии ҳдсҳоро бихӯрад
تا زمین باقی حدثها را بخورد
Ҷузви хокии гашт ва раст аз ваии набот
جزو خاکی گشت و رست از وی نبات
Ҳоказо имҳўи алолаҳи алсиӣот
هکذا یمحو الاله السیئات
Бо ҳдс ки бтринст ин кунад
با حدث که بترینست این کند
Каши наботу наргис ва насрин кунад
کش نبات و نرگس و نسرین کند
То ба насрини маносик дар вафо
تا به نسرین مناسک در وفا
Ҳақ чаҳ бахшад дар ҷазо ва дар ато
حق چه بخشد در جزا و در عطا
Чун хабисонро чунин халъат диҳад
چون خبیثان را چنین خلعت دهد
Таййибинро то чаҳ бахшад дар расад
طیبین را تا چه بخشد در رصد
Он диҳад ҳақашон ки лои айни рот
آن دهد حقشان که لا عین رات
Ки нагунҷад дар забон ва дар луғат
که نگنجد در زبان و در لغت
Мо кӣем инро биё эй ёри ман
ما کییم این را بیا ای یار من
Рӯзи ман равшан кун аз халқи ҳасан
روز من روشن کن از خلق حسن
Мангар андари зиштӣ ва макрӯҳем
منگر اندر زشتی و مکروهیم
Ки зи пари заҳрӣ чу мор кӯҳем
که ز پر زهری چو مار کوهیم
эй ки ман зишту хисолами ҷумлаи зишт
ای که من زشت و خصالم جمله زشت
Чун шавам гул чун маро ӯ хори кишт
چون شوم گل چون مرا او خار کشت
Навбаҳори ҳасани гули даҳ хор ро
نوبهار حسن گل ده خار را
Зинати товуси даҳ ин мор ро
زینت طاووس ده این مار را
Дар камол зиштем ман мунтаҳӣ
در کمال زشتیم من منتهی
Лутфи ту дар фазл ва дар фани мунтаҳӣ
لطف تو در فضل و در فن منتهی
Ҳоҷати ин мунтаҳӣ зон мунтаҳӣ
حاجت این منتهی زان منتهی
Ту бар ор эй ҳасрати сарви сеӣ
تو بر آر ای حسرت سرو سهی
Чун бимирами фазл ту хоҳад гирист
چون بمیرم فضل تو خواهد گریست
Аз карам гарчи зи ҳоҷат ӯ барӣаст
از کرم گرچه ز حاجت او بریست
Бар сари гӯрам басӣ хоҳад нишаст
بر سر گورم بسی خواهد نشست
Хоҳад аз чашми латифаши ашки ҷуст
خواهد از چشم لطیفش اشک جست
Навҳа хоҳад кард бар маҳрӯмем
نوحه خواهد کرد بر محرومیم
Чашм хоҳад баст аз мазлӯмем
چشم خواهد بست از مظلومیم
Андакӣ зон лутфҳо акнӯн бикун
اندکی زان لطفها اکنون بکن
Ҳалқае дар гӯш ман кун зон сухан
حلقهای در گوش من کن زان سخن
Онк хоҳӣ гуфт ту бо хоки ман
آنک خواهی گفت تو با خاک من
Барфашон бар мадраки ғамноки ман
برفشان بر مدرک غمناک من