Он яке дарвеши зи атрофи диёр
آن یکی درویش ز اطراف دیار
Ҷониб табриз омад вомдор
جانب تبریز آمد وامدار
На ҳазораш воми бад аз зари магар
نه هزارش وام بد از زر مگر
Буд дар табризи бдролдини умр
بود در تبریز بدرالدین عمر
Мӯҳтасиби бад ӯ ба дили баҳри омада
محتسب بد او به دل بحر آمده
Ҳар сари мӯяши яке ҳотами кода
هر سر مویش یکی حاتمکده
Ҳотам ар будӣ гадоӣ ӯ шудӣ
حاتم ار بودی گدای او شدی
Сар наҳодӣ хоки пой ӯ шудӣ
سر نهادی خاک پای او شدی
Гар бидодӣ ташнаро баҳрии зулол
گر بدادی تشنه را بحری زلال
Дар карами шарманда будӣ зон навол
در کرم شرمنده بودی زان نوال
Вари бкрдии зарраеро машриқӣ
ور بکردی ذرهای را مشرقی
Будӣ он дар ҳимматаши нолоиқӣ
بودی آن در همتش نالایقی
Бар умед ӯ биёмад он ғариб
بر امید او بیامد آن غریب
Кӯи ғарибонро бадии хеш ва насеб
کو غریبان را بدی خویش و نسیب
Бо дараш буд он ғариб омӯхта
با درش بود آن غریب آموخته
Вом беҳад аз атояши тўхтаҳ
وام بیحد از عطایش توخته
Ҳам ба пушти он Карим ӯ вом кард
هم به پشت آن کریم او وام کرد
Ки ббхшшҳоши восиқ буд мард
که ببخششهاش واثق بود مرد
Ло аболӣ гашта зуу воми ҷӯ
لا ابالی گشته زو و وامجو
Бар умеди қулзуми икроми ху
بر امید قلزم اکرامخو
Воми дорони рўтрш ӯ шодком
وامداران روترش او شادکام
Ҳам чу гули хандон аз он рўзи алкром
همچو گل خندان از آن روض الکرام
Гарм шуд пушташи зи хуршеди араб
گرم شد پشتش ز خورشید عرب
Чаҳ ғмстш аз сболи бўлҳб
چه غمستش از سبال بولهب
Чунк дорад аҳду пайванди саҳоб
چونک دارد عهد و پیوند سحاب
Кӣ дареғ ояд зи сқоёнши об
کی دریغ آید ز سقایانش آب
Соҳирони воқиф аз дасти худо
ساحران واقف از دست خدا
Кӣ ниҳанд ин дасту поро дасту по
کی نهند این دست و پا را دست و پا
Рӯбаҳӣ ки ҳаст зон шеронаши пушт
روبهی که هست زان شیرانش پشت
Бишиканади каллаи палангонро ба мушт
بشکند کلهٔ پلنگان را به مشت