Биё эй ҷон нав дода ҷаҳон ро

بیا ای جان نو داده جهان را

Бабр аз кори ақли кордон ро

ببر از کار عقل کاردان را

Чу тирам то напароне напарам

چو تیرم تا نپرانی نپرم

Биёи бор дигар пар кун камон ро

بیا بار دگر پر کن کمان را

зи ишқати бози ташт аз бом афтод

ز عشقت باز تشت از بام افتاد

Фирист аз боми бози он нардбон ро

فرست از بام باز آن نردبان را

Маро гӯйанд « бомаш аз чаҳ сӯйаст ? »

مرا گویند ‌«بامش از چه سوی است‌؟‌»

Аз он сӯе ки овараданд ҷон ро

از آن سویی که آوردند جان را

Аз он сӯе ки ҳар шаби ҷон равон аст

از آن سویی که هر شب جان روان است

Ба вақти субҳи бозорди равон ро

به وقت صبح بازآرد روان را

Аз он сӯ ки баҳор ояд замин ро

از آن سو که بهار آید زمین را

Чароғ нав диҳад субҳи осмон ро

چراغ نو دهد صبح آسمان را

Аз он сӯ ки Асое аждаҳо шуд

از آن سو که عصایی اژدها شد

Ба дӯзахи барад ӯ фиръавнён ро

به دوزخ برد او فرعونیان را

Аз он сӯ ки туро ин ҷуст ва ҷӯ хост

از آن‌سو که تو‌را این جست و جو خاست

Нишон худ ӯст меҷӯяд нишон ро

نشان خود اوست می‌جوید نشان را

Ту он мардӣ ки ӯ бар хар нишаста аст

تو آن مردی که او بر خر نشسته است

Ҳамеи пурсади зи хари инро ва он ро

همی‌پرسد ز خر این را و آن را

Хамаш кун ков намехоҳад зи ғайрат

خمش کن کاو نمی‌خواهد ز غیرت

Ки дар дарёи дароради ҳамгинон ро

که در دریا درآرد همگنان را